Heksafluorek ksenonu

Heksafluorek ksenonu
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
konst.	heksafluorek ksenonu, heksafluorek ksenonu(6+), heksafluorek ksenonu(VI)
	Inne nazwy i oznaczenia
Stocka	fluorek ksenonu(VI)
inne	daw. sześciofluorek ksenonu(VI)
	Ogólne informacje
	Charakterystyka fizyczna
	bezbarwne kryształy
Wzór chemiczny	XeF6
• zapis Hilla	F6Xe
Masa molowa	245,28 g/mol
	Identyfikacja
Numer CAS	13693-09-9
PubChem	139546
SMILES
	F[Xe](F)(F)(F)(F)F
InChI
	InChI=1S/F6Xe/c1-7(2,3,4,5)6
	InChIKey
	ARUUTJKURHLAMI-UHFFFAOYSA-N
Właściwości
	Gęstość
	3,56 g/cm³; ciało stałe
	Rozpuszczalność w wodzie
	reaguje
Temperatura topnienia	49,48 °C
Temperatura wrzenia	75,6 °C
Budowa
Układ krystalograficzny	jednoskośny
Moment dipolowy	0 D
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Wiarygodne źródła oznakowania tej substancji; według kryteriów GHS są niedostępne.
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Heksafluorek ksenonu, nazwa Stocka: fluorek ksenonu(VI), XeF₆ – nieorganiczny związek chemiczny ksenonu i fluoru. W temperaturze pokojowej jest to trwałe, bezbarwne, krystaliczne ciało stałe.

Pod wpływem wody ulega stopniowej hydrolizie, ostatecznie dając tritlenek ksenonu^[2]:

XeF₆ + H₂O → XeOF₄ + 2HF

XeOF₄ + H₂O → XeO₂F₂ + 2HF

XeO₂F₂ + H₂O → XeO₃ + 2HF

Cząsteczki heksafluorku ksenonu mogą zarówno tracić aniony fluorkowe, dając kationy XeF₅⁺, jak i je przyłączać, dając aniony XeF₇⁻ i XeF₈²⁻.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 David R.D.R. Lide David R.D.R. (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-98, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
↑ E.H.E.H. Appelman E.H.E.H., J.G.J.G. Malm J.G.J.G., Hydrolysis of Xenon Hexafluoride and the Aqueous Solution Chemistry of Xenon, „Journal of the American Chemical Society”, 86 (11), 1964, s. 2141–2148, DOI: 10.1021/ja01065a009 (ang.).

[CRC-1] 1 2 3 4 5 6 David R.D.R. Lide David R.D.R. (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-98, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).

[Appelman-2] E.H.E.H. Appelman E.H.E.H., J.G.J.G. Malm J.G.J.G., Hydrolysis of Xenon Hexafluoride and the Aqueous Solution Chemistry of Xenon, „Journal of the American Chemical Society”, 86 (11), 1964, s. 2141–2148, DOI: 10.1021/ja01065a009 (ang.).

[1]

[2]

1. Wodoru i litowców	HF LiF NaF KF RbF CsF
2. Berylowców	BeF₂ MgF₂ CaF₂ SrF₂ BaF₂ RaF₂
3. Skandowców	ScF₃ YF₃ LaF₃ AcF₃
Lantanowców	CeF₃ CeF₄ PrF₂ PrF₃ PrF₄ NdF₃ PmF₃ SmF₂ SmF₃ EuF₂ EuF₃ GdF₃ TbF₃ TbF₄ DyF₃ HoF₃ ErF₃ TmF₃ YbF₂ YbF₃ LuF₃
Aktynowców	ThF₄ PaF₄ PaF₅ UF₃ UF₄ UF₅ UF₆ UO₂F₂ NpF₃ NpF₄ NpF₆ PuF₃ PuF₄ PuF₆ AmF₃ AmF₄ CmF₃ CmF₄ BkF₃ BkF₄ CfF₃ CfF₄ EsF₃ EsF₄
4. Tytanowców	TiF₃ TiF₄ ZrF₄ HfF₄
5. Wanadowców	VF₃ VF₄ VF₅ VOF₃ NbF₄ NbF₅ TaF₅
6. Chromowców	CrF₂ CrF₃ CrF₄ CrF₅ CrF₆ CrO₂F₂ MoF₅ MoF₆ WF₄ WF₅ WF₆
7. Manganowców	MnF₂ MnF₃ MnF₄ TcF₆ ReF₆ ReF₇
8. Żelazowców	FeF₂ FeF₃ RuF₆ OsF₆
9. Kobaltowców	CoF₂ CoF₃ RhF₆ IrF₄ IrF₅ IrF₆ IrF₇
10. Niklowców	NiF₂ NiF₃ PdF₂ PdF₃ (Pd[PdF₆]) PdF₄ PdF₆ PtF₄ PtF₆
11. Miedziowców	CuF CuF₂ Ag₂F AgF AgF₂ AgF₃ AuF AuF₃ AuF₅ AuF₇ (AuF₅·F₂)
12. Cynkowców	ZnF₂ CdF₂ Hg₂F₂ HgF₂ HgF₄
13. Borowców	BF B₂F₄ BF₃ AlF AlF₃ GaF GaF₃ InF InF₃ TlF TlF₃
14. Węglowców	CF CF₄ C₂F₆ PFC SiF₄ GeF₂ GeF₄ SnF₂ SnF₄ PbF₂ PbF₄
15. Azotowców	N₂F₂ NF₃ NH₄F NOF PF₃ PF₅ POF₃ AsF₃ AsF₅ SbF₃ SbF₅ BiF₃ BiF₅
16. Tlenowców	OF₂ O₂F₂ O₃F₂ S₂F₂ SF₂ SF₄ SF₆ S₂F₁₀ SOF₂ SO₂F₂ Se₂F₂ SeF₂ SeF₄ SeF₆ SeO₂F₂ TeF₄ TeF₆ PoF₂ PoF₄ PoF₆
17. Fluorowców	ClF ClF₃ ClF₅ BrF BrF₃ BrF₅ IF IF₃ IF₅ IF₇
18. Helowców	HArF KrF₂ KrF₄ XeF₂ XeF₄ XeF₆ RnF₂ RnF₆