17 Lwowski Batalion Strzelców

Przeprowadzono tam reorganizację pułku. Z dniem 1 listopada został rozwiązany 17 pułk piechoty, a w jego miejsce sformowano 17 batalion strzelców. Po reorganizacji batalion liczył 41 oficerów i 884 podoficerów i szeregowców. 11 listopada 1942 batalion po mszy polowej otrzymał broń. Przeglądu batalionu dokonał gen. bryg. Michał Tokarzewski-Karaszewicz dowódca 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty i ppłk dypl. Klemens Rudnicki dowódca 6 Samodzielnej Brygady Strzelców Zarządzeniem Naczelnego Wodza z okazji święta 11-go listopada na wyższe stopnie wojskowe awansowano obu dowódców: dywizji i brygady oraz do stopnia porucznika Bolesława Kucharka z 17 batalionu. Otrzymanie broni przez batalion spowodowało przyspieszenie szkolenia strzeleckiego i taktycznego^[3]. Rozpoczęto też szkolenie motorowe. Dostarczono pod koniec grudnia samochody i motocykle dla plutonów: rozpoznawczego i moździerzy. Rozpoczęto kursy nauki jazdy i obsługi pojazdów dla oficerów i szeregowych batalionu. Do batalionu przybyło 8 oficerów - podporuczników. 2 stycznia 1943 odeszło 5 oficerów do przeszkolenia specjalnego w Wielkiej Brytanii jako kandydatów na skoczków do kraju^[4].

21 stycznia 1943 do batalionu przydzielono kpt. Jana Niedzielskiego. Pod koniec lutego odbyły się ćwiczenia nocne i dzienne z użyciem samochodów. Ze względu na dalsze braki kadrowe, szczególnie szeregowych zdolnych do walki zmniejszono ilość dywizji w składzie APW, 7 marca nastąpiło rozwiązanie 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. 6 Samodzielna Brygada Strzelców, jako 6 Lwowska Brygada Piechoty została wcielona do 5 Kresowej Dywizji Piechoty. 17 batalion strzelców otrzymał nazwę „17 Lwowski batalion strzelców”. 2 kwietnia 1943 17 batalion wyruszył do nowego miejsca postoju w okolicach Kirkuku. Pełnił tam służbę wartowniczą przy rurociągu, oraz patrolował rejon przygraniczny. Ponadto w dalszym ciągu prowadzono ostre strzelania oraz treningi taktyczne^[5].

Z okazji święta 3-go maja 1943 nastąpiły awanse: wśród oficerów, awansowano do stopnia majora J. Harnera i do stopnia porucznika 4 oficerów oraz grupę podoficerów i strzelców. 4 czerwca 5 Kresową Dywizję Piechoty wizytował Naczelny Wódz gen. broni Władysław Sikorski. W tym dniu przeprowadził przegląd wojsk. Wieczorem uczestniczył w ognisku żołnierskim. W dniach 7–8 czerwca obserwował wielkie 48 godzinne manewry. Ze względu na duże upały stwierdzono w batalionie nawrót malarii. 5 i 6 lipca 1943 w związku ze śmiercią gen. Sikorskiego były obchodzone dni żałoby. Od 16 lipca ppłk dypl. Andrzej Hytroś odszedł z batalionu do Centrum Wyszkolenia Armii, dowodzenie przejął mjr Mieczysław Baczkowski. 6 sierpnia 1943 dowódca 6 Lwowskiej BP płk dypl. Klemens Rudnicki omówił z oficerami przejazd do Palestyny^[6].

7 sierpnia do 16 Lwowskiego batalionu strzelców odszedł mjr Józef Cader na zastępcę dowódcy batalionu, kompanię dowodzenia objął kpt. Kasper Ślepokura, a pluton łączności ppor. Bolesław Budzyński. 9 sierpnia o 5:00 kolumna samochodów prowadzona przez jadącego w samochodzie dowodzenia majora Mieczysława Baczkowskiego ruszyła do Palestyny. Marsz przebiegał przez Kirkuk, Bagdad, Wadi-Muhadi, Ar-Rutbę. Po 7 dniach osiągnięto Mughazi Camp^[7].

Po przybyciu do obozu Mughazi 16 sierpnia 1943 żołnierze przez pierwsze tygodnie urządzali obozowisko, odpoczywali, korzystali z urlopów i przepustek. Oficer oświatowy batalionu i kapelan organizowali wycieczki do miejsc w Ziemi Świętej. Dodatkowo żołnierze korzystali z kąpieli w Morzu Śródziemnym i Morzu Martwym. 3 września w batalionie doszło do zmian kadrowych i przesunięć personalnych. 17 Lbs uczestniczył w ćwiczeniach brygadowych i jednym ćwiczeniu dywizyjnym, w trakcie którego Carriers plutonu moździerzy spadł w przepaść, w wyniku czego śmierć poniósł jeden strzelec, a jeden podoficer został ranny. Batalion brał udział w uroczystościach 5 KDP, w tym wręczenia sztandaru dla dywizji w święto 11-go listopada. 14 listopada batalion wziął udział w defiladzie przed Naczelnym Wodzem gen. broni Kazimierzem Sosnkowskim. 15 listopada 6 Lwowska Brygada Piechoty, a w jej składzie batalion wykonała pokazowe natarcie wraz ze wsparciem ognia artylerii. 22 listopada nastąpiła zmiana dowódców 6 LBP płk dypl. Klemens Rudnicki odszedł na stanowisko zastępcy dowódcy 5 KDP, a dowodzenie brygadą objął ppłk dypl. Witold Nowina-Sawicki. 26 listopada batalion wraz z brygadą przeszedł do obozu Julis w Palestynie. 28 grudnia batalion opuścił Palestynę i odszedł do Libanu^[8].

