Copenhagenize Indeks

Copenhagenize Indeks – międzynarodowy ranking miast przyjaznych transportowi rowerowemu, zapoczątkowany w 2011 przez duńską firmę konsultingową Copenhagenize Design Company[1][2]. W edycji 2025, opublikowanej jako Copenhagenize Index – EIT Urban Mobility Edition, oceniono 100 miast z 44 państw na podstawie 13 wskaźników zgrupowanych w trzech filarach: bezpiecznej i spójnej infrastruktury, użytkowania i dostępności oraz polityki i wsparcia[2][3]. We wcześniejszych edycjach (2011–2019) indeks miał formę publikowanego zasadniczo co dwa lata zestawienia Top 20[4]; stosowano wówczas model punktowy oparty najpierw na 13 kategoriach, a od 2017 na 14 parametrach[5][6][7]. Indeks ma stanowić przekrój globalnego rozwoju miejskiej polityki rowerowej i komunikacji rowerowej[2].
Historia

Zgodnie z sugestiami duńskiego architekta Jana Gehla niektóre ulice w Kopenhadze zostały zamknięte dla ruchu od 1962 roku, co zapoczątkowało ciągłą przemianę miasta „dla ludzi”[8]. Jego książka o tym samym tytule została przetłumaczona w 2015 roku[9]. Architekci, urbaniści oraz firmy konsultingowe, takie jak Copenhagenize Design Company, wyspecjalizowały się później w propagowaniu tej koncepcji[8][10].
Jan Gehl jest bardzo stanowczy w swoich poglądach i przekonuje, że urbanistyka ostatnich pięćdziesięciu lat kosztowała życie dziesiątki tysięcy ludzi, ponieważ była nastawiona na ruch zmotoryzowany i utrzymywała ludzi w stanie permanentnego bezruchu. Badania wskazują, że każdy kilometr przejechany rowerem przyniósłby gospodarce 23 eurocenty, a każdy kilometr przejechany samochodem kosztowałby ogół społeczeństwa 16 eurocentów[8][11].
Mikael Colville-Andersen ukuł termin Copenhagenize we współczesnym znaczeniu[12]. W 2006 założył fotobloga, a w 2009 agencję Copenhagenize Design, która doradza miastom i rządom w zakresie promocji komunikacji rowerowej[13][14].
Sam indeks uruchomiono w 2011 roku. W pierwszej edycji oceniono ponad 80 dużych miast, stosując model 13 kategorii punktowanych od 0 do 4 oraz do 12 punktów bonusowych[1]. W edycji 2013 ranking rozszerzono do 150 miast, utrzymując 13-parametrowy model z punktami bonusowymi[5][15]. W 2015 wprowadzono wyraźniejsze kryterium doboru miast – oceniano przede wszystkim obszary metropolitalne o populacji regionalnej powyżej 600 tys. mieszkańców, z nielicznymi wyjątkami; objęto wówczas 122 miasta[11].
W edycji 2017 oceniono 136 miast i zastosowano 14 parametrów zamiast wcześniejszych 13[6]. W piątej edycji z 2019 utrzymano 14-parametrowy model; do bazy wstępnej włączano ponad 600 miast liczących powyżej 600 tys. mieszkańców oraz stolice państw, a do dalszej oceny przechodziły miasta z udziałem ruchu rowerowego przekraczającym 2% i z dostępnymi wiarygodnymi danymi. Ostatecznie oceniono ponad 115 miast[7][16].
Po sześcioletniej przerwie indeks powrócił w 2025 roku jako Copenhagenize Index – EIT Urban Mobility Edition. Zmieniono wtedy zarówno sposób doboru miast, jak i samą metodologię oceny: ranking objął 100 miast z 44 państw, wprowadzono trzy filary i 13 wskaźników, a zamiast dawnego zestawienia Top 20 opublikowano pierwszą trzydziestkę oraz zestawienia regionalne[2][3][17].
