Żukojnie
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Populacja • liczba ludności |
|
| Nr kierunkowy |
+375 1591 |
| Kod pocztowy |
231232 |
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego  | |
Położenie na mapie Białorusi  | |
Położenie na mapie Polski w 1939 r.  | |
 54°51′39″N 26°09′55″E/54,860833 26,165278 | |
Żukojnie, Żukojnie Strackie[1] (biał. Жукойні, Żukojni, Жукойні Страцкія, Żukojni Strackija; ros. Жукойни, Żukojni) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie ostrowieckim, w sielsowiecie Michaliszki, na terenie Rezerwatu Krajobrazowego Jeziora Soroczańskie.
Historia
W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie zawilejskim/święciańskim, w gminie Aleksandrya, której władz były siedzibą[2][3]. W 1905 roku wieś liczyła 224 mieszkańców, 37 domów, 548 dziesięcin[4][5].
Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920-1922 w składzie Litwy Środkowej.
Od 11 kwietnia 1922[6] leżały w Polsce, w województwie wileńskim[a], w powiecie święciańskim. Mieścił się tu wówczas Urząd Gminy Aleksandrowo, 9 lutego 1926 przemianowanej na gminę Żukojnie[7].
W 1931 w 40 domach zamieszkiwało 250 osób[8].
Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Świrankach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Łyntupach i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący znaczną część gminy[9].
W 1938 roku miejscowość należała do gromady Żukojnie, gminy Żukojnie[10].
Podczas II wojny światowej działała tu 5 Wileńska Brygada Armii Krajowej. W styczniu 1944 pod Żukojniami Strackimi stoczyła ona potyczkę z Litwinami, a w lutym 1944 rozbroiła i zlikwidowała 30-osobowy posterunek żandarmerii niemieckiej w Żukojniach Strackich.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Zobacz też
Uwagi
- ↑ Przynależność wojewódzka zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce do 20 stycznia 1926 w Ziemi Wileńskiej, następnie w województwie wileńskim
Przypisy
- ↑ Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.
- ↑ Aleksandrowo (2), pow. święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 29.
- ↑ Aleksandrya (10), pow. święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 20.
- ↑ Гошкевич И.И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 291.
- ↑ Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84 000.
- ↑ Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 (ISAP)
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej.. T. I. Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1938.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 55.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 141.
- ↑ Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr 14, s. 426-427.
Bibliografia
- Żukojnie (2), pow. święciański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 842.
- Mapa WIG Michaliszki. [dostęp 2023-07-12]. (pol.).
- Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2023-07-12]. (ros. • biał.).