Celem przeszkolenia batalionu w walkach górskich został przeniesiony do Libanu, podróż odbył koleją i rzutem kołowym. Miejscem postoju batalionu był obóz wojskowy w okolicach Bechmezzine, na południowy wschód od Trypolisu. Cała 6 LBP była szkolona z zakresu pobytu w górach, juczenia mułów, marszów dziennych i nocnych w górach, biwakowania w górach. Kierowcy byli szkoleni z zakresu jazdy na wąskich drogach i serpentynach. W tym czasie nastąpiła zmiana zastępcy dowódcy batalionu odszedł mjr. J. Harner, a przybył z 16 Lwowskiego batalionu strzelców kpt. Wacław Kwiatkowski. 28 stycznia 1944 batalion załadował się do transportu kolejowego i odjechał do Egiptu do obozu wojskowego w Quassasin^[9].

30 stycznia 1944 17 Lbs przybył do obozu wojskowego w Quassasin w Egipcie i został zakwaterowany pod namiotami. 1 lutego z batalionu wydzielono nadwyżki żołnierzy. W następnych dniach batalion uzupełnił broń, sprzęt i wyposażenie do pełnych stanów etatowych. Batalion całym stanem osobowym przeszedł przeszkolenie minerskie, Uczono zakładać, wykrywać i zdejmować miny, prowadzono naukę rozbrajania pułapek minerskich. Spakowano bagaże znacząc worki i skrzynie. Oficer oświatowy urządzał wycieczki pod piramidy. Batalion został podzielony na trzy rzuty: w pierwszym znalazły się 1 i 2 kompanie strzelców, dowództwo batalionu i część kompanii dowodzenia pod dowództwem mjr. Baczkowskiego, w drugim 3 i 4 kompanie strzeleckie i część kompanii dowodzenia pod dowództwem kpt. Kwiatkowskiego, trzeci rzut ciężki z pojazdami i bronią ciężką pod dowództwem kpt. Królaka. 12 lutego rzut kpt. Kwiatkowskiego wyjechał koleją do Port Saidu, w ślad za nim 15 lutego rzut mjr Baczkowskiego, a rzut ciężki kpt. Królaka koleją do Aleksandrii. 17 lutego statki z dwoma rzutami z Port Saidu wyszły w morze i weszły w skład konwoju, rozpoczęły rejs w kierunku Włoch. 21 lutego nastąpiło zderzenie dwóch statków konwoju, w trakcie zderzenia statku z załadowanym rzutem kpt. Kwiatkowskiego wypadły za burtę dwie platformy z dwoma działami przeciwlotniczymi i ich obsługami, w składzie obsług zginęło w morzu dwóch żołnierzy 17 batalionu^[10].

W nocy 25/26 marca na przejmowany odcinek obrony przesunięto na 150 mułach zaopatrzenie i sprzęt. W nocy 26/27 marca 17 Lwowski batalion strzelców zluzował oddziały francuskie wnosząc i transportując na wysokość około 1200 metrów swój sprzęt, amunicję i żywność. W noc luzowania zbiegło na stronę niemiecką 3 szeregowych narodowości ukraińskiej, a następnej nocy 2 następnych szeregowych narodowości ukraińskiej, wszyscy z przydzielonego plutonu ckm. Batalion zajął stanowiska na wzgórzach San Biagio przez środek ugrupowania przepływała rzeka Rapido. W pierwszym rzucie batalionu były 1, 2 i 4 kompanie strzelców i pluton ckm. 3 kompania strzelców w odwodzie dowódcy batalionu. 30 marca od ostrzału moździerzy ciężko ranny został podoficer, a lekko strzelec z 1 kompanii. 31 marca od ostrzału artylerii niemieckiej poległ strzelec, a drugi został ranny obaj z 4 kompanii. 1 kwietnia 1944 ogłoszono awanse i mianowania oficerskie, awansowano 3 oficerów do stopnia kapitana, 2 oficerów do stopnia porucznika i mianowano na pierwszy stopień oficerski 5 podchorążych i podoficerów. Tego dnia w nocy o godz.23.45 pluton ppor. Kaczmarzyka z 4 kompanii strzelców stoczył pierwszą walkę z niemieckim patrolem. Od nocy 1/2 kwietnia batalion podjął akcję patrolową. 4 kwietnia 1944 17 batalion był wizytowany przez Naczelnego Wodza gen. Sosnkowskiego, NW dotarł do wysuniętego punktu obserwacyjnego 4 kompanii strzelców. Tego dnia ranny został strzelec z plutonu rozpoznawczego od ostrzału niemieckiej artylerii. 5 kwietnia podczas patrolu na przedpolu ciężko ranny na własnej minie został podoficer z 3 kompanii strzelców. W nocy 5/6 kwietnia 17 Lbs został zluzowany przez 18 Lwowski batalion strzelców i przeszedł do miejscowości Collemachia. 8 kwietnia ranny został od ostrzału artylerii strzelec z oddziału przeciwpancernego^[12].

Podczas postoju 17 batalionu w Collemachia obchodzono święta Wielkanocne. Istniejący w kompanii dowodzenia pluton przeciwlotniczy przeformowano w batalionowy pluton ciężkich karabinów maszynowych składający się z dwóch drużyn, a w drużynie z 2 ckm z obsługami pod dowództwem ppor. Mieczysława Zarębskiego o stanie osobowym 2 oficerów i 34 szeregowych. Batalion przebywając w odwodzie brygady prowadził intensywne ćwiczenia i strzelania. 15 kwietnia batalion przeszedł do górskiej miejscowości Gallo. 22 kwietnia mjr Baczkowski wraz z grupą rekonesansową udał się na odcinek „Cairo”. 25 kwietnia na odcinek „Cairo” odjechała grupa rozpoznawcza i rzut gospodarczy. W wąwozie Inferno grupa została ostrzelana przez niemiecką artylerię, w wyniku czego poległ strzelec z plutonu ckm, a rannych zostało 2 oficerów i 12 szeregowych. Wieczorem 25 kwietnia batalion przybył do Aquafondata i w nocy wymaszerował na odcinek obrony^[13].

