Jean-Philippe Lecat
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1935 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
26 marca 2011 |
| Zawód, zajęcie |
polityk, urzędnik państwowy |
Jean-Philippe Lecat (ur. 29 lipca 1935 w Dijon, zm. 26 marca 2011 w Clichy[1]) – francuski polityk, urzędnik państwowy i samorządowiec, poseł do Zgromadzenia Narodowego, minister.
Życiorys
Po nauce w liceum wyjechał do Paryża studiować prawo, uzyskał licencjat z tej dziedziny. Został również absolwentem Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu[1][2]. W latach 1958–1961 odbywał służbę wojskową, brał udział w wojnie algierskiej[1][2]. W 1963 ukończył École nationale d’administration, po czym dołączył jako audytor do Rady Stanu. Od 1966 pracował w gabinecie premiera Georges’a Pompidou[1][2].
Był związany z partiami gaullistowskimi – Unią Demokratów na rzecz Republiki i następnie Zgromadzeniem na rzecz Republiki. W 1968 i 1972 uzyskiwał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego[1]. W latach 1970–1988 wchodził w skład rady departamentu Côte-d’Or, w 1973 był też radnym Burgundii[2]. Od maja 1972 do kwietnia 1973 pełnił funkcję sekretarza stanu przy premierze i rzecznika prasowego rządu, następnie do października 1973 był sekretarzem stanu przy ministrze gospodarki i finansów. Od października 1973 do maja 1974 sprawował urząd ministra informacji w dwóch rządach Pierre’a Messmera[3].
W środowisku gaullistów należał do zwolenników wsparcia Valéry’ego Giscarda d’Estaing w kampanii w 1974. W tym samym roku przegrał wybory uzupełniające do niższej izby parlamentu w swoim okręgu. Ponownie pracował w Radzie Państwa, po czym w 1976 dołączył do administracji prezydenckiej, w której objął funkcję rzecznika prasowego. Wykonywał ją przez dwa lata, w 1978 ponownie uzyskał mandat deputowanego[1]. Od kwietnia 1978 do marca 1981 zajmował stanowisko ministra kultury i komunikacji w gabinecie, którym kierował Raymond Barre[3]. Ustąpił w związku z zaangażowaniem się w kampanię prezydencką Valéry’ego Giscarda d’Estaing. W 1981 nie uzyskał następnie poselskiej reelekcji. Powrócił do Rady Państwa, zajmował się też działalnością pisarską, publikując prace poświęcone historii Burgundii[1].
Odznaczenia
- Oficer Legii Honorowej[2]
- Komandor Orderu Narodowego Zasługi[2]
- Komandor Orderu Sztuki i Literatury[2]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Jean-Philippe Lecat [online], assemblee-nationale.fr [dostęp 2026-01-18] (fr.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Jean-Philippe Lecat [online], whoswho.fr [dostęp 2026-01-19] (fr.).
- 1 2 Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve République, assemblee-nationale.fr [zarchiwizowane 2017-02-27] (fr.).
