Rogoźno

Rogoźno
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Ratusz
Herb Flaga
Herb Flaga
Dewiza: Królewskie Rogoźno
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

obornicki

Gmina

Rogoźno

Aglomeracja

poznańska

Prawa miejskie

24 kwietnia 1280

Burmistrz

Łukasz Zaranek

Powierzchnia

11,24 km²

Wysokość

63 m n.p.m.

Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość


11 206[1]
997,0 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 61

Kod pocztowy

64-610

Tablice rejestracyjne

POB

Położenie na mapie gminy Rogoźno
Mapa konturowa gminy Rogoźno, w centrum znajduje się punkt z opisem „Rogoźno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Rogoźno”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Rogoźno”
Położenie na mapie powiatu obornickiego
Mapa konturowa powiatu obornickiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Rogoźno”
Ziemia52°45′08″N 16°59′33″E/52,752222 16,992500[2]
TERC (TERYT)

3016024

SIMC

0967080

Hasło promocyjne: Królewskie Rogoźno (hasło zapisane na autobusach komunikacji miejskiej)
Urząd miejski
ul. Nowa 2
64-610 Rogoźno
Strona internetowa
BIP

Rogoźno – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie obornickim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Rogoźno. Położone na Pojezierzu Wielkopolskim, nad rzeką Wełną i jeziorem Rogozińskim.

Położenie

Jezioro Rogozińskie

Rogoźno położone jest nad rzekami Wełną i Małą Wełną oraz nad jeziorem Rogoźno (długie 4750 m, szerokie 350 m, 136 ha, do 6 m głębokości), na wysokości ok. 63 m n.p.m., przy drodze krajowej nr 11 Katowice – Poznań – Piła – Koszalin – Kołobrzeg, 40 km na północ od Poznania i ok. 52 km na południe od Piły. W mieście (rondo Przemysła II) kończy się droga wojewódzka nr 241 Tuchola - Rogoźno. Przez Rogoźno przebiega pierwszorzędna linia kolejowa nr 354 Poznań – Piła – Kołobrzeg ze stacją kolejową oraz drugorzędna linia kolejowa nr 236 Wągrowiec – Bzowo Goraj - Czarnków. Ta druga jest obecnie w trakcje rewitalizacji. Od grudnia 2026 zostanie wznowiony ruch pasażerski i towarowy na odcinku Wągrowiec - Rogoźno Wielkopolskie. W mieście kursuje komunikacja miejska.

Według danych z 1 grudnia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 11,24 km²[3].

Ludność i demografia

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego stan z dnia 31 grudnia 2012 r. miasto Rogoźno liczyło 11 345 mieszkańców, czyli gęstość zaludnienia na obszarze miasta wynosiła 1009 osób/km². 31 maja 2020 r. miasto miało 10 704 mieszkańców[4].

Struktura wiekowa ludności Rogoźna przedstawia się następująco – stan na 31 grudnia 2012 roku[5].

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
Jednostka osób % osób % osób %
Populacja 11 345 100 5790 51,04 5555 48,96
Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat) 2331 20,55 1116 9,84 1215 10,71
Wiek produkcyjny (18–65 lat) 7308 64,42 3484 30,71 3824 33,71
Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat) 1706 15,04 1190 10,49 516 4,55

Obliczony na podstawie tych danych współczynnik feminizacji wskazuje, że na 100 mężczyzn przypadają 104 kobiety.

Ludność w wieku nieprodukcyjnym na 100 osób w wieku produkcyjnym wynosi 55,2.

Przyrost naturalny na 1000 mieszkańców wynosi 1,8.

Saldo migracji wynosi -48.

Piramida wieku mieszkańców Rogoźna w 2014 roku[1]

