Mariusz Muszyński

Mariusz Muszyński
Państwo działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

6 lipca 1964
Brześć Kujawski

Doktor habilitowany nauk prawnych
Specjalność: prawo międzynarodowe publiczne
Alma Mater

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Doktorat

1997

Habilitacja

2004

Mariusz Muszyński (ur. 6 lipca 1964 w Brześciu Kujawskim[1]) – polski prawnik, doktor habilitowany nauk prawnych, nauczyciel akademicki, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, były przewodniczący zarządu Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. Wybrany w 2015 przez Sejm VIII kadencji na sędziego Trybunału Konstytucyjnego na miejsce obsadzone przez Andrzeja Jakubeckiego (wybranego przez Sejm VII kadencji), co stało się początkiem kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego w Polsce. W latach 2017–2023 pełnił funkcję wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego[2][3], przy czym jego powołanie na to stanowisko jest kwestionowane ze względu na brak uprawnienia do orzekania w składzie TK[4]. Kadencję zakończył w grudniu 2024.

Życiorys

W 1991 r. ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Odbywał następnie aplikację prokuratorską. Był stypendystą na Uniwersytecie Wiedeńskim. Na UMK uzyskiwał kolejno stopnie naukowe doktora (w 1997) i doktora habilitowanego (w 2004) nauk prawnych. Specjalizuje się w prawie międzynarodowym publicznym, prawie europejskim, a także w stosunkach polsko-niemieckich.

W latach 1995–1998 był pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, później przez cztery lata (1998–2002) kierował działem prawnym w Ambasadzie RP w Berlinie, po czym powrócił do MSZ, skąd odszedł w 2005 r. Był także powoływany w skład Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów RP. Od stycznia 2006 do grudnia 2007 pełnił funkcję przewodniczącego zarządu Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie” i przedstawiciela rządu RP w kuratorium niemieckiej Fundacji Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość. Był też pełnomocnikiem minister spraw zagranicznych Anny Fotygi ds. stosunków polsko-niemieckich. Odwołany z obu funkcji w 2008 r.

W 2005 r. został profesorem i kierownikiem Katedry Prawa Dyplomatycznego i Dyplomacji na Wydziale Prawa i Administracji UKSW. W 2007 r. objął funkcję prodziekana Wydziału Prawa i Administracji UKSW ds. nauki, współpracy i promocji, którą pełnił do 2012 r. W 2010 r. został również wykładowcą Uczelni Łazarskiego.

Był członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013 i 2014 zajmującej się analizą katastrofy samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[5][6].

17 listopada 2011 Sejm VII kadencji wybrał go na członka Trybunału Stanu. Rekomendującym klubem parlamentarnym było Prawo i Sprawiedliwość. W październiku 2015 powołany w skład Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta Andrzeja Dudę[7]. 18 listopada 2015 wybrany przez Sejm VIII kadencji na zastępcę przewodniczącego Trybunału Stanu. Przestał pełnić tę funkcję 10 lutego 2017[8].

1 grudnia 2015 sejmowa Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka pozytywnie zaopiniowała jego kandydaturę – wysuniętą przez PiS – na sędziego Trybunału Konstytucyjnego[9][10]. Następnego dnia Sejm głównie głosami posłów PiS wybrał go na sędziego TK[11], nie określając w uchwale początku jego kadencji[12]. 3 grudnia 2015 prezydent Andrzej Duda odebrał od niego ślubowanie[13]. Mariusz Muszyński został wybrany, chociaż Sejm na to samo stanowisko wybrał wcześniej Andrzeja Jakubeckiego. Również 3 grudnia 2015 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż podstawa prawna wyboru Andrzeja Jakubeckiego była konstytucyjna, co obligowało prezydenta do odebrania od niego ślubowania[14] (czego Andrzej Duda nie uczynił do czasu wygaśnięcia dziewięcioletniej kadencji sędziego). Okoliczności te stały się zarzewiem kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego, a Mariusz Muszyński był zaliczany do grupy określanej mianem tzw. sędziów-dublerów[15][16][17][18][19][20][21][22][23][4].

Do orzekania Mariusz Muszyński został dopuszczony 20 grudnia 2016 przez p.o. prezesa TK Julię Przyłębską (poprzedni prezes Andrzej Rzepliński odmawiał jego dopuszczenia, powołując się na wyrok TK z 3 grudnia 2015)[24], która jeszcze tego samego dnia upoważniła go do zastępowania jej w realizacji wszystkich wynikających z przepisów prawa uprawnień p.o. prezesa TK, a dzień później – do działania w zastępstwie prezesa TK[25].

