Olivier Guichard

Olivier Guichard

Data i miejsce urodzenia	27 lipca 1920 Néac
Data i miejsce śmierci	20 stycznia 2004 Paryż
Zawód, zajęcie	polityk

Olivier Marie Maurice Louis Guichard (ur. 27 lipca 1920 w Néac, zm. 20 stycznia 2004 w Paryżu^[1]) – francuski polityk i samorządowiec, parlamentarzysta i minister.

Potomek barona Louisa Guicharda, wnuk polityka Josepha Brissona. Ukończył Lycée Condorcet, uzyskał następnie licencjat z prawa i nauk humanistycznych na Uniwersytecie Paryskim, został także absolwentem École libre des sciences politiques. W trakcie II wojny światowej jego ojciec Louis Guichard pracował dla rządu Vichy, był dyrektorem gabinetu François Darlana. Olivier Guichard w 1944 dołączył tymczasem do wojsk Wolnej Francji, brał udział w działaniach wojennych m.in. w Alzacji^[1]. Stał się bliskim współpracownikiem Charles’a de Gaulle’a, był etatowym działaczem jego partii Zgromadzenie Ludu Francuskiego, a w latach 50. pełnił funkcję dyrektora gabinetu generała. W latach 1955–1958 był jednocześnie dyrektorem biura prasowego w komitecie do spraw energii atomowej CEA^[1][2]. Po powrocie Charles’a de Gaulle’a do władzy zajmował m.in. stanowisko specjalnego doradcy premiera Georges’a Pompidou (1962–1967), wchodził też w skład rady dyrektorów ORTF^[2].

Był długoletnim działaczem kolejnych partii gaullistowskich – Unii na rzecz Nowej Republiki, Unii Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzenia na rzecz Republiki^[1]. Zajmował stanowisko mera Néac (1962–1971) i La Baule-Escoublac (1971–1995), zasiadał w radzie departamentu Loara Atlantycka (1970–1982)^[2], a w latach 1974–1998 przewodniczył radzie regionu Kraj Loary^[3]. W 1967 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1968 i 1973 oraz w wyborach uzupełniających (rozpisanych po rezygnacji jego zastępcy poselskiego Michela Rabreau) w 1974^[1].

Obejmował również szereg funkcji rządowych; był ministrem przemysłu (1967–1968), ministrem delegowanym przy premierze do spraw planowania terytorialnego (1968–1969), ministrem edukacji (1969–1972), ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia, mieszkalnictwa i turystyki (1972–1974), a także ministrem stanu oraz ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia i transportu (1974), ministrem stanu oraz ministrem sprawiedliwości i strażnikiem pieczęci (1976–1977)^[4].

W 1978, 1981, 1986, 1988 i 1993 ponownie był wybierany do niższej izby francuskiego parlamentu, w której zasiadał do 1997^[1].

Był dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci. Był teściem polityka Ladislasa Poniatowskiego^[2].

• Wielki Oficer Legii Honorowej^[2]
• Komandor Orderu Palm Akademickich^[1]
• Medal Wojskowy^[2]
• Krzyż Wojenny 1939–1945^[2]