Robert Boulin

Robert Boulin

Data i miejsce urodzenia	20 lipca 1920 Villandraut
Data i miejsce śmierci	29 października 1979 Saint-Léger-en-Yvelines
Zawód, zajęcie	polityk, prawnik

Robert Boulin (ur. 20 lipca 1920 w Villandraut^[1], zm. 29 października 1979 w Saint-Léger-en-Yvelines^[1][2]) – francuski polityk, prawnik i samorządowiec, poseł do Zgromadzenia Narodowego, minister.

Kształcił się w liceach w Talence i Bordeaux. W trakcie II wojny światowej działał w ruchu oporu. Kilkukrotnie uniknął aresztowania, brał udział w wyzwalaniu Bordeaux i Libourne^[1]. Studiował na Université de Bordeaux, uzyskał licencjat z prawa oraz dyplom z historii i filozofii^[1][3]. Praktykował w zawodzie adwokata^[3].

Był długoletnim działaczem kolejnych ugrupowań gaullistowskich – Rassemblement du peuple français, Républicains sociaux, Union pour la nouvelle République, Unii Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzenia na rzecz Republiki^[1]. W 1959 został wybrany na mera Libourne, którym pozostawał do czasu swojej śmierci^[1]. W 1958 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1962, 1967, 1968, 1973 i 1978^[1]. W latach 1973–1979 zasiadał w radzie regionu Akwitania^[3].

Wielokrotnie obejmował stanowiska rządowe; był sekretarzem stanu ds. repatriantów (1961–1962), sekretarzem stanu ds. budżetu (1962–1967), sekretarzem stanu ds. gospodarki i finansów (1967–1968), ministrem służby cywilnej (1968), ministrem rolnictwa (1968–1969), ministrem zdrowia publicznego i ochrony socjalnej (1969–1972), ministrem delegowanym przy premierze ds. kontaktów z parlamentem (1972–1973), ministrem ds. kontaktów z parlamentem (1976–1977), ministrem delegowanym ds. gospodarki i finansów (1977–1978) oraz ministrem pracy i partycypacji pracowniczej (1978–1979)^[1][4]. Ostatni z tych urzędów sprawował do czasu swojej śmierci^[4].

Pod koniec lat 70. był wymieniany jako potencjalny następca premiera Raymonda Barre^[1][5][6]. Jesienią 1979 na jego reputację negatywnie wpłynęła seria artykułów prasowych, w których politykowi zarzucano nadużywanie pozycji celem uzyskania korzystnych warunków w obrocie nieruchomościami na Lazurowym Wybrzeżu^[1][6]; minister w wystąpieniu radiowym zaprzeczył domniemanym nadużyciom, twierdząc, że ma „czyste sumienie”^[1].

30 października 1979 nad ranem ciało Roberta Boulina zostało znalezione w płytkim stawie w lesie Rambouillet^[1][6]. Postępowanie w sprawie umorzono w związku ze stwierdzeniem, że polityk popełnił samobójstwo po zażyciu dużej ilości leku psychotropowego Valium^[1]. Miał też napisać szereg listów, z których część wysłał tuż przed śmiercią, a część ujawniono w jego samochodzie^[5]. Tezę o samobójstwie zakwestionowała rodzina Roberta Boulina, przez wiele lat domagając się ponownego przeprowadzenia śledztwa. Zdaniem jego córki Fabienne Boulin-Bougeat doszło do zamordowania jej ojca, aby powstrzymać go przed ujawnieniem informacji dotyczących korupcji w polityce^[6]. Na początku lat 90. sąd utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania^[1]. Sprawa budziła w kolejnych latach dalsze wątpliwości, a rodzina bezskutecznie wnosiła o wznowienie działań śledczych. Postępowanie prokuratorskie zostało wznowione jednak w 2015 (w sprawie uprowadzenia i uwięzienia, a następnie doprowadzenia do śmierci lub zabójstwa)^[1][6]. Przytaczano później badaną przez śledczych relację nowego świadka (byłego uczestnika zorganizowanej przestępczości), którą odniesiono do śmierci Roberta Boulina. Twierdził on, że wkrótce po zdarzeniu w jednym z klubów w Hauts-de-Seine członkowie SAC (powiązanej z gaullistami milicji) przyznali się w jego obecności, że zrealizowali zlecenie pobicia i odzyskania kompromitujących dokumentów, a także wspominali o wrzuceniu ciała do stawu^[7][8].

• Medal Ruchu Oporu^[1]