W kwietniu 2016 nominowany przez rząd Beaty Szydło w skład tzw. komisji weneckiej[26]. 5 lipca 2017 prezydent Andrzej Duda powołał go na wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego[27].

Został członkiem Rady Naukowej Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości[28].

W 2018 r. w trakcie kryzysu wokół Sądu Najwyższego w Polsce zgłosił swoją kandydaturę na sędziego Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego[29]. Jego zgłoszenie zostało wysłane z Ministerstwa Sprawiedliwości przez Marcina Warchoła[30][31]. 23 sierpnia 2018 Mariusz Muszyński wycofał swoją kandydaturę[32].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpatrywaniu sprawy pewnego podmiotu gospodarczego, stwierdził w wyroku z 20 czerwca 2018 (sygn. akt V SA/Wa 459/18), że Mariusz Muszyński jest osobą nieuprawnioną do orzekania w Trybunale Konstytucyjnym, a ta okoliczność może być przesłanką uznania wyroku wydanego z jego udziałem za nieważny z uwagi na nienależną obsadę sądu względnie przesłanką stwierdzenia, że zachodzi sytuacja wyroku nieistniejącego[33].

7 maja 2021 Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w sprawie Xero Flor przeciwko Polsce orzekł, że obecność Mariusza Muszyńskiego w składzie orzekającym Trybunału Konstytucyjnego sprawia, że skład nie jest prawowity i Trybunał w takim składzie nie jest sądem ustanowionym na podstawie prawa. W uzasadnieniu argumentowano, że „Polska dopuściła się naruszenia art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który gwarantuje prawo sprawiedliwego procesu przed sądem ustanowionym zgodnie z przepisami” oraz że „działania władz polegające na powołaniu jednego z sędziów zasiadających w składzie oraz zignorowanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie oznaczały, że skład orzekający w tej sprawie nie był sądem ustanowionym ustawą”[34].

5 lipca 2023 zakończył kadencję wiceprezesa TK[2][3][35], zaś 3 grudnia 2024 dziewięcioletnią kadencję sędziego[36][37].

Kontrowersje

Według publikacji Wojciecha Czuchnowskiego i Bartosza Wielińskiego powołujących się na anonimowych informatorów, Mariusz Muszyński w 1993 r. został przyjęty do Urzędu Ochrony Państwa (obecnie Agencja Wywiadu), po czym odbył szkolenie w Ośrodku Kształcenia Wywiadu w Starych Kiejkutach, które ukończył w 1994 r. Następnie przez rok pracował w centrali Urzędu Ochrony Państwa w Warszawie, od 1998 r. pracował w ambasadzie w Berlinie, skąd w 2002 r. został usunięty na wniosek strony niemieckiej w ciągu 24 godzin. Po powrocie stracił etat w wywiadzie (wtedy już w Agencji Wywiadu). Komisja kwalifikacyjna wydała wówczas negatywną opinię co do jego dalszej służby[38][39][40].

Po śmierci Władysława Bartoszewskiego stwierdził, że „Bóg zaczyna uśmiechać się do Polaków”[41][42][43].

22 października 2020 był w składzie orzekającym Trybunału Konstytucyjnego, w którym TK wydał wyrok o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wykonywania aborcji z powodu ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu[44]. Wyrok Trybunału został negatywnie oceniony pod względem proceduralnym i merytorycznym przez zespół ekspertów pod przewodnictwem prof. Marka Chmaja[45] i doprowadził do licznych protestów przeciwko zmianie przepisów aborcyjnych na ogólnokrajową skalę[46][47][48].

Wybrane publikacje

W dorobku publikacyjnym M. Muszyńskiego znajdują się m.in.[49]:

  • Neutralność Austrii a udział we Wspólnej Polityce Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE, Warszawa 1998.
  • Karta praw podstawowych z komentarzem (współautor), Bielsko-Biała 2000.
  • Traktat o Unii Europejskiej z komentarzem (współautor), Bielsko-Biała 2001.
  • Obywatelstwo niemieckie. Wprowadzenie w problematykę, Bielsko-Biała 2002.
  • Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych z komentarzem, Bielsko-Biała 2003.
  • Przejęcie majątków niemieckich przez Polskę po II wojnie światowej, Bielsko-Biała 2003.
  • Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z komentarzem (współautor), Bielsko-Biała 2003.
  • Sprawozdanie w przedmiocie strat i szkód wojennych w latach 1939–1945 (red.), Warszawa 2007.
  • Niemcy o Polsce i Polakach. Polska w mediach niemieckich w latach 2006–2007 (red.), Warszawa 2007.
  • Unia Europejska. Historia, architektura, prawo, Bielsko-Biała 2011.
  • Państwo w prawie międzynarodowym, Bielsko-Biała 2012.

