Niji
 Bliźniaczy „Ikazuchi” ok. 1900 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
styczeń 1899 |
| Wodowanie |
17 grudnia 1899 |
 Dai-Nippon Teikoku Kaigun
| |
| Nazwa |
Niji |
| Wejście do służby |
1 stycznia 1900 |
| Zatonął |
3 sierpnia 1900 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
305 t normalna |
| Długość |
68,43 m |
| Szerokość |
6,27 m |
| Zanurzenie |
1,58 m |
| Napęd | |
| 2 maszyny parowe, 4 kotły, 6000 KM, 2 śruby | |
| Prędkość |
31 węzłów |
| Uzbrojenie | |
| 1 działo 76 mm 5 dział 57 mm (5 x I) | |
| Wyrzutnie torpedowe |
2 x 450 mm (2 x I) |
| Załoga |
55 |
Niji (jap. 霓) – japoński niszczyciel typu Ikazuchi z przełomu XIX i XX wieku, zbudowany w Wielkiej Brytanii. Wodowany w 1899 roku. Wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii w 1900 roku, lecz w tym samym roku zatonął na skutek błędu nawigacyjnego.
Historia
Na skutek doświadczeń wojny chińsko-japońskiej, która potwierdziła wartość okrętów torpedowych, Cesarstwo Wielkiej Japonii przyjęło w 1896 roku dziesięcioletni program rozbudowy marynarki, przewidujący budowę nie tylko 63 torpedowców, ale też 23 niszczycieli[1]. Niszczyciele wówczas były nową klasą okrętów, toteż Japonia zwróciła się ku wiodącym w świecie stoczniom brytyjskim. Pierwsze sześć niszczycieli typu Ikazuchi Japonia zamówiła w stoczni Yarrow, która w 1894 roku zbudowała pierwsze niszczyciele na świecie dla marynarki brytyjskiej[2][a]. Wysoko postawione były wymagania dotyczące prędkości: 31 węzłów przez trzy godziny[3].
„Niji” został zamówiony razem z bliźniaczym „Oboro” jako ostatnia para, w ramach budżetu na 1897 roku[4]. Stępkę pod jego budowę położono w styczniu 1899 roku[4]. Wodowany był jako ostatni niszczyciel typu Ikazuchi 17 grudnia 1899 roku w stoczni Yarrow w Poplar (dzielnicy Londynu)[3]. Okręt został ukończony i oddany do służby 1 stycznia 1900 roku[4].
Opis
Okręty typu Ikazuchi były czterokominowymi niszczycielami z gładkopokładowym kadłubem, przy czym pokład dziobowy był nakryty wypukłym pokładem w formie „skorupy żółwia”[5]. Dziobnica była pionowa[5]. Wyporność normalna wynosiła 305 ton, a pełna 410 ton[3]. Długość całkowita wynosiła 68,43 metra, a na linii wodnej 67,3 m[6]. Szerokość wynosiła 6,27 m, a zanurzenie 1,58 m[6]. Załoga liczyła 55 osób[3].
Okręt napędzany był przez dwie pionowe 4-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 6000 KM (maksymalnie 7000 KM), poruszające dwie śruby[3]. Parę dostarczały cztery kotły typu Yarrow[3]. Prędkość maksymalna wynosiła 31 węzłów[3]. Normalny zapas węgla wynosił 40 ton, a maksymalny 110 ton[3]. „Niji” na próbach osiągnął prędkość 31,15 węzła[3].
Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze działo kalibru 76 mm o długości lufy L/40 (40 kalibrów) umieszczone na rufie oraz pięć dział kalibru 57 mm umieszczonych na pokładzie na burtach i na platformie nad sterówką na dziobie[6]. Uzbrojenie torpedowe obejmowało dwie pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18 cali), umieszczone w osi podłużnej na pokładzie w części rufowej[6][b].
Służba
„Niji” został oddany do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii w 1900 roku, po czym popłynął z Wielkiej Brytanii do Japonii[3].
26 lipca 1900 roku „Niji” został wysłany na wody chińskie w związku z powstaniem bokserów[7]. 29 lipca jednak z powodu błędu nawigacyjnego osiadł we mgle na mieliźnie u południowo-wschodnich wybrzeży prowincji Szantung w Chinach[8]. Ponieważ nie dało się go zdjąć, a stan kadłuba się pogarszał, okręt został 3 sierpnia 1900 roku opuszczony przez załogę, a później tego dnia zatonął[7][4]. Formalnie został skreślony z listy floty 8 kwietnia 1901 roku[4].
Uwagi
- ↑ W literaturze podaje się, że okręty dla Japonii zaprojektowano na wzór zbudowanych dla Argentyny niszczycieli typu Corrientes (np. Gardiner, Chesneau, Kolesnik (red.) 1979 ↓, s. 237, Suliga 1995 ↓), ale niszczyciele dla Japonii były znacznie większe i szybsze (Corrientes: wyporność pełna 280 t, 27 węzłów – por. Gardiner, Chesneau, Kolesnik (red.) 1979 ↓, s. 404)
- ↑ Publikacje podają kaliber wyrzutni torped 18 cali = 457 mm (np. Suliga 1995 ↓), lecz torpedy nominalnego kalibru 18 cali miały w rzeczywistości kaliber 450 mm (Eric Lacroix, Linton Wells: Japanese Cruisers of the Pacific War. Londyn: 1997, s. 778.
Przypisy
- ↑ Gardiner, Chesneau, Kolesnik (red.) 1979 ↓, s. 237-238
- ↑ Gardiner, Chesneau, Kolesnik (red.) 1979 ↓, s. 90, 237.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Jentschura, Jung i Mickel 1977 ↓, s. 130
- 1 2 3 4 5 Nishida 2002 ↓.
- 1 2 Na podstawie Suliga 1995 ↓, s. rysunek
- 1 2 3 4 Suliga 1995 ↓, s. bez nr.
- 1 2 片桐大自『聯合艦隊軍艦銘銘伝<普及版> 全八六〇余隻の栄光と悲劇』潮書房光人社、2014年4月（原著1993年）。ISBN 978-4-7698-1565-5。 p.408
- ↑ 『日本海軍史』第7巻、285頁。
Bibliografia
- Conway’s All the world’s fighting ships 1860–1905. Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene Kolesnik (red.). Londyn: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 0-85177-133-5. (ang.).
- Hansgeorg Jentschura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Wyd. IV (1986). Naval Institute Press, 1977. ISBN 0-87021-893-X. (ang.).
- Hiroshi Nishida: Ikazuchi class 3rd class destroyers. Imperial Japanese Navy, 2002. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- Siergiej Suliga: Japonskij fłot. Korabli Russko-Japonskoj wojny 1904-1905 gg. Wypusk 2. Moskwa: Askold, 1995. ISBN 5-85259-077-0. (ros.). [Японский флот. Корабли русско-японской войны 1904-1905 гг.]