26 kwietnia 1944 o godz.20.30 17 batalion podjął marsz z objuczonymi mułami na odcinek. Marsz odbył się w kolejności 3 i 4 kompanie strzelców, dowództwo batalionu, 2 i 1 kompanie strzelców. Podczas marszu muły prowadzone przez 3 i 4 kompanie zostały ostrzelane przez niemiecką artylerie i zgubiły bagaż. Do batalionu w nocy przybyło uzupełnienie z 7 Dywizji Piechoty (Zapasowej) 24 szeregowych. Batalion w chwili wejścia do działań w bitwie o Monte Cassino liczył 42 oficerów i 712 szeregowych^[14].

27 kwietnia 17 batalion strzelców przejął całkowicie odcinek obrony „Cairo” od oddziału brytyjskiego. Odcinek batalionu znajdował się pod ciągłym ostrzałem niemieckiej artylerii, szczególnie dokuczliwe były moździerze. 28 kwietnia ostrzelane zostały stanowiska plutonu moździerzy, ranni zostali por. Antoni Cetkowski i jeden strzelec, w nocy zmieniono stanowiska na stoku góry Castellone. 1 maja II pluton 3 kompanii stoczył walkę z niemieckim patrolem, wyniku czego wzięto do niewoli rannego żołnierza niemieckiego. W nocy 3/4 maja na odcinku 4 kompanii schwytano ubranego po cywilnemu Włocha. Tej nocy rozpoczął luzowanie 17 batalionu spieszony pułk ułanów Karpackich. Schodzące z pozycji pododdziały były ostrzeliwane przez niemiecką artylerię, w wyniku czego został śmiertelnie ranny jeden ze strzelców^[15].

5 maja 1944 17 Lwowski batalion strzelców stanął na biwaku w wąwozie Inferno. Jednocześnie za stanowiskami 15 pułku ułanów Poznańskich rozmieszczono jako jego odwód 1 kompanię strzelców 17 batalionu. Żołnierze batalionu zbudowali sobie ukrycia i schrony, zgromadzili wodę i żywność. W trakcie pobytu w wąwozie przed rozpoczęciem bitwy ciężko ranny został jeden z podoficerów batalionu. 10 maja mjr Baczkowski otrzymał rozkaz pozostania w zajmowanym rejonie jako odwód dowódcy II Korpusu. Jednocześnie został dodatkowo wzmocniony szwadronem czołgów 4 pułku pancernego i baterią samobieżną z 7 pułku artylerii przeciwpancernej, na jego korzyść miał działać jako wsparcie artyleryjskie 7 pułk artylerii konnej. Po silnym ostrzale artylerii polskiej od godz.23.00 11 maja 1944, o godz.1.00 12 maja wyruszyło natarcie batalionów I rzutu 5 Kresowej DP^[16].

12 maja 1944 o godz.12.15 17 batalion opuścił wąwóz Inferno i przeszedł o godz.15.30 do rejonu „C” w rejonie góry Castellone, w trakcie marszu ranny został jeden strzelec. 13 maja 17 Lbs otrzymał zadanie: postępowania za 16 Lwowskim batalionem strzelców poprzez „Widmo”, a następnie zdobycia wzgórza San Angelo, a następnie wzg.575. Celem przygotowania się do drugiego natarcia korpusu, 17 batalion przemieścił się do rejonu „A”, tam dołączyła 1 kompania strzelców. Mjr Baczkowski przeprowadził rozpoznanie terenu z dowódcami kompanii ze stanowisk 14 Wileńskiego batalionu strzelców i posterunku obserwacyjnego dowódcy 6 LBP. W trakcie rozpoznania rannych zostało dwóch strzelców batalionu. 15 maja dowództwo batalionu i dowódcy kompanii rozpoznali teren, założono punkty obserwacyjne, podciągnięto łączność. 16 maja w trakcie zakładania łączności ranny został jeden strzelec z plutonu łączności, wysłany na pomoc sanitariusz zmylił drogę i dostał się do niewoli niemieckiej. 16 maja nacierający jako czołowy 16 Lbs opanował „Widmo”, a postępujący za nim 17 Lbs otrzymał rozkaz zdobycia wzg. San Angelo^[17].

