Joshua Dürksen

W 2019 zadebiutował w bolidach jednomiejscowych, startując w Formule 4 ZEA w zespole Mücke Motorsport^[3]. Już w pierwszym wyścigu sezonu na torze Dubai Autodrome stanął na podium, zaś w ostatnim wyścigu pierwszej rundy wygrał swój pierwszy wyścig tamże^[4]. W następnej rundzie na torze Yas Marina Circuit wygrał dwa z czterech wyścigów i stawał łącznie w trzech z nich na podium^[5]. W kolejnej rundzie w Dubaju wygrał raz^[6], a w czwartej rundzie sezonu nie wygrał ani jednego wyścigu i tylko raz stanął na podium co poskutkowało, że jego bezpośredni rywal w walce o mistrzostwo, Matteo Nannini wzmocnił swoją przewagę w klasyfikacji kierowców^[7]. W ostatniej rundzie sezonu wygrał ostatni wyścig i finalnie zajął 2. miejsce zdobywając 295 punktów, o 68 mniej niż Nannini^[8].

Dürksen następnie startował we Włoskiej Formule 4 w zespole Mücke Motorsport oraz w Formule 4 ADAC tym razem w zespole ADAC Berlin-Brandenburg^[9]. Już w drugim wyścigu we Włoskiej F4 wygrał wyścig na torze ACI Vallelunga Circuit, po tym jak Roman Staněk i Gianluca Petecof otrzymali kary^[10][11]. Następnego dnia zajął 3. miejsce wieńcząc udany początek sezonu^[12]. Zdobył jeszcze dwa podia na torach: Red Bull Ring oraz Mugello Circuit, kończąc sezon na 8. miejscu w klasyfikacji generalnej kierowców zdobywając 112 punktów^[13][14]. W Formule 4 ADAC rozpoczął swoje zmagania od drugiego miejsca w Oschersleben^[15]. W dalszej części sezonu tej serii, stanął jeszcze raz na podium, miało to miejsce na torze Hockenheimring, gdzie zajął 3. miejsce^[16]. W całym sezonie zdobył 80 punktów, co przełożyło się na zajęcie 11. miejsca w klasyfikacji generalnej kierowców.

W 2020 ponownie wystartował w Formule 1 ADAC, biorąc przy tym również udział w trzech rundach Włoskiej Formuły 4^[17]. W inauguracyjnym wyścigu na torze Lausitzing, zajął 2. miejsce^[18], zaś w kolejnej rundzie na legendarnym torze Nürburgring w ostatnim wyścigu wygrał po raz pierwszy w tej serii^[19]. W następnym wyścigu w Hockenheim również zwyciężył^[20] dokładając do tego pole position^[21]. Dzięki regularnemu punktowaniu w kolejnych wyścigach i trzech kolejnych podiach w czterech ostatnich rundach, Dürksen zajął ostatecznie 6. miejsce w klasyfikacji kierowców zdobywając 191 punktów oraz sześciokrotnie stojąc na podium^[22].

We Włoskiej Formule 4 zdobył pole position^[23] do pierwszego wyścigu w Austrii i w pewnym stylu go wygrał^[24]. W trzecim wyścigu na torze Red Bull Ring ponownie stanął na podium po zajęciu drugiego miejsca. Finalnie zdobył 60 punktów i został sklasyfikowany na 13. miejscu na koniec sezonu.

Dürksen ponownie wystartował we Włoskiej Formule 4 w ekipie Mücke Motorsport^[25]. Aż do przedostatniej rundy sezonu na torze Mugello Circuit ani razu nie stanął na podium, ale zmieniło się to właśnie w tej rundzie gdzie wygrał dwa z trzech wyścigów^[26][27]. Do tego w Monzie po raz kolejny dojechał na podium co dało mu 6. miejsce w klasyfikacji generalnej ze zdobytymi 171 punktami na koniec sezonu.

