Masters 2011

Masters
Miejsce	Wembley Arena, Londyn
Od	9 stycznia 2011
Do	16 stycznia 2011
Edycja	37
Zwycięzca	Ding Junhui
II miejsce	Marco Fu
Najwyższy break	142 Stephen Maguire
Breaki 100+ pkt.	16
Liczba uczestników	16
Rozegrane mecze	15
Organizator	World Professional Billiards and Snooker Association
Sponsor	Ladbrokes↗

Ladbrokes Mobile Masters 2011 – nierankingowy turniej snookerowy rozgrywany w dniach 9 – 16 stycznia 2011 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie. W sezonie 2010/2011 po raz pierwszy sponsorem turnieju była firma Ladbrokes.

W tym roku nie zostały przyznane dzikie karty i pierwsza szesnastka oficjalnego rankingu zagrała od pierwszej rundy turnieju. Warunkiem dostania dzikiej karty na turniej Masters dla zawodnika spoza szesnastki rankingu było wyłącznie zwycięstwo w UK Championship. Jednak turniej ten wygrał zawodnik z szesnastki rankingu i w związku z tym dzikiej karty na turniej Masters w tym sezonie organizatorzy nie przyznali. Trzeba tu także zaznaczyć, że Barry Hearn (nowy prezes Światowej Federacji Snookera i Bilarda Angielskiego) zmienił zasady m.in. w rankingu światowym snookerzystów. Ranking jest teraz częściej rewizjonowany, a ostatnia rewizja nastąpiła właśnie przed turniejem Masters (po UK Championship).

Zmieniła się także formuła turnieju – wszystkie 15 meczów rozegrano na jednym stole, który stał na środku sali Wembley Arena. Codziennie, oprócz ostatniego dnia turnieju, rozgrywane były po dwa mecze – jeden w sesji popołudniowej, a drugi w sesji wieczornej. Finał natomiast został podzielony na dwie sesje, ale odbywające się tego samego dnia.

Tytułu mistrzowskiego bronił Mark Selby, który w finale poprzedniego roku pokonał Ronnie’ego O’Sullivana 10-9 (mimo iż przegrywał wcześniej 6-9). W tym roku obrońca tytułu odpadł z turnieju po przegranej w I rundzie z rozstawionym z numerem 15 Markiem Kingiem 4-6.

W Polsce turniej transmituje stacja komercyjna Eurosport.

Nagrody

	Nagroda
Zwycięzca	150 000 £
Finalista	75 000 £
Półfinalista	30 000 £
Ćwierćfinalista	20 000 £
1/8 finału	15 000 £
Najwyższy break	15 000 £
Łączna pula nagród^[1]	500 000 £

Zawodnicy

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu, Mark Selby. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata, Neil Robertson. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności miejsc, zajmowanych na światowej liście rankingowej:

Sędziowie

Wydarzenia związane z turniejem

Po raz pierwszy w historii Main Touru w finale imprezy spotkało się dwóch zawodników z kontynentu azjatyckiego.

Przebieg turnieju

9 stycznia

W niedzielnie popołudnie, w pierwszym meczu turnieju, zmierzyli się dwaj Anglicy, rozstawiony z numerem 15. Mark King i obrońca tytułu Mark Selby. Mecz lepiej rozpoczął Mark Selby, który wygrał dwa pierwsze frejmy. W pierwszej partii padł brejk w wysokości 78 punktów. Z kolei Mark King wygrał dwie kolejne partie, dzięki czemu obaj zawodnicy schodzili na przerwę z remisem. Starszy z Anglików, w trzeciej partii, wbił brejka w wysokości 139 punktów, który później przez kilka dni był najwyższym brejkiem turnieju. Po przerwie Mark King wysunął się na 2-frejmowe prowadzenie, wbijając przy tym 2 brejki powyżej 50 punktów (57, 55). Jednak szósta partia była wyrównana, w trakcie jej trwania Mark Selby wbił brejka w wysokości 59 punktów. Siódmą i ósmą partię bez problemu wygrał obrońca tytułu, wbijając w trakcie ich swoją jedyną setkę w turnieju w wysokości 106 punktów. Przy remisie 4-4 rozpoczęła się dominacja Marka Kinga, który do zera wygrał obie partie potrzebne mu do zwycięstwa. W tych frejmach wbijał kolejno brejki w wysokości 79, 50, 77^[2].

Skrócone wyniki meczu Mark Selby – Mark King: 78(70)-15, 60-46, 0-139(139), 18-73, 42-81(57), 59(59)-64(55), 70-0, 115(106)-1, 0-123(79), 0-127(50,77).

Wieczorem ponownie zmierzyło się dwóch Anglików. Naprzeciw sobie stanęli Ali Carter i Peter Ebdon. Mecz lepiej rozpoczął ten drugi, który objął prowadzenie 2-0 wbijając brejki w wysokości 50 i 76 punktów. Trzeciego frejma wygrał wyżej rozstawiony Anglik dzięki wbiciu 83 punktów w jednym podejściu. Ostatniego frejma przed przerwą wygrał ponownie Peter Ebdon i to on na koniec pierwszej części spotkania prowadził 3-1. Po przerwie odrabiać starty zaczął Ali Carter. Doprowadził on do remisu 3-3 dzięki brejkom: 83 i 56 punktów. Od tej chwili mecz się wyrównał. Po kolei wynik osiągał remisy 4-4 i 5-5. W ostatniej partii meczu, lepszy okazał się Peter Ebdon, który około pierwszej w nocy czasu środkowoeuropejskiego zakończył swój mecz^[3].