Uwagi

Przypisy

  1. ↑ Informacje w BIP IPN. [dostęp 2012-08-28].
  2. 1 2 Cienkie ściany sędziowskich gabinetów. „Po jednym dniu widzę, jak ciekawe to będzie sąsiedztwo” [online], gazetapl, 7 lipca 2023 [dostęp 2023-07-07] (pol.).
  3. 1 2 Mariusz Muszyński nie jest już wiceprezesem Trybunału Konstytucyjnego [online], Rzeczpospolita [dostęp 2023-07-07] (pol.).
  4. 1 2 Sławomir Patyra, Tomasz Zalasiński. Trybunał Konstytucyjny jako strażnik Konstytucji – stan obecny i wnioski de lege ferenda. „Przegląd Konstytucyjny”. Nr 2, s. 38, 49, 2023. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. ISSN 2956-3623. [dostęp 2026-04-25].
  5. ↑ II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  6. ↑ III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  7. ↑ Prezydent powołał Narodową Radę Rozwoju. prezydent.pl, 16 października 2015. [dostęp 2014-10-20].
  8. ↑ M.P. z 2017 r. poz. 223 (ISAP).
  9. ↑ Bez dyskusji. Sejmowa komisja rekomendowała kandydatury PiS na sędziów TK. gazeta.pl, 1 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-01].
  10. ↑ Kandydaci PiS do Trybunału Konstytucyjnego. rp.pl, 1 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-01].
  11. ↑ Sejm wybiera 5 nowych sędziów Trybunału Konstytucyjnego. interia.pl, 2 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-02].
  12. ↑ M.P. z 2015 r. poz. 1184 (ISAP).
  13. ↑ Prezydent odebrał ślubowanie od sędziów Trybunału Konstytucyjnego. prezydent.pl, 3 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-03].
  14. ↑ Co orzekł Trybunał Konstytucyjny. Najważniejsze informacje w punktach. tvn24.pl, 3 grudnia 2015. [dostęp 2017-04-09].
  15. ↑ Mariusz Muszyński zaklina rzeczywistość. rp.pl, 8 stycznia 2018. [dostęp 2018-08-13].
  16. ↑ Wadliwość wyroku TK a jego moc obowiązująca. iustitia.pl, 28 marca 2017. [dostęp 2018-08-13].
  17. ↑ Niekonstytucyjny Trybunał, niekonstytucyjna prezes. Profesor Wojciech Sadurski dla OKO.press. oko.press, 14 stycznia 2017. [dostęp 2018-08-13].
  18. ↑ Piotr Radziewicz, Pominięcie przez Trybunał Konstytucyjny ustawy określającej tryb kontroli konstytucyjności prawa, „Państwo i Prawo” [dostęp 2018-08-13].
  19. ↑ Prof. Marcin Matczak (5.07). vod.pl. [dostęp 2018-08-13].
  20. ↑ „Wykładnia autentyczna” a nienaprawialność statusu tzw. dublera – polemika Macieja Gutowskiego i Piotra Kardasa z Mariuszem Muszyńskim. rp.pl, 21 listopada 2017. [dostęp 2018-08-13].
  21. ↑ A jednak Premier nie miała racji – polemika z Mariuszem Muszyńskim. rp.pl, 28 grudnia 2017. [dostęp 2018-08-13].
  22. ↑ Władca marionetek. Sędzia Muszyński co miał zrobić w TK to zrobił, teraz zaprowadzi „nowe porządki” w SN. gazetaprawna.pl, 5 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-13].
  23. ↑ Janusz Roszkiewicz. Spór o Trybunał Konstytucyjny – geneza i istota problemu, skutki, scenariusze na przyszłość. „Studia Iuridica”. Nr 77, s. 121, 2018. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. ISSN 0137-4346.
  24. ↑ Pierwsza decyzja sędzi Przyłębskiej. Rzepliński ich nie dopuszczał, teraz będą orzekać. tvn24.pl, 20 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-20].
  25. ↑ Wiceprezes TK stał się wydmuszką. Uprawnienia przekazano bez podstawy prawnej. gazetaprawna.pl, 9 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-09].