17 maja 1944 o godz.3.05 17 batalion wyruszył na podstawę wyjściową do natarcia. W I rzucie maszerowały 2 i 4 kompanie a z nimi kpt. Kwiatkowski z pocztem, w II rzucie 1 i 2 kompania z mjr Baczkowskim z pocztem i plutonem łączności. Za tymi rzutami przesuwał się batalionowy pluton ckm. Przy każdej kompanii znajdował się patrol saperów i przy każdym rzucie obserwator artyleryjski ze środkami łączności. O godz.6.10 batalion wyszedł z podstawy wyjściowej, a na „Widmo” wszedł o godz.6.40 pod ogniem niemieckich moździerzy. I rzut przebiegł przez zbocze, pola minowe, dolinę i wdarł się na północny (mniejszy) grzbiet San Angelo. Czołowy rzut znalazł się w ogniu własnej artylerii. Do walki włączyła się 2 kompania strzelców. Szybkość natarcia zaskoczyła wroga, wzięto 11 jeńców. 4 kompania i za chwilę 3 kompania w ogniu własnej artylerii wyszły na tyły niemieckich bunkrów na San Angelo i rozpoczęły walkę o ich zdobycie. 2 kompania strzelców weszła od strony wschodniej na San Angelo obchodząc szczyt z lewej strony, zaatakowała ze wsparciem części 1 kompanii. 2 Kompanię wsparła połowa plutonu ckm z ppor. Puszko. W trakcie walki o bunkry poległ kpt. Wacław Kwiatkowski zastępca dowódcy batalionu. Podczas zdobywania szczytu San Angelo wzięto dalszych jeńców. Po półgodzinnej walce wyszło niemieckie przeciwnatarcie, ale zostało odparte, do walki włączyli się wszyscy dostępni żołnierze batalionu. O godz.10.00 wyszło następne przeciwnatarcie znacznie silniejsze, ze względu na kończącą się amunicję doszło do walki wręcz. Przy dużych stratach własnych odparto i to przeciwuderzenie. Polegli kpt. Leon Michalewski, por. Kazimierz Sulik, por. Paweł Wargocki, ppor. Jan Adamarczuk. Ciężko ranni zostali kpt. Leonard Królak, por. Maksymilian Klich i bardzo wielu szeregowych. O godz.12.30 wyszło trzecie niemieckie przeciwnatarcie, ze względu na niemal całkowity brak amunicji 17 batalion zmuszony był wycofać się ze szczytu i północnego stoku San Angelo, w jego obronie polegli ppor. Bazyli Puszko z plutonu ckm i ppor. Bolesław Budzyński z plutonu łączności oraz wielu szeregowych, którzy bronili się do ostatniego naboju i ostatniego granatu. Ciężko ranny został biegnący z meldunkiem o braku amunicji do dowództwa kpt. Edward Michalak adiutant batalionu. Wsparcie 17 batalionowi usiłowały przynieść pozostałość 13 wileńskiego batalionu strzelców i 1 samodzielna kompania komandosów wraz ze szwadronem ułanów 15 pułku ułanów Poznańskich. Lecz bez powodzenia, ich natarcie zostało zatrzymane na wysokości pozycji 17 batalionu strzelców. Zalegające oddziały pozostały do wieczora pod ostrzałem niemieckim ze szczytu San Angelo^[18].

W nocy 17/18 maja 1944 za pozycje 17 Lbs podeszły 16 i 18 Lbs, lecz teren był oświetlony przez niemieckie rakiety, dostarczenie amunicji, wody i żywności do batalionu nie powiodło się. Teren był ostrzelany z niemieckich bunkrów. Przez dzień 18 maja na stoku S. Angelo nadal tkwił wśród głazów 17 batalion wraz z 1 kompanią komandosów, około godz.9.00 poddało się 24 niemieckich żołnierzy w części rannych. 18 maja około godz.11.30 wyruszyło natarcie kombinowanego oddziału mjr Gnatowskiego złożonego z kompanii 14 Wbs, kompanii 18 Lbs, kompanii z II półbatalionu rtm. Różyckiego i kombinowanej kompanii z półbatalionu kpt. Szamockiego oraz grupy z 15 Wileńskiego batalionu strzelców. Po jego powstrzymaniu, o godz.12.00 ostrzał prowadziła własna artyleria. Po jej ostrzale o godz.16.30 ponownie uderzyły pododdziały mjr. Gnatowskiego, zgrupowanie komandosów mjr. Władysława Smrokowskiego oraz reszta 17 batalionu strzelców. Po zaciętych walkach zdołano do wieczora opanować teren obok szczytu San Angelo, o godz.23.30 górę obsadziły resztki oddziałów walczących o S. Angelo liczące 112 żołnierzy. Wobec wycofania się niemieckich oddziałów w nocy 18/19 maja z odcinka 5 KDP, 19 maja o godz.7.10 pozostałości 15 Wbs zajęły wzg.575 i „Winnicę”^[19][20].

19 maja o godz.12.30 mjr Baczkowski z resztą żołnierzy zszedł z San Angelo, dołączył kpt. Niedzielski z grupką żołnierzy 1 kompanii. Razem zeszli do rejonu „B”, gdzie od południa 18 maja przebywało już 70 żołnierzy pod dowództwem kpt. Leśkiewicza^[21]. Łącznie w rejonie „C” zebrało się 8 oficerów i 192 szeregowych z batalionu, którzy wyruszyli do natarcia 17 maja. Skąd na rozkaz dowódcy 6 LBP zeszli do Vituscoso. 17 Lbs został zorganizowany czasowo w trzy kompanie strzeleckie. Poległo w bitwie 7 oficerów i 75 szeregowych, rannych zostało 8 oficerów i 151 szeregowych, do niewoli dostało się 6 szeregowych. Do niewoli wzięto 37 jeńców niemieckich. Z dniem 1 czerwca mianowano na stopień podoficerski 3 strzelców i 5 na stopień starszego strzelca. 1 czerwca 1944 o godz.6.00 17 batalion odjechał samochodami do Gambatesa i zamieszkał w domach ludności cywilnej, odpoczywał. Przybyły uzupełnienia z innych oddziałów łącznie 156 szeregowych oraz uzupełnienia oficerów: mjr Stanisław Tomaszewski na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu i trzech innych oficerów. Powracali ze szpitali lżej ranni po wyleczeniu i ranni w marcu i kwietniu. 13 czerwca awansowano do wyższych stopni 4 podoficerów. 19 czerwca batalion został przeniesiony nad Morze Adriatyckie w okolice Castel Bordino. W tym rejonie skoncentrowała się cała 6 LBP rozpoczęto szkolenie pionierów, prowadzono strzelania z broni będącej na wyposażeniu batalionu. Prowadzono zajęcia rekreacyjne i zorganizowano ćwiczenia batalionowe. Na skutek nieszczęśliwego wypadku zmarł w szpitalu jeden z żołnierzy batalionu^[22].

