Michel Poniatowski

Michel Poniatowski

Data i miejsce urodzenia	16 maja 1922 Paryż
Data i miejsce śmierci	15 stycznia 2002 Le Rouret
Zawód, zajęcie	polityk, urzędnik państwowy

Michel Casimir Jean Pierre Guillaume Marie-Andre Poniatowski (ur. 16 maja 1922 w Paryżu^[1], zm. 15 stycznia 2002 w Le Rouret^[2]) – francuski polityk, urzędnik państwowy i samorządowiec, parlamentarzysta krajowy i europejski, minister.

Przedstawiciel polskiej arystokratycznej rodziny Poniatowskich, syn Charles’a Casimira Poniatowskiego i Anne de Caraman-Chimay^[1]. Kształcił się w Lycée Saint-Louis-de-Gonzague^[1]. W trakcie II wojny światowej dołączył do ruchu oporu, w 1942 przez Hiszpanię dotarł do Afryki Północnej i zaciągnął się do wojsk Wolnej Francji^[1]. W 1943 został zrzucony na spadochronie do Francji, po czym dołączył do oddziału maquis w departamencie Drôme^[3]. Brał udział w walkach wyzwoleńczych, w trakcie których został ranny^[1]. Po wojnie studiował na Uniwersytecie Paryskim, uzyskując licencjat z prawa. Kształcił się również na University of Cambridge, a w 1948 został absolwentem École nationale d’administration^[1][4].

Został zatrudniony w administracji państwowej jako urzędnik w ministerstwie finansów. Kierował gabinetem dyrektora ds. finansów w administracji Maroka, był też m.in. attaché finansowym w Waszyngtonie i Rabacie, a także współpracownikiem Pierre’a Pflimlina^[1][3]. W 1959 objął funkcję dyrektora biura Valéry’ego Giscarda d’Estaing, będącego wówczas sekretarzem stanu ds. finansów. Gdy ten w 1962 stanął na czele resortu finansów, Michel Poniatowski został jego specjalnym doradcą. Następnie od 1963 do 1967 był dyrektorem ds. ubezpieczeń w ministerstwie^[3][4].

Podjął działalność polityczną w ramach ruchu Niezależnych Republikanów^[1], przekształconego w ugrupowanie Fédération nationale des républicains indépendants. W latach 1975–1977 stał na czele tej federacji^[5]. W 1967, 1968 i 1973 uzyskiwał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego^[1]. W 1971 został wybrany na mera L’Isle-Adam, którym pozostawał do 1999^[3].

Od kwietnia 1973 do maja 1974 pełnił funkcję ministra zdrowia publicznego i ochrony socjalnej w dwóch gabinetach Pierre’a Messmera. Następnie do marca 1977 był ministrem stanu i ministrem spraw wewnętrznych w rządach Jacques’a Chiraca i Raymonda Barre^[6]. W okresie kierowania przez niego resortem spraw wewnętrznych w grudniu 1976 doszło do zabójstwa deputowanego Jeana de Broglie. W następnym miesiącu „L’Express” zarzucił ministrowi, że został poinformowany o zagrożeniu dla życia posła, jednak nie podjął żadnych działań ochronnych. Sam Michel Poniatowski pomimo braku dowodów publicznie oskarżył o udział w zbrodni restauratora Patricka de Ribemonta. Sprawa istotnie zaszkodziła jego reputacji, narażając go na zarzuty próby zatuszowania skandalu^[1].

Michel Poniatowski nie znalazł się w składzie kolejnego gabinetu. W 1977 Valéry Giscard d’Estaing mianował go osobistym wysłannikiem prezydenta w randze ambasadora, obowiązki te wykonywał do 1981^[1][3]. Kontynuował także działalność partyjną, należał do powstałej na bazie FNRI Partii Republikańskiej. Z inicjatywy prezydenta wziął udział w zorganizowaniu Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1978 nie uzyskał mandatu poselskiego, przegrywając z socjalistą Alainem Richardem^[1]. W 1979 i 1984 był wybierany do Parlamentu Europejskiego I i II kadencji, w którym zasiadał do 1989^[7]. Od 1989 do 1995 wchodził w skład Senatu^[3]. Na początku lat 90. zaczął publicznie opowiadać się za zawieraniem porozumień wyborczych z Frontem Narodowym, co zostało odrzucone przez liderów centrum i prawicy. Pod koniec lat 90. opuścił UDF, dołączył następnie do prawicowej inicjatywy politycznej Charles’ Millona^[1].

Był żonaty z Gilberte de Chavagnac; miał czworo dzieci^[4]. Jego synowie Axel i Ladislas również zaangażowali się w działalność polityczną^[3].

• Oficer Legii Honorowej^[4]
• Kawaler Orderu Narodowego Zasługi^[4]
• Medal Wojskowy^[4]