Nazwa

Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od pierwszej połowy XIII wieku. Pierwszy zachowany zapis pochodzi z łacińskiego dokumentu z 1202 gdzie odnotowano ją pod staropolską nazwą „Rogozno”, 1248 w zlatynizowanej wersji „de Rogozne”, 1251 (według zachowanej kopii z 1494) „Rogosna”, 1259 „Rogosna”, 1253 „Rogoson”, 1255 (wg. zachowanej kopii z 1523) „Rogosen”, 1256 (wg. zachowanej kopii z XVIII wieku) „Rogozen”, 1266 (wg. zachowanej kopii z XV-XVI wieku) „Rogoszno”, 1283 (wg. zachowanej kopii z 1539) „Rogoszna”, 1284 „Rogozna”, 1288 „de Rogozno”, 1296 (wg. zachowanej kopii z XV wieku) „Rogosno”, 1296 (wg. zachowanej kopii z XV-XVI wieku) „Rogosznyo”, 1312 „Rogozno”, 1326 „in Rogosna”, 1343 (wg. falsyfikatu z 1550) „Rogossna”, 1357 „Rogosno”, 1368 „Rogosno”, 1372 „Rogoszno”, 1405 „Rogozno”, 1425 „Roguszna”, 1427, 1429, 1430 „Rogozno”, 1437 (wg. zachowanej kopii z 1550) „Rogozno”, 1441 „Rogoszno”, 1510 „Rogoszno”, 1580 „Rogozno”, 1622–1624 i 1789 „Rogozno” [6][7][8].

Nazwa miasta nawiązuje do określenia terenu podmokłego, który był zarośnięty pałką wodną rośliną szuwarową zwaną po staropolsku oraz w ludowej gwarze poznańskiej „rogozą”. Obocznie występowała także postać rodzaju żeńskiego. Wśród ludu używano także gwarowej odmiany „rogoźno, -na, rogziński”[6].

Od I połowy XV wieku pojawiają się nazwy w języku niemieckim „Roggosen”, a po rozbiorach Polski Prusacy używali także zgermanizowanej nazwy „Rogasen”. W 1888 odnotowano polską nazwę „Rogoźno” oraz niemiecką „Rogasen”. PO odzyskaniu przez Polskę niepodległości miasto odnotowano w 1933 jako „Rogoźno” [6][7].

Historia

Najstarsze ślady grodziska wczesnośredniowiecznego pochodzą z VIII-IX wieku. Okolice były prawdopodobnie zasiedlone wcześniej niż odnotowały to archiwalne zapisy historyczne. Archeolodzy odnaleźli na kilku stanowiskach w mieście i okolicy liczne znaleziska pochodzące ze średniowiecza z okresu IX-XIII wieku takie jak fragmenty naczyń, a także miecz oraz topory bojowe[7].

Miasta Stare Rogoźno i Nowe Rogoźno były miastami królewskimi. Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była królewszczyzną, czyli własnością należącą do królów polskich zarządzaną w ramach tenuty przez szlachtę polską, później, w XIV wieku przejściowo należała do szlacheckiego rodu Czarnkowskich herbu Nałęcz III. W 1312 znajdowała się w dystrykcie rogozińskim. Od 1320 tereny, na których powstało miasto leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1478 miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1256 była siedzibą własnej parafii[7][9].

Początki kasztelanii rogozińskiej przypadają najpewniej na połowę XII wieku, a więc na okres powstania nowego grodu na lewym brzegu Wełny (u wyjścia Małej Wełny z Jeziora Rogozińskiego) udokumentowanego badaniami archeologicznymi. Pod koniec 1. połowy XIII wieku Rogoźno było siedzibą dobrze funkcjonującej kasztelanii, potwierdza to dokument z 1248, w którym wymieniony jest kasztelan Gniewomir – „Gneomir castelanus de Rogozna”. Kasztelania rogozińska posiadała charakter terytorialny. Graniczyła, rozpoczynając od północy, z kasztelaniami: ujską, żońską, gnieźnieńską, radzimską, obrzycką i czarnkowską. Dokładny przebieg jej granic, z uwagi na skąpe materiały źródłowe, jest jednak trudny do określenia.

Pomimo upadku znaczenia urzędu kasztelańskiego, rogozińscy kasztelanowie występowali aż do rozbiorów w XVIII wieku, choć stanowisko miało tu już jedynie charakter tytularny. Ostatnim kasztelanem rogozińskim był wspomniany w źródłach 22 stycznia 1787 Adam Jan Malczewski (zmarły w 1804). Kasztelanowie rogozińscy mieli prawo zasiadania w Senacie I Rzeczypospolitej, jako kasztelanowie mniejsi, zwani drążkowymi. W hierarchii senackiej plasowali się między innymi przed kasztelanami radomskimi, wieluńskimi, przemyskimi, chełmskimi, bydgoskimi czy warszawskimi.