8 sierpnia 1944 po południu 17 Lwowski batalion strzelców wyruszył na pojazdach do miejscowości Ostra. W tym rejonie oczekiwał na dalsze dyspozycje. 10 sierpnia został wysłany oddział rozpoznawczy kpt. Niedzielskiego w kierunku Cucco za rzekę Cesano, w składzie: pluton rozpoznawczy, 1 kompania strzelców, wzmocniony 2 armatami ppanc i 2 moździerzami. 17 batalion wyruszył do Monterado poprzedzony przez grupę rekonesansową, o godz.20.20 batalion rozpoczął luzowanie 13 Wbs, w trakcie luzowania w 2 kompanii 3 szeregowych zostało ciężko rannych przez wybuch miny, a 2 szeregowych lekko rannych od niemieckiego pocisku artyleryjskiego. Jadący na czele oddziału rozpoznawczego pluton rozpoznawczy rozpoznał brody na rzece Cesano, został silnie ostrzelany przez artylerię niemiecką, stwierdził obecność drobnych pododdziałów niemieckich za rzeką. 1 kompania rozwinęła się na południowym brzegu Cesano osłaniając odwrót plutonu rozpoznawczego. Straty oddziału rozpoznawczego: jeden poległy i 6 rannych. 11 sierpnia na rozkaz ppłk. dypl. Ludwika Domonia p.o. dowódcy 6 LBP 17 batalion zajął obronę nad rzeką Cesano, dozorował brody i rozpoznawał północny brzeg rzeki. 13 sierpnia batalion został zluzowany, wieczorem do północy skoncentrował się w Brugnetto w miejscowości Giano. W trakcie ostatnich walk poległo 3 szeregowych i zostało 12 rannych, z których 2 zmarło z ran^[32].

16 sierpnia 1944 batalion zakończył przerwę w walkach, został przydzielony do 2 Brygady Pancernej i wieczorem odjechała do Poncinelli. Do 6 pułku pancernego został przydzielony oddział kpt. Ksawerego Wojciechowskiego składający się z 3 i 4 kompanii strzelców oraz połowy plutonu moździerzy, każda kompania otrzymała do transportu 12 Carrierów. Do brytyjskiego 7 pułku huzarów została przydzielona 1 kompania strzelców na Carrierach z połową plutonu moździerzy oraz dywizjon samobieżny 7 pułku artylerii przeciwpancernej. Dowódca 17 batalionu strzelców dowodził trzecim zgrupowaniem w składzie 2 kompanii strzelców na ciężarówkach, większości kompanii dowodzenia oraz pluton ckm z 5 Kresowego bckm. Zgrupowanie 2 BPanc 19 sierpnia podjęło marsz pod ostrzałem niemieckiej artylerii za ugrupowaniem nacierającej 3 Dywizji Strzelców Karpackich. W 3 kompanii został ranny 1 szeregowy i uszkodzone 2 Carriery. w 1 kompanii ranny został 1 oficer i 5 szeregowych. Kolejnej nocy pułki pancerne stały na postoju osłaniane przez strzelców lwowskich. 20 sierpnia zgrupowanie 2 BPanc weszło do I rzutu natarcia, o godz.8.00 6 pułk pancerny wykonał natarcie, a 4 kompania jako pierwsza wkroczyła do walki, zdobyła domy w których wzięto 15 jeńców. Pododdział niemiecki wykonał przeciwnatarcie, które zepchnęło 4 kompanię ze zdobytych pozycji. Kolejne natarcie 4 kompanii pozwoliło odzyskać teren, czołgi opóźniły się i nie wzięły udziału w walce. Utracono jednego poległego i 1 rannego. O godz.16.00 przy wsparciu artylerii i czołgów kontynuowano walki: 3 kompania uderzyła od wschodu, a 4 kompania od południa na niemiecką linię obrony. 3 kompania opanowała dwie linie obrony niemieckiej biorąc 21 jeńców. Niemieckie przeciwuderzenie odrzuciło 3 kompanię z II linii obrony, ponowione natarcie 3 kompanii i czołgów odbiło opanowany wcześniej przedmiot terenowy. 4 kompania podjęła walkę o grzbiet terenowy z grupą domów przed miejscowością Cerasa. Walkę prowadziła pod silnym ostrzałem artylerii niemieckiej, na pułapce minowej poległ jeden podchorąży. O godz.18.00 oddział kpt. Wojciechowskiego przeszedł do obrony na zdobytych stanowiskach. O godz.23.00 oddział kpt. Wojciechowskiego wzmocniło zgrupowanie ppłk Baczkowskiego, 2 kompania przejęła osłonę czołgów 6 ppanc. 21 sierpnia 1 i 4 kompanie pod dowództwem kpt. Wojciechowskiego zajęły Ceraso bez walki. Jeden z plutonów 1 kompanii zajął sąsiednie wzgórze, gdzie wziął do niewoli 10 jeńców. Noc 21/22 sierpnia główne siły 17 Lbs zajęły obronę w Cerasa i okolicznych wzgórzach. 22 sierpnia rano 4 kompania strzelców wraz z czołgami 4 ppanc zdobyła wzg.215 i miasto Monte Maggiore o godz.15.00. Po zdobyciu obu przedmiotów terenowych została wycofana do Monterado w walce zostało rannych 2 oficerów i 3 szeregowych. 22 sierpnia wieczorem w Monterado zebrał się cały 17 batalion strzelców. 24 sierpnia za dotychczasowe walki rozkazem dowódcy dywizji i brygady awansowano: na wyższe stopnie 11 podoficerów, do stopnia podoficerskiego mianowano 19 strzelców, a do stopnia starszego strzelca 14 strzelców^[33].

