Gabriele Minì

Pod koniec stycznia 2020 ogłoszono, że wystartuje we Włoskiej Formule 4 oraz w dwóch rundach Formuły ADAC w zespole Prema Powerteam^[3]. Zwyciężył już w pierwszym wyścigu po starcie z pole position^[4], a w samej rundzie w Misano zdobył do wszystkich trzech wyścigów pole position^[5]. W pierwszej rundzie w Imoli choć zdobył punkty w każdym wyścigu nie stanął ani razu na podium. W Austrii stawał na podium w każdym z trzech wyścigów, wygrywając przy czym ten ostatni^[6]. W Mugello również zwyciężył w ostatnim wyścigu^[7]. W rundzie na torze Autodromo Nazionale di Monza, w drugim wyścigu zajął początkowo pierwsze miejsce jednak po karze spadł na drugie^[8][9]. W drugiej rundzie w Imoli stanął na podium w każdym z trech wyścigów, przy czym pierwszy zwyciężył, a po drugim został oficjalnie mistrzem kierowców, natomiast do trzeciego zdobył pole position i ustanowił w nim najszybsze okrążenie^[10]. W finałowej rundzie sezonu na torze Vallelunga zdobył pole position do pierwszego wyścigu^[11], a ostatni zakończył na najniższym stopniu podium^[12]. Wygrał 4 wyścigi, zdobył 9 pole position oraz dwunastokrotnie stawał na podium, dzięki czemu sezon zakończył na 1. miejscu ze zdobytymi 284 punktami.

Minì wystartował również w dwóch rundach Formuły 4 ADAC, gdzie już w pierwszym wyścigu na torze Nürburgring zdobył pole position^[13] i go zwyciężył^[14]. W pozostałych pięciu wyścigach trzykrotnie stawał na podium co zaowocowało zajęciem 10. miejsca w klasyfikacji generalnej kierowców.

W grudniu 2020 włoski kierowca wziął udział w testach dla debiutantów w zespole ART Grand Prix^[15]. Nie mając doświadczenia w bolidzie na takim poziomie uzyskał drugi czas^[16]. Po drugich testach, które odbyły się pod koniec tego miesiąca, francuski zespół ogłosił, że Włoch będzie ich kierowcą na sezon 2021^[17][18]. Sezon rozpoczął od zdobycia pierwszych punktów w drugim wyścigu^[19]. W Barcelonie zgarnął pierwsze podium w tej serii^[20]. Po zajęciu dwóch dziesiątych miejsc w Monako znów stanął na podium, tym razem we Francji^[21]. Najlepszym weekendem sezonu w jego wykonaniu była runda w Zandvoorcie, gdzie w pierwszym wyścigu zajął drugie miejsce, zaś w drugim trzecie^[22]. W drugiej połowie sezonu co prawda już ani razu nie stanął na podium, jednak regularnie punktował, co poskutkowało zajęciem na koniec sezonu siódmej pozycji w klasyfikacji kierowców zdobywając 122 punkty.

W okresie przedsezonowym wziął udział w serii Formula Regional Asian Championship w zespole Hitech Grand Prix^[23]. Już w pierwszym wyścigu na torze Yas Marina Circuit zajął drugie miejsce^[24], a w ostatnim wyścigu pierwszej rundy zwyciężył^[25]. Zakończył sezon w mocnym stylu wygrywając ostatni wyścig ostatniej rundy sezonu dokładając do tego drugą pozycję w drugim wyścigu^[26]. Został sklasyfikowany na czwartym miejscu z dorobkiem 130 punktów.

