Izoleucyna

Izoleucyna
Ilustracja
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały lub prawie biały, krystaliczny proszek lub płatki[1]
Wzór Hilla

C6H13NO2

Masa molowa

131,17 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

73-32-5 (L-izoleucyna)

PubChem

6306 (L-izoleucyna)

DrugBank

DB00167

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Izoleucyna, skróty: Ile, I – organiczny związek chemiczny, izomer leucyny, alifatyczny aminokwas białkowy, obojętny elektrycznie. Należy do aminokwasów egzogennych, czyli nie może być syntetyzowany w organizmie człowieka i musi być dostarczany z pożywieniem. Duże jego ilości znajdują się w kazeinie, hemoglobinie, białkach osocza krwi.

Historia

L-Izoleucyna po raz pierwszy została wyodrębniona w 1904 przez Feliksa Ehrlicha z odcukrzonej melasy.

Stereochemia

Izoleucyna ma dwa centra chiralności, a więc istnieją jej cztery stereoizomery. W naturze istotną rolę pełni tylko L-izoleucyna jako aminokwas proteinogenny (białkotwórczy). Enancjomerem dla naturalnej L-izoleucyny jest D-izoleucyna. L-allo-izoleucyna oraz jej enancjomer D-allo-izoleucyna są diastereoizomerami białkotwórczej L-izoleucyny. Tylko L-izoleucyna (kwas 2-amino-3-metylowalerianowy) z konfiguracją 2S,3S ma znaczenie fizjologiczne.

    
L-izoleucyna (2S,3S) oraz D-izoleucyna (2R,3R)
    
L-allo-izoleucyna (2S,3R) oraz D-allo-izoleucyna (2R,3S)

Przypisy

  1. ↑ Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0.
  2. 1 2 3 4 L-Isoleucine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 6306 [dostęp 2026-06-15] (ang.).
  3. ↑ John McMurry, Chemia organiczna, wyd. 3, t. 5, Warszawa: PWN, 2005, s. 1062, ISBN 83-01-14104-2.
  4. ↑ Izoleucyna [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 298689.