Maciej Taborowski

Maciej Taborowski

Maciej Taborowski (2026)
Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	16 grudnia 1978 Łódź
doktor habilitowany nauk prawnych
Specjalność: prawo międzynarodowe, prawo Unii Europejskiej
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Doktorat	21 stycznia 2011 – prawo PAN
Habilitacja	18 maja 2020 – prawo UW
Wykładowca, naukowiec
jednostka	Instytut Prawa Międzynarodowego WPiA UW
Stanowisko	adiunkt
Okres zatrudn.	od 2003
jednostka	Instytut Nauk Prawnych PAN
Stanowisko	profesor
zastępca rzecznika praw obywatelskich
Okres spraw.	6 maja 2019–1 kwietnia 2022

Maciej Henryk Taborowski (ur. 16 grudnia 1978 w Łodzi^[1]) – polski prawnik, urzędnik państwowy, doktor habilitowany nauk prawnych, adwokat, profesor w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, specjalista w zakresie prawa Unii Europejskiej i prawa międzynarodowego, w latach 2019–2022 zastępca rzecznika praw obywatelskich. Od 2023 wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej TVP. W 2026 wybrany przez Sejm na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

W 2003 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 2011 na podstawie napisanej pod kierunkiem Władysława Andrzeja Czaplińskiego rozprawy pt. Konsekwencje naruszenia prawa wspólnotowego przez sądy krajowe otrzymał w Instytucie Nauk Prawnych PAN stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa, specjalność: prawo europejskie. Praca ta uzyskała II nagrodę w XLVII ogólnopolskim konkursie „Państwa i Prawa” na najlepsze prace habilitacyjne i doktorskie.

W 2020 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim po obronie rozprawy pt. Mechanizmy ochrony praworządności państw członkowskich w prawie Unii Europejskiej. Studium przebudzenia systemu ponadnarodowego^[1]. Książka otrzymała wyróżnienie w XII edycji konkursu Wolters Kluwer Polska i „Przeglądu Sądowego” na książkę prawniczą najbardziej przydatną w praktyce wymiaru sprawiedliwości w 2019 roku^[2].

Zajmuje stanowisko profesora w Instytucie Nauk Prawnych PAN^[3][4] oraz adiunkta w Katedrze Prawa Europejskiego na Wydziale Prawa i Administracji UW (obecnie na urlopie bezpłatnym)^[5].

Autor ponad 100 publikacji naukowych, w tym 3 monografii naukowych: „Mechanizmy ochrony praworządności państw członkowskich w prawie Unii Europejskiej. Studium przebudzenia systemu ponadnarodowego” (Warszawa, 2019), „Konsekwencje naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe” (Warszawa, 2012) oraz „Współpraca sądowa w sprawach cywilnych” (współautorstwo z W. Sadowskim, Warszawa, 2011)^[1][6][7].

Jest wykładowcą z zakresu instytucjonalnego i gospodarczego prawa Unii Europejskiej na studiach prawniczych, studiach podyplomowych, szkoleniach dla sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, aplikantów zawodów prawniczych oraz urzędników państwowych; prowadził wykłady, szkolenia oraz seminaria m.in. dla UKIE, MSZ, KSAP, Ministerstwa Sprawiedliwości, a także dla bułgarskich sędziów pod patronatem Europejskiej Akademii Prawa (ERA) w Trewirze. Jako doradca z zakresu prawa europejskiego współpracował z krajowymi i zagranicznymi podmiotami gospodarczymi oraz kancelariami prawnymi^[8].

6 maja 2019 został powołany przez RPO Adama Bodnara na stanowisko zastępcy rzecznika praw obywatelskich w miejsce Sylwii Spurek, kandydującej do Parlamentu Europejskiego. Objął odpowiedzialność za Zespół Prawa Administracyjnego i Gospodarczego^[6], a także za Zespół ds. Równego Traktowania^[9].