Pozostał na sezon 2022 w zespole ART Grand Prix^[27]. Włoch w pierwszej rundzie sezonu na torze Autodromo Nazionale di Monza, w już drugim wyścigu zajął pierwsze podium w sezonie, dojeżdżając na pozycji numer trzy^[28]. W następnej rundzie sezonu w regionie Emilii-Romanii zdobył pole position do obu wyścigów^[29][30]. Wygranej w pierwszym wyścigu został pozbawiony przez falstart^[31], ale następnego dnia w deszczowych warunkach odkuł się i zwyciężył swój pierwszy wyścig w tej serii^[32]. Po zdobyciu podium na ulicach Księstwa Monako^[33], triumfował ponownie na torze Circuit Paul Ricard^[34]. Następnie we wszystkich wyścigach w Holandii i na Węgrzech stawał na podium^[35]. W rundzie na torze Spa-Francorchamps zajął początkowo drugie miejsce w pierwszym wyścigu, jednak potem został zdyskwalifikowany^[36]. W ostatniej rundzie sezonu w regionie Toskanii zwyciężył w drugim wyścigu, co oznaczało, że sezon zakończył na drugiej pozycji wygrywając trzy wyścigi, dziewięciokrotnie stojąc na podium i zdobywając przez cały sezon 284 punkty^[37].

Przed startem nowego sezonu wystartował w zawodach serii Formula Regional Middle East Championship w ekipie Hitech Grand Prix^[38]. W pierwszym wyścigu zdobył pole position i pewnie wygrał ten wyścig, jednak z powodu kar wypadł poza punktowaną dziesiątkę zajmując 11. miejsce^[39]. Jedyne punkty jakie zdobył były za zajęcie 5. miejsce na torze Dubai Autodrome.

We wrześniu 2022 roku Minì wziął udział w testach posezonowych Formuły 3 na torze Circuito de Jerez w zespole Hitech Grand Prix^[40] i podczas pierwszego dnia testów ustanowił najszybszy czas okrążenia^[41]. Finalnie został kierowcą tegoż zespołu wraz z Lukiem Browningem oraz Sebastiánem Montoyą^[42]. Sezon rozpoczął od zdobycia pole position do wyścigu w Bahrajnie^[43], i w niedzielę wygrał wyścig, jednak kara pięciu sekund sprawiła, że spadł na zaledwie 8. miejsce^[44]. Na torze Albert Park Circuit zakwalifikował się na trzecim miejscu^[45], w sprincie odrobił 6 pozycji i dojechał na 4. pozycji^[46], zaś w wyścigu głównym utrzymał swoje trzecie miejsce i tym samym po raz pierwszy stanął na podium^[47]. W Monako zdobył drugie w sezonie pole position z niesamowitą przewagą sześciu dziesiątych sekundy^[48]. W wyścigu głównym mimo presji ze strony Dino Beganovicia nie poddał się i odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Formule 3^[49]. W Barcelonie nie zdobył ani jednego punktu^[50].

W następnej rundzie, w Austrii zakończył kwalifikacje na jedenastej pozycji, natomiast w sprincie zajął 2. miejsce, zaś niedzielnego wyścigu nie ukończył^[51]. Kolejny weekend, tym razem w Silverstone był udany, gdyż zajął kolejno: piąte i siódme miejsce w obu wyścigach^[52]. W wyczerpującym pod kątem zużycia opon wyścigu na Węgrzech wyprzedził Nikitę Bedrina, który go wyprzedził na pierwszym okrążeniu i koniec końców zwyciężył ten wyścig^[53]. W niedzielnym wyścigu skończył na 16. pozycji^[54]. W Belgii mimo kwalifikacji na trzecim miejscu, nie zdołał zdobyć ani jednego punktu przez cały weekend, w pierwszym wyścigu brał udział w kolizji z Pepe Martím za co dostał karę cofnięcia na starcie o pięć pozycji^[55][56], zaś w niedzielę odpadł po wypadku podczas okrążenia formującego^[57]. W swoim domowym wyścigu w Monzie został zdyskwalifikowany z kwalifikacji, co oznaczało, że będzie startować z 26. pozycji^[58]. W sprincie popisał się kapitalną jazdą i awansował na 6. miejsce^[59]. W głównym wyścigu był dopiero dziewiętnasty ze względu na aż dwie kary czasowe^[60]. Sezon zakończył z dwoma wygranymi i pole position, czterema podiami oraz zdobył 92 punkty, dzięki czemu zajął 7. miejsce w klasyfikacji kierowców^[61].

Wziął również udział w Grand Prix Makau, w którym stanął na najniższym stopniu podium^[62][63].