Pomimo początkowych problemów z pozyskaniem niezbędnych funduszy na starty^[29] w serii Formula Regional European Championship, dołączył do zespołu Arden Motorsport, gdzie jeździł razem z Eduardo Barrichello oraz Noelem Leónem^[30]. Pierwsze punkty zdobył na Imoli^[31], a seria kilku z rzędu punktowanych pozycji pod koniec sezonu sprawiła, że Paragwajczyk zdobył łącznie 40 punktów zajmując 14. pozycję.

Przed kolejnym sezonem serii FREC wystartował od drugiej rundy w serii Formula Regional Middle East Championship w zespole Hyderabad Blackbirds by MP Motorsport^[32]. Rozpoczął od zdobycia pole position do pierwszego dla siebie wyścigu na torze Kuwait Motor Town^[33], jednak już w wyścigu odpadł w wyniku kolizji z Dino Beganoviciem oraz Samim Meguetounifem^[34]. W trzecim wyścigu na tym torze się odkuł i po raz pierwszy zakończył wyścig na podium w tej serii^[35]. W następnej rundzie w Kuwejcie znowu zgarnął pole position^[36], ale ponownie los mu nie sprzyjał i znów nie dojechał do mety z powodu kraksy z Samim Meguetounifem^[37]. Podczas tych dwóch rund zdobył 29 punktów co przełożyło się na zajęcie 16. pozycji w klasyfikacji kierowców.

Paragwajski kierowca został na kolejny sezon w zespole Arden Motorsport^[38]. W trzech pierwszych rundach nie zdobył ani jednego punktu, ale w Belgii doszło już do jego przełamania i w pierwszym wyścigu zdobył punkt, zaś w drugim zdobył pierwsze podium w deszczowym wyścigu naznaczonym śmiertelnym wypadkiem Dilano van 't Hoff'a^[39]. W dalszej części sezonu tylko dwa razy dojechał na punktowanej pozycji i miało to miejsce na torach: Circuit Paul Ricard oraz Circuit Zandvoort, kończąc finalnie sezon na 19. miejscu, o 5 pozycji niżej niż w poprzednim sezonie.

W listopadzie 2023 ogłoszono, że zostanie nowym kierowcą PHM AIX Racing, zaś jego partnerem zespołowym został Taylord Barnard^[40]. Po trzech pierwszych rundach sezonu wciąż nie miał ani jednego punktu na koncie^[41], jednak przełom nastąpił w Emilii-Romanii, gdzie zajął 5. miejsce w kwalifikacjach^[42]. W wyścigu sprinterskim odpadł z wyścigu już na pierwszym okrążeniu, jednak w niedzielnym wyścigu się podniósł i stanął na najniższym stopniu podium stając się tym samym pierwszym Paragwajczykiem, który stanął na podium w Formule 2^[43][44]. Runda w Monako była słaba w jego wykonaniu po tym jak zakwalifikował się na końcu stawki, a w wyścigu dostał karę cofnięcia za kolizję z Zane′em Maloneyem^[45]. W głównym wyścigu w Barcelonie miał ogromnego pecha po tym jak na 17. okrążeniu awarii uległ silnik w jego bolidzie w momencie, w którym prowadził w wyścigu^[46]. W Austrii Paragwajczyk zapewnił sobie start z pierwszego rzędu^[47]. W pierwszym wyścigu dojechał na 8. miejscu, zaś w drugim na szóstym^[48].

Weekend na torze Silverstone miał słaby, gdyż w sprincie mimo walki o punktowane miejsce, zakończył sprint na dopiero 16. miejscu, a drugi wyścig zakończył przedwcześnie po incydencie z Paulem Aronem^[49]. Wrócił do punktowania w niedzielnym wyścigu w Spa-Francorchamps, gdzie zajął 10. miejsce^[50]. W następnej rundzie we Włoszech po raz drugi w sezonie dojechał na podium dojeżdżając na 3. miejscu w wyścigu^[51]. Dzień później ponownie pokazał się dobrym tempem kończąc niedzielny wyścig na piątej lokacie^[52]. W Baku po raz pierwszy wygrał wyścig Formuły 2 wyprzedzając Christiana Mansella oraz Gabriele Minìego w połowie wyścigu, stając się tym samym pierwszym Paragwajczykiem, który tego dokonał^[53]. Następnego dnia zajął 5. miejsce wieńcząc swój udany weekend^[54]. W Katarze, w pierwszym wyścigu zajął 8. miejsce, a w drugim trzynaste^[55]. Na torze w Abu Zabi w pierwszym wyścigu odpadł w wyniku kolizji z Amaurym Cordeelem^[56], jednak w wyścigu głównym wyprzedzając Gabriela Bortoleto udało mu się sięgnąć po drugie zwycięstwo w sezonie^[57]. Sezon finalnie zakończył na 10. miejscu zdobywając 87 punktów oraz dołożył do tego dwa zwycięstwa i cztery podia^[58].