Kasztelanowie rogozińscy:

Imię i nazwisko kasztelanaLata pełnienia urzęduUwagi
Gniewomir z rodu Samsonów-Watów 1248-1251
Domaradzic ze Smogulca h. Grzymała 1280-1297
Sławnik h. Pałuka wymieniony w 1349
Chwał z Werkowa h. Pałuka 1360-1363
Janusz Furman z Zaniemyśla h. Grzymała 1392-1400
Jura z Chojnicy h. Przosna 1401-1402
Jakusz, Jakub Przysiecki h. Grzymała 1405-1421
Jakusz, Jakub z Rynarzewa h. Szreniawa 1427-1431
Jan Oganka z Ułanowa h. Sulima 1433-1447
Włodek, Wałach z Łagiewnik h. Sulima 1448-1452
Piotr z Głęboczka h. Łodzia wymieniony w 1453
Przecław Potulicki h. Grzymała 1458-1485
Jan Starszy z Danaborza h. Pałuka (syn Włodka) 1485-1517

Prawa i przywileje miejskie

Rogoźno wspomniane zostało w akcie lokacyjnym miasta Kostrzyna. W 1251 książę wielkopolski Przemysł I zezwolił sołtysowi Hermanowi lokować miasto Kostrzyn na takim samym prawie magdeburskim, jakiego używali przybysze (łac. „hospites”) w Rogoźnie z czego wynika, że miasto Rogoźno lokowane było wcześniej niż Kostrzyn[7].

W 1280 książę wielkopolski oraz późniejszy król polski Przemysł II nadał Janowi oraz Piotrowi Dedz miasto Rogoźno w celu dokonania jego lokacji na prawie niemieckim wzorując się prawem miasta Poznań. Według niego zasadźcy otrzymali szósty łan wolny, 1/3 wszelkich dochodów sądowych, prawo do 6 jatek mięsnych, 6 jatek piekarniczych i 6 jatek szewskich. Zasadźcy mieli także prawo zbudować w mieście łaźnię. Dokument zezwalał również aby w okolicy miasta w dół rzeki Wełny mogli oni korzystać z huty żelaza (łac. „ab opere ferri”) należącej do księcia, a także mieli prawo wybudować młyny obok tej huty oraz w miejscu zwanym Cieśle. Książę dał miastu miejsce zwane Międzylesie oraz dwa łany na pastwiska. Mieszkańcom przydzielił 14 lat wolnizny po, której mieli dawać po 12 ćwiertni owsa czynszu i w ramach dziesięciny dwa skudy srebra plebanowi rogozińskiemu[7][10].

Przywileje nadane miastu przez Przemysła II zostały dwukrotnie potwierdzone przez innych władców. Po raz pierwszy już w roku 1296 potwierdził je dla rogozińskiego wójta Dobrogosta książę Władysław Łokietek. Z XV wieku zachowała się treść aktu lokacyjnego z przywilejami. W 1427 król polski Władysław II Jagiełło na prośbę mieszczan z Rogoźna, którzy twierdzili, że ich przywileje spłonęły w pożarze miasta, nadał miastu Rogoźno prawa miejskie, przenosząc miasto z prawa polskiego na prawo magdeburskie nadając mu immunitet sądowy. Król zezwolił lokować wieś Międzylesie na równinie należącej od dawna do miasta, pomiędzy jeziorem miejskim zwanym Rogozińskie Jezioro a granicami wsi Gorzuchowo, Studzieniec i Boguniewo. Osadnicy z Międzylesia po 8 latach wolnizny mieli dawać czynsz po 8 ćwiertni owsa z każdego łanu oraz dziesięcinę wg zwyczaju stosowanego w Rogoźnie. W razie pożaru zamku rogozińskiego musieli zwieźć drewno na nową budowę. Wolno im było również łowić ryby sieciami oraz wędkami w rzece Wełnie pomiędzy młynami królewskimi, z wyłączeniem sadzawek młyńskich, oraz w jeziorze Rogozińskim ale tylko stojąc na moście. Władysław II Jagiełło nadał miastu Rogoźno także łąkę lezącą pomiędzy rzeką Grzebieniatką a wsią Garbatką, od drogi obornickiej aż do lasu, idąc od Rogoźna do Obornik po lewej stronie. Miasto posiadało ratusz, do którego należała postrzygalnia sukna. W niej pracował „człowiek ratuski” (czyli poddany władz miejskich, pracujący dla ratusza), który miał należeć do cechu sukienników i mógł postrzygać sukno oraz je sprzedawać. Do ratusza należała też waga, podatek od soli (niem. „Scheffelgelth”) i 16 jatek chlebowych (łac. „mense panum”. Dochody ratusza miały być obracane na rzecz miasta[7].