W Monterado batalion odtwarzał zdolność bojową, odpoczywał i zmieniał bieliznę, w trakcie kąpieli w rzece ciężko ranny został strzelec na pułapce minowej. 23 sierpnia dowództwo kompanii dowodzenia objął kpt. Jan Niedzielski. 26 sierpnia 1944 batalion wyruszył w ugrupowaniu bojowym do linii frontu. Po jej osiągnięciu rozproszył się w terenie przygotowując się do natarcia na wzgórze della Forche. 17 batalion strzelców przygotował się do natarcia w ugrupowaniu 5 Wileńskiej Brygady Piechoty. W pierwszym rzucie ugrupowano 1, 2 i 3 kompanie strzelców, 4 kompania strzelców stanowiła odwód batalionu. Bezpośrednie wsparcie zapewniał 5 Wileński pułk artylerii lekkiej. 17 batalion dotarł do rzeki Metauro na pojazdach, a następnie spieszony zajął podstawę wyjściową na wzgórzu 124. Na podstawie wyjściowej adiutant batalionu wziął do niewoli dwóch jeńców. O godz.19.00 artyleria własna otworzyła ogień na pozycje niemieckie. 17 Lbs uderzył na wzg.200 M. della Forche. Natarcie batalionu zostało ostrzelane przez artylerie nieprzyjaciela i przez niemiecką broń maszynową. Lewoskrzydłowa 1 kompania miała 11 rannych, 2 kompania 1 poległego i 3 rannych, 3 kompania 1 rannego. Rozkazem ppłk. Baczkowskiego natarcie batalionu zostało zatrzymane, na zajętych do tego czasu pozycjach na zboczach wzg.200 M.della Forche. Podczas nocy 26/27 sierpnia batalion pozostał na stanowiskach. O świcie wysłane patrole stwierdziły odwrót wroga. 1 i 2 kompanie wraz ze szwadronem czołgów 6 ppanc zajęły wzgórze. Od własnego ognia artylerii poległ jeden szeregowy, a dwóch zostało rannych. Na Corignano przystąpiła do natarcia 3 kompania wraz ze szwadronem czołgów 6 ppanc wsparte artylerią. Miasto zostało zajęte bez walki. Rozkazem dowódcy 5 WBP po południu 4 kompania wsparta baterią samobieżną z 7 pappanc uderzyła na wzg.125, niemiecka obsada wycofała się bez walki. 28 sierpnia 17 batalion powrócił pod rozkazy 6 LBP. W ten sposób, że teren gdzie obronę zajmował batalion objęła brygada lwowska^[34].

28 sierpnia rejon obrony batalionu był ostrzeliwany ogniem nękającym przez artylerię niemiecką. Drużyny 1 kompanii osłaniały saperów przy pracach minerskich nad rzeką Arzilla. Podczas ostrzału artylerii wroga Corignano, pocisk trafił w dom zajmowany przez żołnierzy 2 kompanii, 5 żołnierzy zostało ciężko rannych, a 4 lekko. O zmierzchu 2 kompania z IV dywizjonem 5 Kresowego pułku artylerii przeciwpancernej wyruszyła do La Luca i o godz.10.00 obsadziły przedmiot natarcia, nieprzyjaciel bez walki wycofał się. 29 sierpnia przez odcinek 17 Lwowskiego batalionu strzelców przeszło natarcie 16 Lbs, 18 Lbs i 15 puł. Poznańskich na rzekę Folio. 17 batalion ponownie został przydzielony do 5 WBP i przeszedł w rejon Murello jako odwód brygady wileńskiej. Od 25 sierpnia do 3 września 1944 poległo 2 szeregowych, rannych zostało 25, z których 3 zmarło z odniesionych ran. Wzięto do niewoli 12 jeńców. Od 30 sierpnia batalion odszedł na odpoczynek do M. Carara oraz uporządkowania pododdziałów, stał w tym miejscu do 4 września^[35].

4 września 1944 17 Lwowski batalion strzelców odszedł do miejscowości Porto S. Elpidio nad Morzem Adriatyckim na dłuższy odpoczynek po zakończeniu kampanii adriatyckiej. Odbyły się odprawy oficerskie, w tym z dowódcą dywizji gen. bryg. Nikodemem Sulikiem. Naprawiono sprzęt, broń i pojazdy. Żołnierze korzystali z urlopów i przepustek, uczestniczyli w rozgrywkach sportowych, akademiach, koncertach oraz występach artystycznych. Żołnierze uczestniczyli w mszach św. żałobnych za poległych żołnierzy batalionu, za obrońców i ludność Warszawy. Prowadzono również szkolenie wojskowe w formie nieuciążliwej do 4 godzin dziennie. Przybyły uzupełnienia stanu osobowego spośród żołnierzy młodszego rocznika oraz powracali żołnierze batalionu ze szpitali i domu ozdrowieńców. 12 października odeszło z batalionu do formowanej w Bazie II Korpusu na południu Włoch 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty jako zawiązki 15 podoficerów i 5 strzelców. 14 października odeszło do 4 WBP 8 oficerów 17 Lbs z mjr. Stanisławem Tomaszewskim i kpt. Janem Leśkiewiczem^[36].