Na sezon 2025 pozostał w ekipie AIX Racing, a jego nowym partnerem zespołowym został Cian Shields^[59]. Już w pierwszym wyścigu sezonu na torze Albert Park zwyciężył, wyprzedzając na pierwszym zakręcie startującego z pole position Leonardo Fornaroliego^[60]. W następnej rundzie w Bahrajnie wywalczył kolejne podium^[61], ale został zdyskwalifikowany z powodu nieprawidłowości technicznych^[62]. W drugim wyścigu wywalczył 10 miejsce^[63]. Przez kolejne cztery rundy nie był w stanie zdobyć punktów, a przełamanie nastąpiło w Austrii, gdzie zakończył wyścig sprinterski na drugiej pozycji po straceniu prowadzenia na rzecz Pepe Martíego w drugiej części sprintu^[64]. W Wielkiej Brytanii w sprincie zajął 5. lokatę, zaś w wyścigu głównym wypadł z toru podczas restartu po samochodzie bezpieczeństwa będąc na piątym miejscu^[65].

Po dwóch kolejnych rundach bez zdobyczy punktowej, zakończył sprint w Monzie na 3. pozycji po karze Dino Beganovicia^[66]. Dzień później zajął piątą pozycję^[67]. W wyścigu sprinterskim w Azerbejdżanie pomimo startu z 15. pozycji odrobił straty i dojechał na drugim miejscu^[68]. W pierwszym wyścigu na torze Losail International Circuit również dojechał na drugiej pozycji^[69], zaś drugi wyścig zakończył na dopiero 14. miejscu^[70]. W ostatniej rundzie sezonu zajął 2. miejsce w sprincie po walce z Arvidem Lindbladem^[71], a w ostatnim wyścigu sezonu zwyciężył i został tym samym pierwszym kierowcą w historii Formuły 2, który wygrał pierwszy wyścig sezonu jak i ostatni^[72]. Sezon zakończył ostatecznie na dziewiątym miejscu w klasyfikacji generalnej kierowców zdobywając 107 punktów^[73].

Na sezon 2026 przeniósł się do zespołu Invicta Racing, gdzie jego partnerem zespołowym został świeżo upieczony mistrz Formuły 3 z sezonu 2025, Rafael Câmara^[74]. Drugi sezon z rzędu zwyciężył na otwarcie sezonu, w Australii^[75]. W drugim wyścigu zajął 10. miejsce^[76]. W Miami zajął kolejno: piąte i dziesiąte miejsce^[77]. Runda w Kanadzie była pierwszą w sezonie, w której Paragwajczyk nie punktował^[78][79]. W wyścigu sprinterskim w Monako zdołał zająć 4. miejsce^[80]. Na kolejny punktowany finisz przyszło mu czekać do Austrii, gdzie w niedzielnym wyścigu był dziewiąty^[81]. Na Silverstone zdobył kolejne punkty za zajęcie w sprincie ósmego miejsca, a w wyścigu głównym za dziewiąte^[82][83]. W Belgii kwalifikacje zakończył na 7. pozycji, co oznaczało że do sprintu ustawi się na czwartym polu startowym^[84]. W emocjonującym sprincie zdołał odnieść swoje szóste zwycięstwo w karierze w Formule 2, po pojedynku z Martiniusem Stenshornem^[85]. W kolejnym weekendzie na Hungaroringu punktował w obu wyścigach zajmując 7. i 8. miejsce^[86][87].