W 1523 król polski Zygmunt I Stary z powodu zniszczenia wszystkich przywilejów miasta Rogoźno w pożarze, odnowił przywilej na trzy jarmarki, które miały się odbywać w poniedziałek Dni Krzyżowych (łac. „feria secunda Rogationum”, tzn. w poniedziałek po piątej niedzieli po Wielkanocy), w dniu św. Wita, patrona parafii, przypadającego 15 czerwca oraz w dniu św. Marcina przypadającego 11 listopada. Targi cotygodniowe odbywać się miały w czwartki, a handlować na nich można było również końmi i bydłem. W 1530 król ten transumował stary i zniszczony przywilej króla Władysława II Jagiełły dla miasta Rogoźno z 1427. W 1535 król polski Zygmunt I Stary, za wstawiennictwem królowej Bony Sforzy, przeniósł targ tygodniowy w Rogoźnie na soboty, który dotąd był organizowany w niedziele, co było nadużyciem [7].

W 1556 król polski Zygmunt II August ustanowił czwarty jarmark w Rogoźnie na dzień św. Idziego przypadającego 1 września oraz postanowił, że miasto może pobierać opłaty za przejazd przez mosty (łac. „vectigal”) w Rogoźnie po jednym ternarze za przejazd pojedynczego wozu. Władze miasta miały w zamian dbać o utrzymanie mostów na rzece Wełnie w dobrym stanie[7].

W 1600 król polski Zygmunt III Waza zatwierdził regulamin wyborów burmistrza w mieście Rogoźnie. W poniedziałek po jednej z niedziel Wielkiego Postu władze miejskie i starsi cechów wskazywali 4 kandydatów, a starosta, który był tenutariuszem rogozińskim, wybierał spośród nich burmistrza na następny rok[7].

Miasto średniowieczne

Jan Matejko Śmierć Przemysława w Rogoźnie 1881 r.

Przemysł II wybudował w Rogoźnie zamek modrzewiowy, o którym wspomina Jan Długosz w swej pracy pod tytułem „Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae”. Król Przemysł II często przebywał w Rogoźnie, o czym świadczą dokumenty z lat 1284 i 1286. Miasto na trwale weszło do historii Polski 8 lutego 1296, kiedy Przemysł zginął tu zamordowany w zasadzce (prawdopodobnie dokonanej z inicjatywy bądź z udziałem margrabiów brandenburskich).

Okres Rzeczpospolitej Obojga Narodów

Rogoźno należące do starostwa rogozińskiego, pod koniec XVI wieku leżało w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczpospolitej Obojga Narodów[11]. W okresie II Rzeczypospolitej oraz w latach 1945–1975 miasto administracyjnie należało do województwa poznańskiego, a od 1975 do 1998 do województwa pilskiego.

Z 1507 roku pochodzi pierwsze świadectwo istnienia osiedla żydowskiego w Rogoźnie[12].

Rogoźno na litografii Napoleona Ordy (1880)[13]

W 1750 roku starosta Jakub Szołdrski lokował Nowe Miasto Rogoźno. Przy tej okazji sprowadzono liczną grupę niemieckich sukienników. W XVIII wieku był to jeden z najznaczniejszych wielkopolskich ośrodków sukienniczych.

Okres zaborów Polski

W 1793 miasto anektowały Prusy w II rozbiorze Polski. W roku 1794 na mocy reskryptu króla pruskiego, formalnie połączono Nowe Miasto Rogoźno i Stare Miasto Rogoźno w jeden organizm miejski.

Po zwycięskim powstaniu wielkopolskim z 1806, Rogoźno weszło w skład Księstwa Warszawskiego. W 1806 w Rogoźnie utworzono polski 10 pułk piechoty[14]. W okresie Księstwa Warszawskiego w trakcie odwrotu Wielkiej Armii miała miejsce bitwa w Rogoźnie. 10 lutego 1813 rosyjskie oddziały pod dowództwem Woroncowa zaatakował 4 Pułk Nadwiślański polskiej piechoty zmuszając go do cofania się w kierunku na Parkowo i Oborniki. Mieszkańcy brali aktywny udział w powstaniu wielkopolskim 1918/1919.