15 października 1944 17 batalion strzelców wyjechał swoimi i podstawionymi pojazdami z Porto S. Elpidio do Asyżu gdzie przenocował, a następną noc przenocował w Chetignano. 17 października po południu przybył w rejon wyczekiwania do S. Pietro di Bagno. O godz.21.30 batalion bez rzutu „B” wyjechał do S. Sofia. 18 - kilometrowy marsz odbył się pod ostrzałem artylerii wroga, po wąskiej i błotnistej drodze ciemną nocą bez świateł, na miejsce przybył o 5.30. 19 października. 17 Lbs został podporządkowany dowódcy 5 WBP. 21 października batalion wyjechał o godz.17.15 do Strada San Zeno. 22 października rejon postoju batalionu był ostrzeliwany przez artylerię niemiecką, jeden motocykl został rozbity, a drugi uszkodzony, jeden oficer lekko ranny. Z 1 i 4 kompanii wysłano na przedpole patrole. 23 października o godz.8.00 1,3 i 4 kompanie podjęły natarcie na miejscowość Giero, 2 kompania jako odwód dowódcy batalionu stała w della Marino. Nacierające kompanie dostały się pod ostrzał broni maszynowej i zostały obrzucone granatami ze szczytu wzg.642, dodatkowo ostrzał prowadziła artyleria niemiecka. Natarcie batalionu zatrzymało się. O godz.16.30 przy wsparciu ogniowym czołgów i moździerzy 4,2" strzelcy lwowscy zdobyli wzgórze. Podczas walk byli polegli i ranni, wśród poległych ppor. Alfred Pach. 24 października 3 i 4 kompanie dalej nacierały w kierunku Giero, na lewym skrzydle 3 kompanii działały czołgi oraz Carriery plutonu rozpoznawczego. Natarcie obu kompanii uzyskało powodzenie, zajęły kolejne wzgórza. 25 października trzy kompanie nadal prowadziły natarcie w górach w kierunku miejscowości Colombo, pokonały słaby opór nieprzyjaciela. O godz.11.30 czołowe patrole przed wzg. M. Colombo zostały powstrzymane ogniem niemieckiej broni maszynowej i moździerzy, a następnie również artylerii niemieckiej. 1 kompania została zluzowana przez 2 kompanię. Żołnierze byli przemęczeni kilkudniowymi walkami w górach, ulewnym deszczem i mgłą. Przy wsparciu własnych moździerzy i artylerii wsparcia, 25 października 4 i 2 kompanie strzelców zdobyły wzg. M. Colombo i osiągnęły północny stok wzgórza. 3 kompania zdobyła miejscowość Testa i wysłała patrole w kierunku Calloli. Od tego dnia 17 batalion podporządkowano 6 LBP^[37].

2 kompania strzelców wysłała jeden pluton do Montemaggiore, a reszta 2 kompanii prowadziła natarcie na Calloli. Pluton posuwający się na Montemaggiore i S. Martino po ostrzelaniu przez niemiecką broń maszynową. pozostawił placówkę, a sam dołączył do macierzystej 2 kompanii po opanowaniu przez nią Calloli. Na wykryte cele ostrzał skierował 6 Lwowski pal. Placówka 2 kompanii wzięła do niewoli jednego jeńca. Do 17 batalionu dołączono włoskich partyzantów: 16 do 2 kompanii strzelców, a 21 do 3 kompanii strzelców. 29 października patrol z 2 kompanii, w składzie 4 żołnierzy + 8 partyzantów patrolował teren w kierunku S. Martino. 30 października pluton strzelców z 3 kompanii + 21 partyzantów patrolowało w kierunku Grosso. 31 października 3 kompania ponownie patrolowała teren: jeden patrol w kierunku na Grosso, a drugi na San Salvadore, oba z udziałem partyzantów włoskich. Ustalono stanowiska obrony niemieckiej. Po południu dowódca brygady odwołał partyzantów. Po południu również wypad plutonu z 2 kompanii na S. Martino zlikwidował placówkę niemiecką, wzięto 6 jeńców. 1 i 2 listopada kompanie 2 i 3 były silnie ostrzeliwane przez artylerię niemiecką. Wysłane patrole potwierdziły obronę niemiecką. Żołnierze kompanii byli przeziębieni i zmęczeni. 2 listopada 3 kompania strzelców wzmocniona dwoma ckm, a potem armatą ppanc, moździerzami batalionowymi zajęła podstawę wyjściową do natarcia na San Salvadore. Opanowała je wieczorem, ze stratą jednego poległego podoficera. 3 listopada 3 kompania opanowała Grosso wsparta ogniem dwóch dywizjonów 6 pal. 5 listopada o godz.7.45 1 i 4 kompanie wykonały natarcie na wzg.475 i S. Martino, 4 kompania wzięła 14 jeńców. Z uwagi na silny ostrzał z broni maszynowej i moździerzy oraz ze względu na straty natarcie zostało zatrzymane. Ppłk Baczkowski do wsparcia skierował 2 kompanię, a płk Nowina-Sawicki kompanię z 16 Lbs. 1 kompania zaatakowała wzg.476 od tyłu, a patrol 4 kompanii wziął do niewoli dwóch snajperów blokujących natarcie 4 kompanii. O godz.20.45 S. Martino opanowano zmuszając oddziały niemieckie do odwrotu^[38].

6 listopada 1944 2 kompania zajęła bez walki Valle, 3 kompania zluzowała kompanię 16 Lbs, 1 kompania zluzował 4 kompanię, która przeszła do do Predappio Nuova. 7 listopada batalion podjął patrolowanie przedpola w kierunku na Dovadola i Monte Capecchio. Z 3 kompanii wysłano patrol, który dotarł do Galetta i nawiązał styk z nieprzyjacielem broniącym wzg. 404 i wzg.407. O godz.16.00 na oba wzgórza wyszło natarcie 2 i 4 kompanii, zostało ono zatrzymane ogniem broni maszynowej i moździerzy oraz artylerii. 8 listopada po ponownym natarciu wzgórza zdobyto. Patrol 2 kompanii wysłany do Dovadola stwierdził, że miejscowość jest wolna od wroga. O godz.15.30 17 batalion bez 2 kompanii odszedł do Predappio Nuova. W nocy 2 kompania patrolowała teren na przedpolu Capecchio, jeden z patroli wszedł na pole minowe przy szosie, jeden z żołnierzy został ciężko ranny. Od rana 9 listopada pododdział saperów rozminował pole minowe umożliwiając przejście 2 kompanii o godz.21.00 do Predappio Nuova. W trakcie walk od 20 października do 9 listopada 1944 poległ 1 oficer i 6 szeregowych, zaginął 1 szeregowy, rannych zostało: 1 oficer i 34 szeregowych, z których 2 umarło z ran. Minister Obrony Narodowej 21 października do stopnia chorążego mianował dwóch podoficerów, jeden pośmiertnie^[39].

