Fluorek berylu
| |||||||||||||||||||
 próbka fluorku berylu (czarne punkty wynikają z zanieczyszczenia węglem) | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||
| szkliste ciało stałe, bezbarwne do szarego[1] | |||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
BeF2 | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
47,01 g/mol | ||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||
| Inne aniony | |||||||||||||||||||
| Inne kationy | |||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||
Fluorek berylu, BeF2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól berylowa kwasu fluorowodorowego. W warunkach normalnych jest białym ciałem stałym, dobrze rozpuszczalnym w wodzie (10 moli/mol H2O). Ma budowę krystaliczną typu krystobalitu[3]. Jest głównym surowcem do wytwarzania metalicznego berylu.
Właściwości
Fluorek berylu ma wyjątkowe właściwości optyczne, np. w postaci szkła fluoroberylanowego ma współczynnik załamania światła 1,275.
Otrzymywanie
Fluorek berylu można otrzymać z wodorotlenku berylu, który w reakcji z wodorofluorkiem amonu daje tetrafluoroberylan amonu:
Następnie produkt powyższej reakcji ogrzewa się, otrzymując żądany produkt:
Zastosowanie
Fluorek berylu jest wykorzystywany do otrzymywania metalicznego berylu poprzez ogrzewanie go z magnezem w temperaturze 1300 °C w tyglu grafitowym[4]:
Fluorek berylu jest używany w badaniach biochemicznych, np. badań krystalograficznych kompleksów białek z substratami[5][6].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Beryllium fluoride, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 122775 [dostęp 2017-04-20] (niem. • ang.).
- ↑ Związki berylu, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2017-04-20] (ang.).
- ↑ Philip John Durrant, Bryl Durrant, Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 467.
- ↑ A.F. Holleman, E. Wiberg, Inorganic chemistry, San Diego: Academic Press, 2001, ISBN 0-12-352651-5.
- ↑ R. Kagawa, M.G. Montgomery, K. Braig, A.G. Leslie, J.E. Walker, The structure of bovine F1-ATPase inhibited by ADP and beryllium fluoride, „The EMBO Journal”, 23 (14), 2004, s. 2734–2744, DOI: 10.1038/sj.emboj.7600293, PMID: 15229653, PMCID: PMC514953.
- ↑ J. Bigay, P. Deterre, C. Pfister, M. Chabre, Fluoride complexes of aluminium or beryllium act on G-proteins as reversibly bound analogues of the gamma phosphate of GTP, „The EMBO Journal”, 6 (10), 1987, s. 2907–2913, PMID: 2826123, PMCID: PMC553725.