Na kolejny sezon pozostał w Formule 3, tym razem przechodząc do zespołu Prema Racing, gdzie stworzył trio z Dino Beganoviciem oraz Arvidem Lindbladem^[64]. W inauguracyjnej rundzie sezonu na torze w Bahrajnie zakwalifikował się trzeci^[65]. W sobotnim sprincie zajął siódmą lokatę^[66], a w wyścigu głównym przez powolny start spadł na szóstą pozycję^[67]. W Australii również kwalifikacje ukończył na trzeciej pozycji^[68], a dzień później dojechał w sprincie na 6. miejscu^[69], natomiast w niedzielę po raz pierwszy w tym sezonie stanął na podium^[70][71]. Dwa szóste miejsca w Imoli pozwoliły objąć mu prowadzenie w klasyfikacji generalnej kierowców^[72]. W Monako podobnie jak rok temu wywalczył pole position^[73], w sprincie zajął 11. miejsce^[74], a drugi wyścig zwyciężył^[75]. Runda w Barcelonie do udanych dla niego nie należała ponieważ nie zdobył tam ani jednego punktu; w sprincie wycofał się po kolizji z Sebastiánem Montoyą^[76], zaś w wyścigu głównym zajął dopiero 21. miejsce^[77].

Zakwalifikował się jako czwarty w Austrii^[78], w sprincie w trakcie wielu walk zdołał awansować na 6. pozycję końcową^[79]. Następnego dnia zajął drugie miejsce w wyścigu głównym^[80]. W następnej rundzie na torze Silverstone zajął w kwalifikacjach dopiero 14. miejsce^[81], ale w sprincie się odkuł i po znakomitym starcie oraz walce z kolegą z jego akademii, Nikołą Cołowem, którą przegrał zajął ostatecznie 6. pozycję^[82], natomiast w wyścigu głównym skończył na znakomitym drugim miejscu ustanawiając do tego najszybsze okrążenie^[83]. Weekend na Węgrzech w jego wykonaniu okazał się rozczarowujący, gdyż nie zdobył ani jednego punktu^[84]. Następnie zajął w sprincie na torze Spa-Francorchamps drugie miejsce za swoim kolegą z zespołu, Dino Beganoviciem^[85]. W niedzielę na pierwszym zakręcie pierwszego okrążenia wpadł w poślizg przez co nie ukończył wyścigu^[86], jednak przed finałową rundą sezonu wciąż tracił tylko jeden punkt do lidera klasyfikacji kierowców, Leonardo Fornaroliego^[87]. W finałowej rundzie sezonu na torze Autodromo Nazionale di Monza skończył kwalifikacje na trzeciej lokacie^[88], jednak za niepotrzebną wolną jazdę w kwalifikacjach wystartował z czternastego pola startowego do sprintu. Sprint zakończył na 9. miejscu^[89]. W ostatnim wyścigu sezonu wyprzedził na początku Fornaroliego, jednak później jego rywal w walce o mistrzostwo kierowców wyprzedził Christiana Mansella i wskoczył na trzecie miejsce, co pozbawiło jego szanse na końcowy triumf^[90][91]. Na domiar złego po wyścigu został z niego zdyskwalifikowany^[92]. Sezon zakończył na drugiej pozycji zwyciężając jeden wyścig, raz zdobywając pole position oraz pięciokrotnie stojąc na podium, co przełożyło się na zdobycie 130 punktów^[93].

Dwa tygodnie po zakończeniu sezonu 2024 Formuły 3 zadebiutował w Formule 2 podczas rundy w Baku zastępując Olivera Bearmana, który wówczas wystartował w Formule 1, w zespole Haasa^[94]. Już w pierwszym wyścigu zajął miejsce na podium^[95], natomiast drugiego nie ukończył^[96].

