Noel León

Debiut Noela Leóna w bolidach jednomiejscowych miał miejsce podczas przedostatniej rundy Formuły 4 NACAM na torze Autódromo Monterrey. Był to udany debiut, gdyż w pierwszych dwóch z trzech wyścigów stawał na podium^[4].

W sezonie 2018/19 wystartował w pierwszej rundzie sezonu na torze Autódromo Hermanos Rodríguez, przy okazji trwania Grand Prix Meksyku. W pierwszym wyścigu stanął na drugim miejscu, zaś w drugim dojechał na 4. pozycji^[5].

W sezonie 2019/20 wystartował już na pełen etat w zespole Ram Racing rozpoczynając sezon od zwycięstwa^[6]. Utrzymywał wysoką formę przez cały sezon notując siedem zwycięstw, dziesięć pole position oraz piętnaście podiów, co przełożyło się na zdobycie 325 punktów i mistrzostwo serii^[7][8].

W 2021 przeniósł się do Amerykańskiej Formuły 4 i wystartował w zespole DEForce Racing razem ze swoim rodakiem, José Andrésem Martínezem^[9]. Chociaż w ciągu roku odniósł tylko dwa zwycięstwa na torach Road America oraz Mid-Ohio, zdołał wysunąć się na czoło klasyfikacji kierowców dzięki serii stabilnych wyników, a kulminacją tego było zdobycie dwóch podiów na torze Circuit of the Americas, czym zagwarantował sobie tytuł mistrzowski^[10].

Na sezon 2022 przeniósł się do Europy, gdzie wystartował w serii Formula Regional European Championship w zespole Arden Motorsport, gdzie obok niego jeździli też Joshua Dürksen i Eduardo Barrichello^[11]. Pierwsze punkty zdobył w Monako, gdzie w pierwszym wyścigu zajął 10. miejsce, a w drugim dziewiąte i jak się później okazało były to dla Meksykanina jedyne punkty w tej serii^[12]. Ten beznadziejny sezon zakończył na 23. miejscu w klasyfikacji generalnej zdobywając łącznie 3 punkty i będąc za oboma partnerami z zespołu^[13].

W sezonie 2023 wystartował w Euroformule Open w ekipie Team Motopark^[14]. Sezon rozpoczął od podium w Portimão, a w trzecim wyścigu na tym torze sięgnął po pierwszą wiktorię w sezonie^[15][16]. Zakończenie wszystkich wyścigów w Spa-Francorchamps na podium, w tym wygranie jednego oraz kolejne zwycięstwo na Hungaroringu umocniły go na fotelu lidera klasyfikacji kierowców^[17][18]. Jego pierwszy weekend bez zwycięstwa miał miejsce we Francji, gdzie w pierwszym wyścigu odpadł w wyniku kolizji z Francesco Simonazzim^[19]. W następnej rundzie w Austrii odkuł się i zanotował dwa zwycięstwa^[20]. Kolejne zwycięstwa w Monzie i Mugello pozwoliły mu zapewnić mistrzostwo serii na jedną rundę przed końcem^[21][22]. W tym zdominowanym przez niego sezonie wygrał siedem wyścigów, zdobył pięć pole position oraz szesnastokrotnie stawał na podium, co przełożyło się na zdobycie 394 punktów.

W latach 2022–2023 dwukrotnie brał udział w testach posezonowych Formuły 3 w zespole Van Amersfoort Racing^[23][24][25].

Pierwszy raz bolidem Formuły 3 jeździł w trakcie Grand Prix Makau w 2023, gdzie reprezentował zespół Van Amersfoort Racing i zajął 19. miejsce^[26].

W grudniu 2023 zespół Van Amersfoort Racing oficjalnie poinformował, że León zostanie ich kierowcą w sezonie 2024 Formuły 3^[27]. Po tym jak w dwóch pierwszych rundach nie zdobył punktów, odniósł swój pierwszy sukces wygrywając wyścig sprinterski w Imoli, jednak po otrzymanej karze spadł na 3. miejsce^[28][29]. W sprincie w Monako zajął 4. miejsce^[30]. Rundy w Barcelonie i Austrii były kolejnymi, w których punktował; w Barcelonie, w wyścigu sprinterskim zajął szóste miejsce, zaś w wyścigu głównym dziewiąte^[31], natomiast w Austrii punktował w sprincie, gdzie zajął dziewiątą lokatę^[32]. Na torze Silverstone wywalczył swoje drugie podium w sezonie, dojeżdżając na drugiej pozycji w sprincie^[33]. Na Węgrzech z kolei udało mu się wywalczyć pierwsze podium w wyścigu głównym, kończąc go na drugiej lokacie po dyskwalifikacji Laurensa van Hoepena^[34][35]. Kolejny weekend w Belgii był dla niego niesamowicie udany, gdyż w deszczowym sprincie po raz kolejny stanął na podium dzięki głównie wyprzedzeniu Tima Tramnitza na ostatnim okrążeniu, zaś w niedzielę skończył na pozycji numer cztery^[36][37]. Sezon zwieńczył siódmym miejscem w Monzie^[38]. Z czterema podiami i 79 punktami zakończył sezon na 10. miejscu w klasyfikacji generalnej kierowców, odpowiadając przy tym za 79 z 91 zdobytych punktów zespołu Van Amersfoort Racing^[39].

