Niedzingi (gmina)

Niedzingi
Нединговская волость
Nedzingės valsčius
gmina wiejska
1867–1915, 1919–1920, 1923–1933
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Okręg

1867–1915: gb. wileńska
1919–1920: okręg wileński
1923–1933: Rep. Litewska

Rejon

1867–1915: trocki (RU)
1919–1920: trocki (PL)
1923–1933: olicki

Siedziba

Niedzingi

Data powstania

1867, 1919, 1923

Data likwidacji

1915, 1920, 1933

Populacja (1919)
• liczba ludności


4167[1]

Szczegółowy podział administracyjny
Liczba gromad

6[2]

Liczba miejscowości

40[2]

Położenie na mapie
Położenie na mapie
51°14′49″N 24°19′44″E/51,246944 24,328889

Niedzingi (ros. Нединговская волость, lit. Nedzingės valsčius) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1867–1915, 1919–1920 i 1923–1933 na Wileńszczyźnie. Siedzibą władz gminy była wieś Niedzingi (lit. Nedzingė), obecnie na Litwie.

Historia

Gmina zbiorowa Niedzingi powstała w wyniku reformy struktur administracyjnych państwa rosyjskiego w latach 1864–1867. Była częścią powiatu trockiego, należącego do guberni wileńskiej[3][4]. W 1874 roku obejmowała 40 miejscowości w 6 gromadach, zamieszkanych przez 2290 ludzi[2].

Podczas I wojny światowej zniesiona, a jej obszar włączono do nowo utworzonej gminy Daugi w odrodzonej Republice Litewskiej. 7 czerwca 1919 gmina Niedzingi została reaktywowana po przejściu do utworzonego pod polskim Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich okręgu wileńskiego (w polskim powiecie trockim)[5]. Okręg ten przejął 9 września 1920 Tymczasowy Zarząd Terenów Przyfrontowych i Etapowych[6].

Po demarkacji granic Litwy Środkowej w 1920 roku jednostka powróciła do Republika Litewskiej, gdzie ponownie została zniesiona. Reaktywowana po raz drugi w 1923 roku, wchodząc w skład powiatu olickiego. Ostatecznie zniesiono ją po raz trzeci w 1933 roku[7].

Przypisy

  1. ↑ Spis ludności na terenach administrowanych przez Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich z mapą, Eugenjusz Romer, Lwów-Warszawa, 1919
  2. 1 2 3 Памятная книжка Виленской губернiи на 1875 годъ.
  3. ↑ Gmina Butrymańce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 484.
  4. ↑ Н.П. ИнфоРост, ГПИБ | Карты [online], elib.shpl.ru [dostęp 2025-12-12].
  5. ↑ Dz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 5, poz. 41
  6. ↑ Dziennik Rozkazów z 1920 r. Nr 35, poz. 753
  7. ↑ Vyriausybės žinios. 1933–12–22 Nr. 431.