Był również pełnomocnikiem RPO w postępowaniach sądowych przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu^[10] i Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu^[11], w tym w ważnych sprawach dotyczących ochrony praworządności. Reprezentował RPO również w postępowaniach dotyczących prawa UE przed polskim Trybunałem Konstytucyjnym^[12].

1 kwietnia 2022 zakończył urzędowanie na stanowisku zastępcy Rzecznika Praw Obywatelskich^[13][14][15].

W 2023 został wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej TVP^{[16][17][18][19]}, a w 2024 członkiem Komisji Kodyfikacyjnej Ustroju Sądownictwa i Prokuratury^[20] oraz członkiem Zespołu Doradczego przy Ministrze Sprawiedliwości RP do spraw Prawa Unii Europejskiej^[21].

Na przełomie 2023/2024 negocjował z ramienia Ministerstwa Sprawiedliwości z Komisją Europejską praworządnościowe aspekty tzw. „kamieni milowych”, co umożliwiło wypłatę środków finansowych w ramach Krajowego Programu Odbudowy^[22].

Jest wspólnikiem w kancelarii Hoffman, Taborowski & Partnerzy^[23].

W marcu 2026 roku Sejm X kadencji wybrał go na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego^[24]. Był jednym z sześciorga kandydatów zgłoszonych przez Prezydium Sejmu, którzy tego dnia uzyskali wybór. Do 9 kwietnia 2026 prezydent RP Karol Nawrocki nie odebrał ślubowania od niego oraz 3 pozostałych sędziów. 9 kwietnia 2026 wziął udział w uroczystości zorganizowanej w Sejmie złożenia „ślubowania wobec prezydenta”, w trakcie której przy obecności notariusza odczytał oraz podpisał rotę ślubowania^[25][26]. Następnie została ona przekazana na dziennik podawczy Kancelarii Prezydenta. Taborowski udał się do Trybunału Konstytucyjnego w celu podjęcia obowiązków sędziego. Prezes TK Bogdan Święczkowski stwierdził, że ślubowanie wobec prezydenta nie zostało złożone, a stosunek służbowy sędziego nie został nawiązany^[27]. 10 kwietnia 2026 ponownie udał się do Trybunału Konstytucyjnego celem przystąpienia do orzekania, twierdząc, że stosunek służbowy został nawiązany po „ślubowaniu” 9 kwietnia. Skierował pismo do prezesa TK, w którym zwrócił się o umożliwienie wykonywania obowiązków oraz załączył kopię podpisanego aktu ślubowania z potwierdzeniem odbioru w Kancelarii Prezydenta^[28].

W latach 2011–2024 był żonaty z dziennikarką Magdą Mołek^[29], ma z nią dwóch synów.

Zaangażowany we współpracę z organizacjami pozarządowymi, w tym m.in. z Fundacją „Okularnicy" im. Agnieszki Osieckiej, Fundacją Arte Duct oraz organizacją Rotaract, organizacją Rotaract (wsparcie dla dzieci z domów dziecka), czy Fundacją im. Friedricha Eberta z siedzibą w Berlinie (jako członek europejskiej grupy roboczej pod przewodnictwem Petera Balazsa, której zadaniem było opracowanie strategii postępowania UE wobec kryzysu państwa prawa w Unii Europejskiej). Jest również członkiem Rady Programowej Archiwum Osiatyńskiego^[1] (obywatelskiego centrum analiz monitorującego praworządność, nadużycia władzy publicznej oraz przestrzeganie praw i wolności obywatelskich w Polsce)^[8]. Jest członkiem Zespołu Ekspertów Prawnych Fundacji im. Stefana Batorego^[3], The Good Lobby Profs^[30] oraz Stowarzyszenia im. Zbigniewa Hołdy^[31].

W 2017 zaangażował się w kampanię medialną „Wolne sądy”^[32][33].

Laureat nagrody specjalnej Press Club Polska (2021) za działalność na rzecz ochrony praw i swobód obywatelskich, w tym wolności słowa^[34].

• Dr hab. Maciej Henryk Taborowski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2019-05-07] .