Metodologia
Obowiązujące zasady (od 2025)
Od edycji 2025 indeks opiera się na trzech filarach i 13 wskaźnikach. Nie jest przedstawiany jako klasyczne narzędzie audytu polityk publicznych, lecz jako narzędzie oceny rzeczywistej „rowerowalności” miasta, czyli tego, na ile można się po nim poruszać rowerem łatwo, bezpiecznie i pewnie[2].
Do rankingu kwalifikowane są miasta wybrane w kilku etapach. Punktem wyjścia jest lista wszystkich obszarów miejskich liczących ponad 250 tys. mieszkańców; dodatkowo mogą być uwzględniane mniejsze stolice państw, jeśli ich udział ruchu rowerowego jest istotny. Następnie stosowane są filtry obejmujące najwyższy udział ruchu rowerowego w danym państwie (maksymalnie pięć miast z jednego kraju), preferencję dla miast zwiększających udział ruchu rowerowego od 2019 roku, odrzucenie miast z brakami danych oraz korektę zapewniającą reprezentację wszystkich regionów świata[2].
Każdy wskaźnik przeliczany jest do skali 0–100; wskaźniki ilościowe są normalizowane metodą min–max, a jakościowe oceniane według z góry ustalonych progów punktowych. Wynik końcowy miasta stanowi prosta średnia z 13 wskaźników o jednakowej wadze[2].
| Filar | Wskaźniki |
|---|---|
| Bezpieczna i spójna infrastruktura | infrastruktura rowerowa; parking rowerowy; uspokojenie ruchu; bezpieczeństwo |
| Użytkowanie i dostępność | udział ruchu rowerowego; wzrost udziału w latach 2019–2024; udział kobiet w podróżach rowerowych; system roweru publicznego; rowery cargo |
| Polityka i wsparcie | zaangażowanie polityczne; rzecznictwo; wizerunek roweru; urbanistyka |
Zasady stosowane w latach 2011–2019
W starszych edycjach indeksu miasta otrzymywały od 0 do 4 punktów w 13 kategoriach, a dodatkowo można było przyznać do 12 punktów bonusowych za szczególnie wyróżniające się działania lub rezultaty[1][11]. W 2017 i 2019 stosowano już 14 parametrów[6][7].
Starsze edycje nie ograniczały się jednak do samego uszeregowania miast. Twórcy indeksu wyróżniali także dobre praktyki, które miały zachęcać inne miasta do przejmowania podobnych modeli rozwoju komunikacji rowerowej, oraz formułowali rekomendacje dla poszczególnych ośrodków; jako przykłady wskazywano m.in. mosty rowerowe, „zieloną falę” dla rowerów i sieć tras supercykelstier w Kopenhadze[18][19][20][21][22].
W starszej formule, w przeciwieństwie do niemieckiego testu klimatu rowerowego ADFC (Allgemeine Deutsche Fahrrad-Club Fahrradklimatest), indeks uwzględniał także szersze zagadnienia planowania miejskiego i polityki transportowej[23]. Z tego powodu bywał postrzegany bardziej jako ranking dla urbanistów niż bezpośrednia rekomendacja dla rowerzystów[24]. Stąd indeks kopenhaski, w którym Berlin zajął 5. miejsce w 2011 roku, nie był porównywalny z testem klimatu rowerowego, w którym Berlin zajął dopiero 30. miejsce na 39 dużych niemieckich miast w 2014 roku[25].
Początkowo w 2011 roku oceniano ponad 80 miast; w 2013 – 150; w 2015 – 122; w 2017 – 136; w 2019 – ponad 115, a w 2025 – 100 miast z 44 państw[1][5][11][6][7][3].
