Fluorek strontu
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||||||||
| białe kryształy lub proszek[1] | |||||||||||||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
SrF2 | ||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
F2Sr | ||||||||||||||||||||||||||
| Masa molowa |
125,62 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||||
Fluorek strontu, SrF2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól kwasu fluorowodorowego i strontu. Jest kruchą, białą substancją krystaliczną, bardzo słabo rozpuszczalną w wodzie (Ksp = 4,33×10−9)[8].
Budowa
Fluorek strontu krystalizuje w układzie regularnym (fluorytu)[9]. W fazie gazowej ma budowę nieliniową, z kątem pomiędzy wiązaniami F−Sr−F wyznaczonym metodą spektroskopii rotacyjnej wynoszącym 100,8° i długością wiązania re 1,590 Å. Jest to niezgodne z modelem VSEPR, według którego cząsteczka SrF2 powinna mieć budowę liniową[9]. Tłumaczone jest to udziałem orbitalu 4d w tworzeniu wiązania[10], jak również zniekształceniem zrębu atomowego prowadzącego do niesymetrycznego rozkładu ładunku i oddziaływaniem tak otrzymanego indukowanego dipola na jonie metalu z anionami fluorkowymi[11].
Otrzymywanie
Można go otrzymać w reakcji chlorku strontu z gazowym fluorem lub przez działanie kwasu fluorowodorowego na węglan strontu.
Strąca się jako łatwy do sączenia produkt[12].
Zastosowania
Fluorek strontu wykorzystuje się jako materiał optyczny do specyficznych zastosowań, na przykład jako powłoki na soczewkach optycznych oraz jako kryształ termoluminescencyjny. Innym zastosowaniem jest nośnik radioizotopu strontu-90 w generatorach termoelektrycznych izotopów promieniotwórczych.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Lide 2009 ↓, s. 4-92.
- ↑ Lide 2009 ↓, s. 8-117.
- ↑ Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 817.
- ↑ Fluorek strontu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 652466 [dostęp 2015-08-25].
- ↑ Fluorek strontu (nr 652466) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2015-08-25]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- ↑ Strontium fluoride (nr 652466) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2015-08-25].
- ↑ Strontium fluoride, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2015-08-25] (ang.).
- ↑ Lide 2009 ↓, s. 8-119.
- 1 2 Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 117.
- ↑ Luis Seijo, Zoila Barandiarán, Sigeru Huzinaga. Ab initio model potential study of the equilibrium geometry of alkaline earth dihalides: MX2 (M=Mg, Ca, Sr, Ba; X=F, CI, Br, I). „Journal of Chemical Physics”. 94, s. 3762, 1991. DOI: 10.1063/1.459748.
- ↑ Ian Bytheway, Ronald J. Gillespie, Ting-Hua Tang, Richard F.W. Bader. Core Distortions and Geometries of the Difluorides and Dihydrides of Ca, Sr, and Ba. „Inorganic Chemistry”. 34, s. 2407–2414, 1995. DOI: 10.1021/ic00113a023.
- ↑ Greenwood i Earnshaw 1997 ↓, s. 820.
Bibliografia
- Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
- David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).