Chlorek cezu

Chlorek cezu
Próbka chlorku cezu
Ilustracja
Model komórki elementarnej
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały lub prawie biały proszek[1] o słonogorzkim smaku
Wzór chemiczny

CsCl

• zapis Hilla

ClCs

Masa molowa

168,36 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

7647-17-8

PubChem

24293

Podobne związki
Inne aniony

fluorek cezu, bromek cezu, jodek cezu

Inne kationy

chlorek potasu, chlorek rubidu, chlorek srebra, chlorek sodu

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek cezu, CsCl – nieorganiczny związek chemiczny z grupy chlorków, sól cezu i kwasu solnego.

Tworzy sieć przestrzenną kryształu jonowego o układzie regularnym prymitywnym oznaczanym symbolem cP2 w notacji Pearsona i B2 w notacji Strukturbericht[4][5][a]. Sieć CsCl jest stosowana jako wzorzec do opisywania sieci kryształów o podobnej strukturze. Komórka elementarna zawiera jeden kation i jeden anion[5]. Układ atomów w komórce elementarnej przypomina układ regularny wewnętrznie centrowany typu cI, jednak w rzeczywistości nie jest tego typu, gdyż węzły w narożnikach i węzeł centralny zajęte są przez bardzo odmienne jony, odpowiednio Cs+ i Cl− (lub odwrotnie)[6].

Uwagi

  1. ↑ Liczba 2 w symbolu cP2 oznacza liczbę atomów w komórce elementarnej, natomiast w symbolu B2 oznacza typ struktury w grupie B[5].

Przypisy

  1. 1 2 Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4, OCLC 903979769.
  2. 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-56, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
  3. 1 2 Cesium chloride [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 3 czerwca 2023, numer katalogowy: 203025 [dostęp 2025-06-13].
  4. ↑ François Cardarelli, Materials Handbook. A Concise Desktop Reference, Springer, 2008, 1216, DOI: 10.1007/978-1-84628-669-8, ISBN 978-1-84628-668-1 (ang.).
  5. 1 2 3 Z. Bojarski, M. Gigla, K. Stroz, M. Surowiec, Krystalografia, wyd. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 246–250, 288, ISBN 978-83-01-14704-4.
  6. ↑ Zygmunt Trzaska Durski, Hanna Trzaska Durska, Podstawy krystalografii, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2003, s. 52–53, ISBN 83-7207-438-0.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.