Pierwotne kryteria oceny (2011–2015)
| Kryterium | Zakres oceny |
|---|---|
| Rzecznictwo | wpływ organizacji pozarządowych i środowisk rowerowych na politykę transportową miasta |
| Kultura rowerowa | stopień obecności roweru w codziennym krajobrazie miasta |
| Zaplecze rowerowe / udogodnienia rowerowe | dostępność stojaków, parkingów, ramp, przewozu rowerów w transporcie zbiorowym i podobnych udogodnień |
| Infrastruktura rowerowa | istnienie dróg rowerowych, velostrad i rozwiązań oddzielonych od ruchu samochodowego |
| Wypożyczalnie rowerów | istnienie i rozwój systemów wypożyczania rowerów |
| Rozkład płci | udział kobiet w ruchu rowerowym |
| Procentowy udział ruchu rowerowego | udział roweru w ogólnej liczbie podróży |
| Rozwój | zmiana udziału ruchu rowerowego względem wcześniejszych lat |
| Subiektywne poczucie bezpieczeństwa rowerzysty | to, czy jazda na rowerze jest postrzegana jako bezpieczna |
| Polityka | klimat polityczny dla polityki rowerowej |
| Akceptacja społeczna | stopień akceptacji roweru przez osoby niekorzystające z niego na co dzień |
| Urbanistyka | obecność zagadnień rowerowych w planowaniu miejskim |
| Uspokojenie ruchu | skala stosowania stref ograniczonej prędkości i innych środków uspokajania ruchu |
Zestawienia rankingowe
Skład pierwszej dziesiątki zmieniał się między edycjami indeksu. W inauguracyjnym rankingu z 2011 roku pierwszą dziesiątkę tworzyły: Amsterdam, Kopenhaga, Barcelona, Tokio, Berlin, Monachium, Paryż, Montreal, Dublin i Budapeszt[1]. W edycji 2013 do ścisłej czołówki weszły m.in. Utrecht, Bordeaux, Nantes i Antwerpia, a w następnych odsłonach rankingu w pierwszej dziesiątce coraz silniej zaznaczała się obecność miast niderlandzkich, belgijskich i francuskich[5][11][6][7][17]. Zwycięzcami kolejnych edycji były: Amsterdam (2011, 2013), Kopenhaga (2015, 2017, 2019) oraz Utrecht (2025)[1][5][11][6][7][17].
Najdłużej, bez przerwy, w pierwszej dziesiątce pozostawały Amsterdam i Kopenhaga, obecne tam we wszystkich sześciu opublikowanych edycjach: 2011, 2013, 2015, 2017, 2019 i 2025[1][5][11][6][7][17]. Od 2013 nieprzerwanie w pierwszej dziesiątce utrzymują się także Utrecht, Antwerpia i Bordeaux[5][11][6][7][17].
W edycji 2025 najwięcej miast w pierwszej trzydziestce miała Francja: Paryż, Bordeaux, Nantes, Strasburg i Lyon (5 miast). Kolejne były Holandia: Utrecht, Amsterdam, Haga i Rotterdam (4 miasta), a następnie Niemcy: Münster, Bonn i Monachium oraz Kanada: Montreal, Quebec i Vancouver (po 3 miasta). Po dwa miasta miały także Belgia, Austria, Szwajcaria i Szwecja[17].
W edycji 2025 najwyżej sklasyfikowanym polskim miastem był Wrocław, który zajął 28. miejsce. Pozostałe polskie miasta ujęte w rankingu to Poznań (53. miejsce), Warszawa (62.), Gdańsk (63.) i Łódź (68.). Był to pierwszy raz, gdy polskie miasta znalazły się w tym zestawieniu[26].
