Martinius Stenshorne

Debiut w bolidach jednomiejscowych zaliczył w Formule 4 ZEA startując dla zespołu R-ace GP^[4][5]. Pierwszy raz na podium finiszował w ósmym wyścigu sezonu na torze Dubai Autodrome^[6]. Na koniec sezonu zajął 10. miejsce w klasyfikacji generalnej zdobywając 72 punkty.

Głównym jego celem na rok 2022 stały się starty we Włoskiej Formule 4, gdzie został kierowcą zespołu Van Amersfoort Racing^[7]. Sezon rozpoczął obiecująco zajmując trzykrotnie piąte miejsce na torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari^[8]. W kolejnych rundach regularnie zgarniał punkty jednak wciąż nie był w stanie stanąć na podium. Zmieniło się to na torze Autodromo Nazionale di Monza, gdzie zajmując trzecie miejsce w drugim wyścigu, stanął po raz pierwszy na podium w tej serii^[9]. Ponownie na podium stanął jeszcze na w Mugello zajmując znowu 3. miejsce^[10]. Norweg zakończył zmagania we Włoskiej Formule 4 na 7. miejscu w klasyfikacji generalnej dwukrotnie stojąc na podium co przełożyło się na zdobycie 122 punktów w klasyfikacji generalnej kierowców^[11].

Miał wystartować także w Formule 4 ADAC na pełen etat również dla zespołu Van Amersfoort Racing, jednak przez problemy transportowe jego zespół wycofał się z pierwszej rundy^[12]. Zespół powrócił na drugą rundę sezonu, ale wszyscy kierowcy tego zespołu w tym i on zostali zakwalifikowani jako kierowcy gościnni.

Wystartował również w Hiszpańskiej Formule 4 podczas rundy na torze MotorLand Aragón^[13]. Zajął dwukrotnie szóste i raz piąte miejsce. Został sklasyfikowany na 17. pozycji ze zdobytymi 22 punktami^[14].

Na początku 2023 Norweg rozpoczął swoje zmagania na szczeblu Formuły Regionalnej od startów w serii Formula Regional Middle East Championship w trzech ostatnich rundach w barwach zespołu R-ace GP^[15]. Zanotował cztery punktowane finisze i zakończył zmagania na 18. miejscu w klasyfikacji generalnej kierowców^[16].

Główną serią, w której wystartował była Formula Regional European Championship, gdzie również wystartował w zespole R-ace GP^[17]. Stenshorne zaskoczył wszystkich w padoku zgarniając pole position^[18], a następnie odnosząc swoje pierwsze zwycięstwo w wyścigach samochodowych, w Imoli^[19]. W drugim wyścigu ponownie wywarł duże wrażenie zajmując drugie miejsce^[20]. Na Węgrzech jeździł w iście mistrzowskim stylu wygrywając oba wyścigi, co zapewniło mu prowadzenie w klasyfikacji kierowców^[21][22]. W następnej rundzie w Spa^[23], w pierwszym wyścigu stanął po raz kolejny na podium, a następnie odniósł zwycięstwo na torze Mugello Circuit^[24]. Ostatecznie po rundzie we Francji stracił prowadzenie na rzecz Kimiego Antonellego, który zwyciężył wcześniej zwyciężył drugi wyścig w Mugello^[25]. Weekend w Austrii bez punktów osłabił szanse norweskiego kierowcy na końcowy triumf. Walka o mistrzowski tytuł zakończyła się w przedostatniej rundzie sezonu, gdy Kimi Antonelli zapewnił sobie tytuł mistrza kierowców^[26]. Sezon zakończył w Hockenheim w dobrym stylu; w pierwszym wyścigu zajął 2. miejsce^[27], a w drugim zwyciężył^[28]. Zmagania w tej serii zakończył na drugiej pozycji, pięć razy wygrywając wyścigi, trzykrotnie zdobywając pole position oraz jedenastokrotnie stojąc na podium, co przełożyło się na zdobycie 261 punktów.

Stenshorne wziął udział w posezonowych testach Formuły 3 w 2023 w zespole Hitech Pulse-Eight, ustanawiając najszybszy czas podczas popołudniowej sesji w Jerez^[31]. Jeszcze przed końcem 2023 zespół Hitech ogłosił, że będzie ich kierowcą na sezon 2024^[32]. Pomimo tego, że nie zdobył punktów w pierwszej rundzie w Bahrajnie zrobił wrażenie w wyścigu sprinterskim, w którym przebił się z 22. pozycji startowej na 11. pozycję końcową^[33]. Zakwalifikowawszy się na 11. miejscu w Melbourne odniósł historyczny sukces w sprincie startując z 2. pozycji^[34], gdyż po zaciętej walce z Laurensem van Hoepenem udało mu się odnieść swoje pierwsze zwycięstwo w tej serii^[35][36]. W drugim wyścigu przebicie opony spowodowało, że wypadł z walki o punkty^[37]. Wrócił do punktowania w Barcelonie, gdzie w sprincie zajął 4. miejsce^[38]. W drugim wyścigu dojechał na dopiero 27. pozycji^[39].

Startując z pole position (po odwróceniu pozycji) do sprintu w Austrii spadł już na pierwszym okrążeniu na 3. miejsce, jednak błąd Christiana Mansella sprawił, że dojechał na drugim miejscu^[40]. Na następną rundę w Wielkiej Wielkiej został zawieszony za naruszenie punktu 10.4 regulaminu sportowego serii poprzez udział w innych zawodach (GB3) bez uprzedniej pisemnej zgody organizatora lub FIA^[41]. Sezon zakończył w Monzie, gdzie w obu wyścigach zdobył punkty za zajęcie odpowiednio: 10. i 5. miejsca^[42]. Zmagania w Formule 3 zakończył na 18. miejscu ze zdobytymi 38 punktami na które złożyło się m.in: jedna wygrana i dwa podia^[43].