II wojna światowa

W okresie II wojny światowej miejscowość została objęta zarówno wysiedleniami ludności polskiej jak zasiedleniami ludności niemieckiej. W 1939 po kampanii wrześniowej Wielkopolska została zajęta przez III Rzeszę. Nazistowskie władze Niemiec utworzyły na jej terenie tzw. Kraj Warty. W okresie okupacji niemieckiej rozpoczęli masowe wysiedlenia ludności polskiej, a później w ramach akcji Heim ins Reich (pol. „Powrót do domu w Rzeszy”) zasiedlanie miejsc po nich niemieckimi przesiedleńcami z Besarabii, krajów bałtyckich i ZSRR [15].

W pierwszych dniach grudnia 1939 z powiatu obornickiego wysiedlano mieszkańców Czerwonak, Łopuchowa, Murowanej Gośliny, Obornik, Ocieszyna, Pobiedzisk i Rogoźna. Odbywały się one w nocy lub wcześnie nad ranem. Mieszkańców budzono waleniem do drzwi mieszkań kolbami karabinów. Musieli oni opuścić domy w 15 minut po czym ładowano ich na wozy konne i przewożono do obozu przesiedleńczego w Kowanówku. Po kilku dniach transportowani byli do Obornik gdzie na dworcu wsadzano ich w wagony towarowe i wywożono do Sokołowa Podlaskiego w Generalnym Gubernatorstwie. Wysiedlani mieszkańcy byli rewidowani, zabierano ich biżuterię i pieniądze, a ich mieszkania, domy, sklepy i firmy przejmowali miejscowi Niemcy. Z Rogoźna i okolicy w 1939 wysiedlono około 900 osób, a z całego powiatu obornickiego ponad 2 tysiące osób[15].

Podczas II wojny światowej hitlerowcy zamordowali w pobliskich lasach rożnowickich ok. 12 tysięcy osób, m.in. pacjentów szpitala psychiatrycznego w podpoznańskich Owińskach i 100 jeńców angielskich[16].

Zabytki

Kościół pw. św. Wita
Dawne Seminarium Nauczycielskie z 1905, obecnie Zespół Szkół im. Hipolita Cegielskiego
ul. Wielka Poznańska (centrum)
  • średniowieczny układ urbanistyczny Starego Miasta z rynkiem (pl. Powstańców Wielkopolskich)
  • Kościół pw. św. Wita, fundowany według tradycji przez Mieszka I i Dobrawę (wskazywałoby na to m.in. bardzo stare wezwanie), obecny gotycki z 1526 roku, wewnątrz cenna gotycka chrzcielnica z wkomponowanym medalionem rusko-bizantyjskim z XII wieku
  • układ urbanistyczny Nowego Miasta z rynkiem (pl. Karola Marcinkowskiego) z XVIII wieku
  • Muzeum Regionalne im. Wojciechy Dutkiewicz znajdujące się w dawnym Ratuszu (zabytkowy późnoklasycystyczny budynek zbudowany w latach 1826-1828, rozbudowany 1911-1913). Do najciekawszych zabytków eksponowanych w Muzeum należy znaleziony w okolicach dawnego grodu kasztelańskiego obosieczny miecz żelazny z XII wieku z napisem +INIOINI+ na obu stronach głowni
  • kościół poewangelicki pw. Świętego Ducha z 1807 i znajdująca się przy nim drewniana dzwonnica z 1786
  • Liceum Ogólnokształcące im. Przemysła II – jedna z najstarszych szkół średnich w Wielkopolsce, mieści się w budynku pochodzącym z 1869 roku, wewnątrz Szkolna Izba Tradycji, w której zgromadzono starodruki sięgające czasów pruskich, liczne dokumenty i fotografie, znajduje się tu także Biblioteka im. Marii i Józefa Sobolewskich zawierająca bezcenne wydawnictwa z końca XIX wieku i okresu II Rzeczypospolitej
  • budynek sądu grodzkiego z 1905 roku, nr w rejestrze zabytków: 254/Wlkp/A z 17.10.2005 r.
  • budynek Zespołu Szkół im. Hipolita Cegielskiego – dawne Seminarium Nauczycielskie. Oddany do użytku w 1905 roku, mieści 115 izb i jest do dzisiaj największym budynkiem w mieście
  • gród średniowieczny na Wójtostwie
  • cmentarz katolicki
  • cmentarz ewangelicki
  • Stary cmentarz żydowski w Rogoźnie – został założony pod koniec XVI wieku. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz. Płyty nagrobne zostały wykorzystane do wybrukowania ulic wokół Nowego Rynku. Po wojnie pokryto te ulice asfaltem – bez wcześniejszego usunięcia macew. Na powierzchni 1,5 hektara nie zachował się żaden nagrobek. Zachowały się jedynie ruiny dawnego domu przedpogrzebowego. Nowy cmentarz żydowski został założony w XIX wieku. Podczas II wojny światowej również zdewastowany, a po wojnie zlikwidowany. Kilka zachowanych rozbitych macew znajduje się w Muzeum Regionalnym. Po rogozińskiej synagodze nie pozostało ani śladu[17]

