Kluszczany
![]() | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Populacja (2009) |
|
| • liczba ludności |
28[1] |
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego ![]() | |
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |
Kluszczany[2] (biał. Клюшчаны, Kluszczany; ros. Клющаны, Kluszczany) – wieś na Białorusi, przy granicy z Litwą. Znajduje się w rejonie ostrowieckim obwodu grodzieńskiego.
Siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Joachima w Kluszczanach.
Historia
Pod zaborami i w II Rzeczpospolitej miasteczko i folwark. W XIX i w początkach XX w. położone były w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie zawilejskim/święciańskim[3], w gminie Łyntupy. W 1905 roku miasteczko liczyło 68 mieszkańców, 170 dziesięcin; folwark liczył 63 mieszkańców, 630 dziesięcin, własność Swolkienów[4][5].
Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.
Od 11 kwietnia 1922[6] miasteczko i folwark, (później kolonia) leżały w Polsce, w województwie wileńskim[a], w powiecie święciańskim, do 11 kwietnia 1929 w gminie Łyntupy, następnie w gminie Żukojnie[7][8].
W 1931:
- miasteczko w 24 domach zamieszkiwały 124 osoby[9].
- kolonię w 24 domach zamieszkiwały 124 osoby
Miejscowości należały do miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Łyntupach i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący część gminy Żukojnie[10].
W 1938 roku miejscowości należały do gromady Kluszczany, gminy Żukojnie[11].
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi. 6 czerwca 2017 r. spłonął drewniany neogotycki kościół św. Joachima z 1726 roku[12][13].
Z miejscowości pochodzi Adolf Klimowicz, białoruski działacz państwowy, dziennikarz i wydawca.
Inne nazwy
Uwagi
- ↑ Przynależność wojewódzka zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce do 20 stycznia 1926 w Ziemi Wileńskiej, następnie w województwie wileńskim
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
- ↑ Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.
- ↑ Kluszczany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 169.
- ↑ Гошкевич И.И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 291.
- ↑ Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84 000.
- ↑ Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 (ISAP)
- ↑ Dz. U. z 1929 r. Nr 22, poz. 223 (ISAP)
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej.. T. I. Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1938.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 55.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 141.
- ↑ Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr 14, s. 426-427.
- ↑ Spłonął zabytkowy kościół w Kluszczanach na Białorusi [online], dzieje.pl [dostęp 2021-11-03] (pol.).
- ↑ Na Grodzieńszczyźnie spłonął drewniany kościół z XVIII wieku. Bywał w nim „Łupaszko” [online], Kresy24.pl - Wschodnia Gazeta Codzienna [dostęp 2021-11-03] (pol.).
- ↑ Lista pasażerów o nazwisku Unczur przybyłych do portu Ellis Island w Nowym Jorku
- ↑ Kaplica i dwór Swolkieniów w Szajkunach.
Linki zewnętrzne
- https://wikimapia.org/15433958/ru/Клюшчаны
- Radzima.ORG (pol. • ros. • biał. • ang.)– autor zdjęć: Rościsław Kisielow (Киселёв Ростислав):
- Folwark Szajkuny w Kluszczanach (błędnie napisanych jako Kluszczane). M.in. zdjęcie zniszczonej trumny w kaplicy grobowej.
- Kluszczany
- Globus Białorusi: Kluszczany (ros.)
- Kluszczany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 169.