  26. ↑ MSZ: Banaszak i Muszyński nowymi członkami Komisji Weneckiej. pap.pl, 25 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-30].
  27. ↑ Mariusz Muszyński wiceprezesem Trybunału Konstytucyjnego. interia.pl, 5 lipca 2017. [dostęp 2017-07-05].
  28. ↑ Skład Rady Naukowej Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. iws.org.pl. [dostęp 2017-10-21].
  29. ↑ Lista kandydatów do Sądu Najwyższego, których zgłoszenia wpłynęły do Krajowej Rady Sądownictwa do 1 sierpnia 2018 r.. krs.pl, 1 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-02].
  30. ↑ Ewa Ivanova: Zgłoszenie Mariusza Muszyńskiego na sędziego SN dostarczył... wiceminister sprawiedliwości. Dlaczego?. wyborcza.pl, 6 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-06].
  31. ↑ „GW” pisze o „przysłudze dla dublera”. Sędzia Muszyński zgłoszony do SN przez resort sprawiedliwości. dziennik.pl. [dostęp 2018-08-06].
  32. ↑ Posiedzenie Krajowej Rady Sądownictwa. onet.pl, 23 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-23].
  33. ↑ WSA w Warszawie: sędzia Mariusz Muszyński nie ma prawa orzekać w Trybunale Konstytucyjnym. rp.pl, 24 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-24].
  34. ↑ European Court of Human Rights, Case of Xero Flor w Polsce sp. z o.o. v. Poland, sygn. akt. 4907/18, 7 maja 2021.
  35. ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2023-07-07].
  36. ↑ Koniec kadencji Mariusza Muszyńskiego i Piotra Pszczółkowskiego w Trybunale Konstytucyjnym. tvn24.pl. [dostęp 2024-12-04].
  37. ↑ Kadencje sędziów – zestawienie. trybunal.gov.pl. [dostęp 2024-12-03].
  38. ↑ Dubler ze służb Mariusz Muszyński wiceprezesem Trybunału Konstytucyjnego. wyborcza.pl, 6 lipca 2017. [dostęp 2017-09-13].
  39. ↑ Wojciech Czuchnowski: Mariusz Muszyński. Dlaczego PiS ukrywa przeszłość jednego z sędziów TK?. newsweek.pl, 27 marca 2017. [dostęp 2017-09-13].
  40. ↑ Wojciech Czuchnowski: Badamy związki prezes Julii Przyłębskiej i wiceprezesa Muszyńskiego ze służbami specjalnymi. Kto rządzi Trybunałem Konstytucyjnym?. wyborcza.pl, 20 października 2017. [dostęp 2017-10-20].
  41. ↑ Członek PZPR, twitterowy hejter, adwokat Kaczyńskiego... Kogo PiS wybrał do TK?. gazeta.pl, 4 grudnia 2015. [dostęp 2018-08-03].
  42. ↑ Były agent wywiadu w Trybunale Konstytucyjnym. koduj24.pl, 23 listopada 2016. [dostęp 2018-08-03].
  43. ↑ Bartosz T. Wieliński: Seksistowskie wpisy kandydata. wyborcza.pl, 2 grudnia 2015. [dostęp 2018-08-03].
  44. ↑ Planowanie rodziny, ochrona płodu ludzkiego i warunki dopuszczalności przerywania ciąży, Sygn. akt K 1/20, Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. trybunal.gov.pl, 22 października 2020. [dostęp 2020-10-27].
  45. ↑ Ekspertyza prawna w przedmiocie oceny prawnej orzeczenia TK z 22 października 2020 r. sygn. K 1/20 [online], www.senat.gov.pl [dostęp 2024-09-24].
  46. ↑ Aborcja. Protesty po wyroku TK. TAZ: Wojna kulturowa w Polsce. wp.pl, 26 października 2020. [dostęp 2020-10-27].
  47. ↑ „To nie państwo, to oprawca”, „suweren przemówił”. Kolejne protesty po wyroku TK. wprost.pl, 26 października 2020. [dostęp 2020-10-27].
  48. ↑ Światowe media piszą o decyzji TK i protestach kobiet w Polsce: szokujący, drastyczny wyrok. onet.pl, 24 października 2020. [dostęp 2020-10-27].
  49. ↑ Muszyński, Mariusz. Katalog elektroniczny Biblioteki Narodowej. [dostęp 2020-10-30].

Bibliografia