Skrócone wyniki meczu Allister Carter – Peter Ebdon: 6-77(50), 48-80(76), 83(83)-0, 1-88(88), 83(83)-4, 72(56)-0, 0-73, 67-35, 2-56, 72-64, 9-65.

Drabinka turniejowa


1/8 finału (do 6 wygranych frame’ów)			Ćwierćfinały (do 6 wygranych frame’ów)			Półfinały (do 6 wygranych frame’ów)			Finał (do 10 wygranych frame’ów)



1	Mark Selby	4

15	Mark King	6
			15	Mark King	1

			14	Jamie Cope	6
8	Shaun Murphy	3

14	Jamie Cope	6
						14	Jamie Cope	3

						9	Ding Junhui	6
5	Mark Williams	4

9	Ding Junhui	6
			9	Ding Junhui	6

			11	Graeme Dott	2
4	John Higgins	4

11	Graeme Dott	6
									9	Ding Junhui	10

									16	Marco Fu	4
3	Ali Carter	5

13	Peter Ebdon	6
			13	Peter Ebdon	0

			16	Marco Fu	6
6	Stephen Maguire	4

16	Marco Fu	6
						16	Marco Fu	6

						12	Mark Allen	4
7	Ronnie O’Sullivan	4

12	Mark Allen	6
			12	Mark Allen	6

			2	Neil Robertson	4
2	Neil Robertson	6

10	Stephen Hendry	3

Finał

Finał: Do 10 wygranych frame’ów Wembley Arena, Londyn, Anglia, 16 stycznia 2011 Sędzia: Eirian Williams
Ding Junhui	10 – 4	Marco Fu
Sesja południowa: 136(120)–0, 74(74)–0, 18–84(80), 71(61)–42, 57–46, 0–82(82), 68(60)–17, 82(66)–30 Sesja wieczorna: 1–73(69), 5–94(56), 77–74, 95(94)–5, 83(83)–12, 86(85)–6
120	Najwyższy break	82
1	Breaki stupunktowe	–
8	Breaki notowane	4

Breaki stupunktowe turnieju

142 Stephen Maguire
139, 102 Mark King
136, 130, 117, 109, 107 Marco Fu
124, 124, 120, 108, 102 Ding Junhui
115 Graeme Dott
106 Mark Selby
101 Jamie Cope

Statystyki turnieju

Statystyki pierwszej rundy

Państwo	Il. zawodników	% zawodników
Anglia	7	43,75%
Szkocja	4	25,00%
Walia	1	6,25%
Irlandia Północna	1	6,25%
Chiny	1	6,25%
Australia	1	6,25%
Hongkong	1	6,25%

Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16
Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 1
Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 7
Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 79 (88)
Średnia liczba partii w meczu: 9,875
Najwyższe zwycięstwo: 6:3
Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1

Statystyki ćwierćfinałów

Państwo	Il. zawodników	% zawodników
Anglia	3	37,5%
Szkocja	1	12,5%
Irlandia Północna	1	12,5%
Chiny	1	12,5%
Australia	1	12,5%
Hongkong	1	12,5%

Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 2
Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 2
Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 31 (44)
Średnia liczba partii w meczu: 7,75
Najwyższe zwycięstwo: 6:0
Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Statystyki półfinałów

Państwo	Il. zawodników	% zawodników
Anglia	1	25%
Irlandia Północna	1	25%
Chiny	1	25%
Hongkong	1	25%

Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 1
Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 1
Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 19 (22)
Średnia liczba partii w meczu: 9,5
Najwyższe zwycięstwo: 6:3
Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Przypisy

↑ Ron Florax: 2011 Masters - Finishes. CueTracker. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).
↑ eurosport.pl: Wielki sukces Kinga. [dostęp 2011-01-09]. (pol.).
↑ eurosport.pl: Nieprzejednany Ebdon. [dostęp 2011-01-10]. (pol.).

Bibliografia

Ron Florax: Masters 2011 – wyniki na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).

Masters 2011 – wyniki na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).

Marcin Kutz: Masters 2011 – wyniki na stronie SnookerWorld.pl. SnookerWorld.pl. [dostęp 2025-08-22].

[1] Ron Florax: 2011 Masters - Finishes. CueTracker. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).

[2] urosport.pl: Wielki sukces Kinga. [dostęp 2011-01-09]. (pol.).

[3] urosport.pl: Nieprzejednany Ebdon. [dostęp 2011-01-10]. (pol.).

[1]

[2]

[3]

Turnieje rankingowe	Shanghai Masters World Open UK Championship German Masters Welsh Open China Open Mistrzostwa świata
Turnieje PTC	PTC 1 PTC 2 PTC 3 PTC 4 EPTC 1 EPTC 2 PTC 5 PTC 6 EPTC 3 EPTC 4 EPTC 5 EPTC 6 PTC Finał
Inne ważne turnieje	Wuxi Classic Beijing International Challenge Premier League Snooker World Seniors Championship Masters Championship League Shoot Out