Pozycje miast w kolejnych edycjach
Poniższa tabela zestawia miejsca miast pojawiających się w kolejnych edycjach indeksu; dla lat 2011–2019 uwzględniono pozycje z publikowanych zestawień Top 20, a dla 2025 miejsca z pełnego raportu edycji EIT Urban Mobility[1][5][11][6][7][27].
| Miasto | Państwo | 2011 | 2013 | 2015 | 2017 | 2019 | 2025 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Utrecht | — | 3 | 3 | 2 | 3 | 1 | |
| Kopenhaga | 2 | 2 | 1 | 1 | 1 | 2 | |
| Gandawa | — | — | — | — | — | 3 | |
| Amsterdam | 1 | 1 | 2 | 3 | 2 | 4 | |
| Paryż | 7 | 19 | 17 | 13 | 8 | 5 | |
| Helsinki | 15 | — | — | 18 | 10 | 6 | |
| Münster | — | — | — | — | — | 7 | |
| Antwerpia | — | 7 | 9 | 7 | 4 | 8 | |
| Bordeaux | — | 5 | 8 | 6 | 6 | 9 | |
| Nantes | — | 6 | 7 | 16 | — | 10 | |
| Bonn | — | — | — | — | — | 11 | |
| Haga | — | — | — | — | — | 12 | |
| Strasburg | — | — | 4 | 4 | 5 | 13 | |
| Lyon | — | — | — | — | — | 14 | |
| Montreal | 8 | 14 | 20 | 20 | 18 | 15 | |
| Malmö | — | 9 | 6 | 5 | — | 16 | |
| Monachium | 6 | 13 | — | 15 | — | 17 | |
| Oslo | — | — | — | 19 | 7 | 18 | |
| Wiedeń | 19 | — | 16 | 12 | 9 | 19 | |
| Berno | — | — | — | — | — | 20 | |
| Graz | — | — | — | — | — | 21 | |
| Zurych | — | — | — | — | — | 22 | |
| Rotterdam | — | — | — | — | — | 23 | |
| Lublana | — | — | 13 | 8 | 14 | 24 | |
| Bolonia | — | — | — | — | — | 25 | |
| Sztokholm | 14 | — | — | — | — | 26 | |
| Vitoria-Gasteiz | — | — | — | — | — | 27 | |
| Wrocław | — | — | — | — | — | 28 | |
| Quebec | — | — | — | — | — | 29 | |
| Vancouver | — | — | — | — | 19 | 30 | |
| Tokio | 4 | 12 | — | 9 | 16 | — | |
| Berlin | 5 | 10 | 12 | 10 | 15 | — | |
| Barcelona | 3 | 17 | 11 | 11 | 13 | 42 | |
| Sewilla | — | 4 | 10 | 14 | — | 52 | |
| Hamburg | 11 | 20 | 19 | 17 | 20 | — | |
| Eindhoven | — | 8 | 5 | — | — | — | |
| Buenos Aires | — | — | 14 | — | — | — | |
| Dublin | 9 | 11 | 15 | — | — | — | |
| Minneapolis | — | — | 18 | — | — | — | |
| Nagoya | — | 15 | — | — | — | — | |
| Rio de Janeiro | 18 | 16 | — | — | — | — | |
| Budapeszt | 10 | 18 | — | — | — | — | |
| Guadalajara | 12 | — | — | — | — | — | |
| Portland | 13 | — | — | — | — | — | |
| Londyn | 16 | — | — | — | — | — | |
| San Francisco | 17 | — | — | — | — | — | |
| Nowy Jork | 20 | — | — | — | — | — | |
| Brema | — | — | — | — | 11 | — | |
| Bogotá | — | — | — | — | 12 | — | |
| Tajpej | — | — | — | — | 17 | — |
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 The Copenhagenize Urban Cycling Index 2011 [online], Copenhagenize, 2011 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 About [online], Copenhagenize Index [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 The Copenhagenize Index 2025 – EIT Urban Mobility Edition reveals the best bicycle-friendly cities [online], EIT Urban Mobility, 20 listopada 2025 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- ↑ Copenhagenize Index of Bicycle-Friendly Cities [online], Copenhagenize [dostęp 2026-03-13] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 The 20 Most Bike-Friendly Cities In The World [online], Business Insider, 29 kwietnia 2013 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Mikael Colville-Andersen, The 20 Most Bike-Friendly Cities in the World, From Malmö to Montreal, Wired, 14 czerwca 2017, ISSN 1059-1028 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 The 20 Most Bike-Friendly Cities on the Planet, Ranked, Wired, 27 czerwca 2019, ISSN 1059-1028 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 Die Menschen in Bewegung setzen [online], Brand Eins online [dostęp 2023-06-14] (niem.).