Na sezon 2025 przeniósł się do Formuły 2, znowu do zespołu Prema Racing, a jego partnerem zespołowym został Sebastián Montoya^[97]. Rozpoczął sezon w mocnym stylu, ponieważ zdobył pole position w pierwszej rundzie w Australii^[98], jednak w obu wyścigach dostał karę cofnięcia o trzy pozycje za utrudnianie jazdy^[99]. W sprincie zdołał awansować na siódme miejsce^[100]. W następnych dwóch rundach zdobywał kolejne punkty^{[101][102][103][104]}. W Imoli zakwalifikował się piętnasty i nie zdobył ani jednego punktu^[105][106]. Jednakże w Monako się przełamał kończąc sprint na drugiej pozycji, tym samym po raz pierwszy stanął na podium^[107]. Następnego dnia brał udział w kolizji z wieloma bolidami, co zakończyło jego udział w wyścigu^[108]. W Hiszpanii odpadł ze sprintu po kolizji z Sebastiánem Montoyą^[109], zaś w drugim wyścigu przebił się z osiemnastej lokaty na dziesiątą^[110]. Skończył kwalifikacje w Austrii na czwartym miejscu^[111]. W obu wyścigach szczęście mu nie dopisało; w pierwszym wyścigu na ostatnim okrążeniu zderzył się z wpadającym w poślizg Amaurym Cordeelem, zaś drugi jego wyścig przerwała awaria silnika już na pierwszym okrążeniu.

W następnych dwóch wyścigach w Wielkiej Brytanii znowu nie zdobył ani jednego punktu^[112][113]. W Belgii się przełamał zajmując najpierw trzecie miejsce w sprincie^[114], a potem szóste w niedzielnym wyścigu^[115]. Na Węgrzech również nie zgarnął punktów^[116][117]. W Monzie dojechał dwukrotnie na siódmej pozycji startując w obu przypadkach z 15. pola startowego^[118][119]. Następnie zajął w Baku zajął 3. miejsce w kwalifikacjach^[120]. W sprincie zajmował czwarte miejsce jednakże problemy na ostatnich okrążeniach spowodowały spadek na siódmą lokatę^[121]. W Niedzielę zajął 4. miejsce^[122]. W finałowej rundzie sezonu w Abu Zabi zakończył sezon stojąc na najniższym stopniu podium^[123]. W debiutanckim sezonie trzykrotnie stawał na podium oraz zgromadził 72 punkty co przełożyło się na zajęcie 13. miejsca w klasyfikacji kierowców.

Na sezon 2026 przeniósł się do zespołu MP Motorsport, a jego nowym kolegą zespołowym został Oliver Goethe^[124]. W pierwszej rundzie sezonu w Australii zajął w sprincie 6. miejsce^[125], zaś w wyścigu głównym dojechał na ósmym miejscu^[126]. Następnie w Miami zakwalifikował się jako piąty^[127], w sprincie zajął 7. miejsce^[128], a w niedzielnym wyścigu po raz pierwszy zwyciężył wyścig w Formule 2^[129]. W Kanadzie dwukrotnie zajmował miejsca na podium^[130]. W następnej rundzie w Monako w pierwszym wyścigu zajął 3. miejsce, zaś w wyścigu głównym po raz pierwszy nie dojechał w punktowanej dziesiątce^[131]. W Katalonii w obu wyścigach stanął na podium^[132]. W sprincie na Red Bull Ringu zajął 5. lokatę^[133]. W szalonym niedzielnym wyścigu na 10. okrążeniu zjechał do alei serwisowej podczas wirtualnego samochodu bezpieczeństwa i zdążył wyjechać przed liderem, Nikołą Cołowem. Jednak przez to, że Bułgar miał lepiej dogrzane opony zdążył go wyprzedzić w 3. zakręcie. Wyścig zakończył na drugim stopniu podium^[134]. Rundę w Wielkiej Brytanii rozpoczął od zajęcia 2. miejsca w sprincie po batalii z Nikołą Cołowem na ostatnim okrążeniu, którą przegrał^[135]. Dzień później, w wyścigu głównym dojechał na 6. pozycji^[136]. W wyścigu sprinterskim na torze Spa-Francorchamps musiał się wycofać z rywalizacji na 11. okrążeniu^[137], a w wyścigu głównym zajął z kolei piąte miejsce^[138]. Na Węgrzech zakwalifikował się jako dziewiąty, co oznaczało że do sprintu wystartuje z drugiej lokaty^[139], którą świetnie wykorzystał na 17. okrążeniu wyprzedzając Sebastiána Montoyę, obejmując tym samym prowadzenie, którego nie oddał do mety^[140]. W niedzielę główny wyścig skończył na 9. miejscu^[141].