W sezonie 2025 pozostał w zespole Hitech TGR, a jego partnerami zespołowymi zostali: Joshua Dufek oraz Gerrard Xie^[44]. W pierwszym wyścigu sezonu w Australii zajął 2. miejsce po zaciętej walce z Santiago Ramosem o końcowy triumf^[45]. Dzień później w deszczowych warunkach zajął ósme miejsce^[46]. Startując z drugiego miejsca w sprincie w Bahrajnie borykał się z problemami z tempem wyścigowym i spadł na piąte miejsce^[47]. W drugim wyścigu było jeszcze gorzej gdyż spadł z 11. miejsca startowego na końcowe osiemnaste^[48]. Po tym jak nie udało mu się w Imoli zdobyć punktów^[49] odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie na torze w Monako wyprzedzając Alessandro Gustiego na starcie sprintu i nie oddał w nim prowadzenia aż do końca^[50]. W wyścigu głównym awansował o trzy pozycje i zajął 8. miejsce^[51]. Norweg znalazł się w znakomitej sytuacji do kolejnego zwycięstwa tym razem w wyścigu sprinterskim w Barcelonie, jednak zderzenie z Timem Tramnitzem i Romanem Bilinskim spowodowało, że wylądował w żwirze i musiał się wycofać z dalszej części rywalizacji^[52]. W wyścigu głównym miał znakomity start, jednak spadek tempa w drugiej połowie wyścigu spowodował, że spadł na 9. miejsce^[53].

Stenshorne w Spielbergu zakwalifikował się na dopiero 15. pozycji, ale w sprincie przedarł się przez stawkę i zajął w nim 7. miejsce^[54]. W wyścigu głównym zrobił jeszcze większe wrażenie przedzierając się na 2. miejsce, a po dyskwalifikacji Nikoły Cołowa z powodów technicznych awansował na pierwsze tym samym odnosząc swoje drugie zwycięstwo w sezonie^[55][56][57]. W Wielkiej Brytanii zakwalifikował się na 7. miejscu, a w sprincie zdobył drugie podium z rzędu, tym razem był drugi^[58]. W niedzielę nie miał dobrego wyścigu głównie przez zły wybór opon i zajął tylko 17. miejsce^[59]. W Spa-Francorchamps osiągnął najlepszy wynik w kwalifikacjach, w tym sezonie zajmując 5. miejsce^[60]. W sprincie zdobył punkty za zajęcie 7. miejsca, natomiast drugi wyścig został odwołany przez kapryśną pogodę co pozbawiło Stenshorne'a na powiększenie dorobku punktowego^[61]. Słaby wynik w kwalifikacjach na Hungaroringu sprawił, że wystartował z dopiero 20. pozycji i nie zdobył ani jednego punktu przez cały weekend^[62]. Finałową rundę w Monzie rozpoczął od 2. miejsca w sprincie po walce z Timem Tramnitzem i Romanem Bilinskim^[63]. W wyścigu głównym przez pewien czas zajmował nawet 5. miejsce jednak po zderzeniu z Matíasem Zagazetą musiał zjechać do boksu, przez co zajął 21. miejsce^[64]. Sezon 2025 w Formule 3 zakończył na 5. miejscu w klasyfikacji generalnej kierowcy zdobywając 89 punktów, zwyciężając dwa wyścigi oraz stojąc pięciokrotnie na podium^[65].

Przed rundą w Baku zespół Trident ogłosił, że Norweg pojedzie dla nich w tej rundzie^[66]. W kwalifikacjach zdobył 7. miejsce^[67], a w sprincie przez pewien czas zajmował nawet drugie miejsce, jednak awaria silnika zakończyła jego wyścig^[68]. Szczęście również nie dopisało mu w niedzielę, gdzie przedwcześnie musiał skończyć ściganie się ze względu na kolizję z Pepe Martím^[69]. W następnych dwóch rundach na torach: Losail International Circuit oraz Yas Marina Circuit wystartował w zespole Rodin Motorsport zastępując Amaurego Cordeela^[70].

W sezonie 2026 został nowym kierowcą Rodin Motorsport, a jego partnerem zespołowym został były kolega z akademii McLarena, Alex Dunne^[1]. Podczas pierwszego w sezonie sprintu zajął 10. miejsce i wykręcił najszybsze okrążenie^[71]. W następnej rundzie, w Miami zajął w wyścigu sprinterskim 6. miejsce^[72]. W Kanadzie, w kwalifikacjach zajął 5. miejsce, co oznaczało że w sprincie wystartuje z szóstego miejsca^[73]. W szalonym sprincie wykorzystał problemy rywali i zajął 3. miejsce, które dało mu pierwsze podium w Formule 2^[74]. W niedzielnym wyścigu wystartował z trzeciego pola ze względu na kary Rafaela Câmary i Alexa Dunne'a^[75]. Wyścig główny również był szalony i zwyciężył w nim właśnie Norweg, który odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w serii^[76]. Na ulicach Monako zajął szóste i piąte miejsce^[77][78]. Po passie trzech rund z rzędu bez zdobyczy punktowej odkuł się w Belgii, gdzie w sprincie zajął drugie miejsce^[79]. Dzień później był dziesiąty^[80]. Podczas weekendu na Węgrzech zdobył punkt w sprincie za zajęcie ósmej lokaty^[81].