Edukacja

Liceum Ogólnokształcące im. Przemysława II
Dawny sąd grodzki z 1905, obecnie Zespół Szkół Agrobiznesu im. Dezyderego Chłapowskiego

Żłobki:

  • Oddział Żłobkowy przy Pierwszym Polsko – Angielskim Niepublicznym Przedszkolu „Akademia Małych Odkrywców” w Rogoźnie
  • Gminny Żłobek „Zielona Kraina" w Rogoźnie

Przedszkola:

  • Przedszkole nr 1 „Kubusia Puchatka” w Rogoźnie
  • Przedszkole nr 2 „Bajkowy Świat" w Rogoźnie
  • Przedszkole nr 3 „Strażak Sam" w Rogoźnie
  • Pierwsze Polsko-Angielskie Niepubliczne Przedszkole „Akademia Małych Odkrywców” w Rogoźnie
  • Prywatne Przedszkole „Przemysław” w Rogoźnie
  • Prywatne Przedszkole „Motylek” w Rogoźnie

Szkoły podstawowe:

  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Olimpijczyków Polskich w Rogoźnie
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. Powstańców Wielkopolskich 1918/19 w Rogoźnie

Szkoły średnie:

  • Liceum Ogólnokształcące im. Przemysła II w Rogoźnie
  • Zespół Szkół im. Hipolita Cegielskiego w Rogoźnie

Współpraca krajowa i międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie:

Sport

  • KS Rogoźno - drużyna piłkarska występująca w sezonie 2025/26 w Klasie A Proton, grupa: wielkopolska II
  • Klub Żeglarski Kotwica

Wspólnoty wyznaniowe

Poewangelicki kościół pw. św. Ducha

Przypisy

  1. 1 2 Rogoźno w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-12], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 8 stycznia 2025, identyfikator PRNG: 115965.
  3. ↑ Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  4. ↑ TI sp z o.o. / 2ClickPortal, Położenie i ludność [online], Urząd Miejski Rogoźno [dostęp 2025-09-03].
  5. ↑ Główny Urząd Statystyczny: Bank Danych Lokalnych – Rogoźno. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2011-02-19].
  6. 1 2 3 Rymut 2013 ↓, s. 41-42.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Gąsiorowski 2003 ↓, s. 111-122.
  8. ↑ „Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski”, tom I, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1877, s. 464.
  9. ↑ Magazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 13.
  10. ↑ Zbyszko Górczak: Najstarsze lokacje miejskie w Wielkopolsce (do 1314 r.). Poznań: 2002, s. 97-98.
  11. ↑ Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 243.
  12. ↑ Maurycy Horn, Najstarszy rejestr osiedli żydowskich w Polsce w 1507 r., w: Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego 1974, nr 3 (91), s. 15.
  13. ↑ Napoleon Orda, Album widoków historycznych Polski : poswięcony rodakom. Seria 5, Album widoków przedstawiających miejsca historyczne Księstwa Poznańskiego i Prus Zachodnich, W Warszawie: lit. M. Fajansa, 1880.
  14. ↑ Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1925, s. 55.
  15. 1 2 Wardzyńska 2017 ↓, s. 18-35, 154.
  16. ↑ Lucyna Bełch, Mieczysław Brust, Jerzy Dąbrowski, Krzysztof Krowicki, Małgorzata Skwisz: Rogoźno i okolice. Studio Atut Wągrowiec, 1998, s. 44. ISBN 83-901464-2-8.
  17. ↑ Praca Zbiorowa pod redakcją Zbigniewa Borasa: Dzieje Rogoźna. Poznań: Wydawnictwo „LEGA”, 1993. ISBN 83-85811-01-X.
  18. ↑ Sala Królestwa Świadków Jehowy
  19. ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-10-09].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.