- ↑ Heiko Haberle, Von Städten für Menschen [online], DABonline | Deutsches Architektenblatt, 30 czerwca 2015 [dostęp 2023-06-14] (niem.).
- ↑ Simon Knur, Copenhagenize – Master Class 2015 – Eine kleine Zusammenfassung… [online], VeloCityRuhr, 26 lipca 2015 [dostęp 2026-03-13] (niem.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Mikael Colville-Andersen, The 20 Most Bike-Friendly Cities on the Planet, Wired, 2 czerwca 2015, ISSN 1059-1028 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- ↑ Colville-Andersen, Copenhagenize Origins [online], Copenhagenize.com, 2011 [dostęp 2023-06-14] (ang.).
- ↑ Simikka Hansen, Ein Radroutennetz ist keine Quantenphysik [online], ADFC radzeit, 6 marca 2016 [dostęp 2023-06-14] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06] (niem.).
- ↑ Copenhagenize Design Co. [online], Copenhagenize Design Co. [dostęp 2023-06-14] (ang.).
- ↑ Florian Rötzer, Amsterdam und Kopenhagen sollen die fahrradfreundlichsten Städte sein [online], Telepolis, 3 maja 2013 [dostęp 2026-03-13] (niem.).
- ↑ Copenhagenize Index Names the Most Bicycle Friendly Cities in the World [online], CapoVelo, 23 lipca 2019 [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Copenhagenize Index [online], Copenhagenize Index [dostęp 2026-03-11] (ang.).
- ↑ Martin Randelhoff, [Copenhagenize Urban Index] Die fahrradfreundlichsten Städte 2013 [online], Zukunft Mobilität, 19 maja 2013 [dostęp 2026-03-12] (niem.).
- ↑ Kopenhagen ist „Fahrradfreundlichste Stadt der Welt“ [online], VisitDenmark, 23 lipca 2015 [dostęp 2026-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06] (niem.).
- ↑ Gudrun von Schoenebeck, Nach Kopenhagen kreuzungsfrei auf der Fahrrad-Autobahn [online], Der Ingenieur, 19 czerwca 2014 [dostęp 2026-03-12] (niem.).
- ↑ Maria Menzel, Amsterdam ist nicht mehr Weltfahrradhauptstadt [online], Die Welt, 25 czerwca 2015 [dostęp 2026-03-12] (niem.).
- ↑ Maria Fiedler, Berlin rutscht im Ranking der Fahrradtauglichkeit ab [online], Der Tagesspiegel, 8 czerwca 2015 [dostęp 2026-03-12] (niem.).
- ↑ Schlagwort: Copenhagenize [online], Zukunft Mobilität [dostęp 2026-03-11] (niem.).
- ↑ Andrea Reidl, Weltweite Radlerparadiese [online], Velophil, 2 maja 2013 [dostęp 2026-03-11] (niem.).
- ↑ Martin Nejezchleba, 250.000 Radfahrer legen am Sonntag Berlin lahm [online], www.morgenpost.de, 9 czerwca 2015 [dostęp 2026-03-11] (niem.).
- ↑ Błażej Organisty, Wrocław wśród 30 najbardziej przyjaznych rowerzystom miast świata według Copenhagenize Index 2025 [online], wroclaw.pl, 25 listopada 2025 [dostęp 2026-03-11].
- ↑ The Copenhagenize Index 2025 [online], Copenhagenize Index, listopad 2025 [dostęp 2026-03-12] (ang.).