Po zakończeniu swojego pierwszego sezonu w Formule 3, wziął udział w Grand Prix Makau w zespole Pinnacle Motorsport^[40], gdzie jeżdżąc bolidem Tatuus F3 T318 zajął 3. miejsce po skutecznej obronie w końcowej fazie wyścigu przed Freddie'em Slaterem^[41].

León na sezon 2025 przeszedł do mistrzów wśród zespołów z sezonu 2024, Premy Racing, a jego partnerami zostali Ugo Ugochukwu i Brando Badoer^[42]. Sezon nie rozpoczął się dla niego najlepiej (podobnie jak dla jego zespołu), gdyż w pierwszych trzech rundach meksykański kierowca zdobył zaledwie trzy punkty^[43][44]. W Monako zdołał się zakwalifikować na siódmym miejscu^[45], jednakże w sprincie musiał się wycofać po kolizji z Callumem Voisinem, a dzień później ponownie odpadł po wypadnięciu z toru, gdy był szósty^[46]. W kolejnych dwóch rundach kończył sprinty na dziesiątej pozycji^[47][48]. Runda w Silverstone dla meksykańskiego kierowcy była w końcu udana, gdyż wpierw w sprincie zajął 7. miejsce^[49], a w niedzielę po raz pierwszy mógł stanąć na podium po zajęciu 3. miejsca w wyścigu głównym dzięki wystartowaniu w nim na oponach deszczowych^[50]. W Monzie po raz pierwszy zakwalifikował się w pierwszej trójce^[51]. W sprincie przez karę nie zdobył ani jednego punktu^[52], natomiast w wyścigu głównym świetnie wykorzystał swoje trzecie pole startowe i na tym samym miejscu zakończył wyścig, co oznaczało że po raz drugi stanął na pudle^[53]. Sezon zakończył na 17. pozycji zdobywając 36 punktów i dwa podia^[54].

W sezonie 2026 awansował do Formuły 2, a jego nowym partnerem zespołowym w zespole Campos Racing został Nikoła Cołow^[1]. Już w debiucie stanął na drugim miejscu podium w Australii^[55]. W sprinterskim wyścigu w Miami wykręcił najszybszy czas^[56], zaś w niedzielnym wyścigu zajął czwartą lokatę^[57]. W Kanadzie zajął w kwalifikacjach 8. miejsce, co oznaczało że w sprincie wystartuje z trzeciego pola^[58]. Po wyprzedzeniu w końcowej fazie wyścigu Gabriele Minìego, zwyciężył emocjonujący sprint, odnosząc tym samym swoje pierwsze zwycięstwo w tej serii^[59]. W niedzielnym wyścigu zajął dziesiąte miejsce^[60]. Na kolejne zwycięstwo nie musiał długo czekać, gdyż po starcie z pole position^[61], zwyciężył w spokojnym wyścigu sprinterskim w Monako, będąc przed Romanem Bilinskim^[62]. Dzień później dojechał na 9. pozycji^[63]. Punktowanie kontynuował również w Katalonii, gdzie w sprincie zajął 4. lokatę, a w niedzielę ósmą^[64][65]. W Austrii zdobył swoje pierwsze pole position w Formule 2^[66]. Passa siedmiu wyścigów z rzędu z punktami została przerwana w sprincie, gdzie był dziesiąty^[67]. W niedzielnym wyścigu nie prezentował się najlepiej i zajął dopiero siódme miejsce^[68]. W wyścigu głównym na Silverstone był siódmy i dołożył do tego najszybsze okrążenie^[69]. W Belgii nie dość że po raz pierwszy nie ukończył wyścigu^[70], to z drugiego wyścigu został zdyskwalifikowany^[71]. Na najwyższy stopień podium wrócił na Węgrzech zwyciężając w niedzielę^[72].