19 grudnia 1944 17 batalion strzelców pojechał na nowe miejsce postoju przez Forli, Faenzę do Brisighella. Po przybyciu batalion był w odwodzie 6 LBP. 1 kompania strzelców została skierowana do 16 Lbs, który zajmował stanowiska na I linii frontu, stanowiła jego odwód w Casa Vignali. Po 26 grudnia 17 batalion zajął obronę w I rzucie nad rzeką Senio na prawo od 16 Lbs. 3 stycznia 1945 został trafiony pociskiem artyleryjskim budynek gdzie kwaterowało dowództwo batalionu, pocisk nie wybuchł ale cegłami z wybitego otworu ranił i kontuzjował kpt. Kordasa i trzech szeregowych. 6 stycznia 1 kompania strzelców odeszła na odpoczynek do Brisighella. W I rzucie w obronie przebywały 3 i 4 kompanie strzelców, z plutonem ckm, a 2 kompania stanowiła odwód. 8 stycznia 1945 odszedł z 17 Lbs dowódca batalionu ppłk Mieczysław Baczkowski na stanowisko zastępcy dowódcy 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty. Dowódcą został kpt. Ludwik Kordas, przebywający jeszcze w szpitalu z urazem nogi. W nocy 8/9 stycznia batalion został zluzowany z I linii frontu przez 13 Wbs. 17 Lbs odszedł do Brisighelli, a stamtąd samochodami odjechał do Fognano^[41].

W dniu 12 maja 1945 17 Lwowski batalion strzelców przybył do Cossignano, po urządzeniu zakwaterowania batalion prowadził szkolenie specjalistów po 5 godzin dziennie. Co dzień połowa batalionu wyjeżdżała do kąpieli w morzu. 24 maja batalion przybył do Grottamare, tam żołnierze zamieszkali w namiotach, w bezpośredniej bliskości Morza Adriatyckiego. Wkrótce po przybyciu batalion otrzymał uzupełnienie 67 szeregowych, spośród Polaków byłych żołnierzy z armii niemieckiej oraz ochotników polskich z Francji. Wyjechały dwie grupy żołnierzy z batalionu: jedna celem odwiedzenia rannych żołnierzy batalionu przebywających w szpitalach w rejonie Bari i Tarentu, druga z kapelanem do Rzymu. Prowadzono kurs dla 26 żołnierzy półanalfabetów. W specjalistycznych jednostkach prowadzono szereg kursów: łączności, sanitarny, motorowy, kwaterunkowy oraz na miejscu w batalionie kursy: obserwatorów, gospodarczy dla podoficerów dowódców działonów moździerzy M3. 8 czerwca do Cusercoli wyjechało zgrupowanie pojazdów gąsiennicowych batalionu. Do batalionu przybyło 139 szeregowych jako uzupełnienie. 12 czerwca o godz.12.00 do Cusercoli i Guardo wyjechał batalion bez 3 kompanii, przybył tam przed północą. Batalion kwaterował pod namiotami, kancelarie i magazyny umieszczono w budynkach. Nowo przybyli żołnierze byli szkoleni w plutonach wyszkoleniowych przy każdej kompanii. W batalionie prowadzono szkolenie w wymiarze 30 godzin tygodniowo, żołnierze brali udział w zajęciach sportowych, widowiskach oraz uroczystościach religijnych. 22 czerwca do stopnia majora zostali awansowani dowódca batalionu i jego zastępca. na egzaminy wstępne do liceum i gimnazjum wyjechało 18 szeregowych. 29 czerwca odbyła się dekoracja żołnierzy 17 batalionu Krzyżami Walecznych i Krzyżami Zasługi z Mieczami przez ppłk. dypl. Zygmunta Czarneckiego zastępcę dowódcy 6 LBP. Tego dnia odbyło się uroczyste wręczenie broni nowo wcielonym żołnierzom. Przybyło uzupełnienie 8 szeregowych, w tym 6 byłych powstańców warszawskich^[49].

2 lipca 1945 17 batalion o godz. 4.45 wyjechał na własnych i przydzielonych pojazdach przez Pescaro do Giulianova, na miejsce przybył na miejsce o godz.15.15. Zakwaterowany został jak poprzednio w namiotach, magazyny i kancelarie w budynkach. Do batalionu przybył na inspekcję gen. bryg. Sulik, zapoznał się z wyszkoleniem nowo przydzielonych żołnierzy. 11 lipca do batalionu przybyło 5 polskich oficerów z obozu jenieckiego w Murnau. 15 lipca w S. Benedetto del Tronto odbyła się uroczysta przysięga nowo wcielonych żołnierzy. Przysięga odbyła się w obecności dowódcy II Korpusu gen. dyw. Władysława Andersa i zastępcy dowódcy korpusu gen. dyw. Zygmunta Szyszko-Bohusza. Żołnierze korzystali z rozrywek miasta, kąpali się w morzu, uczestniczyli w zawodach sportowych. 15 lipca odjechała pierwsza grupa 58 szeregowych do alianckiego obozu przejściowego, celem repatriacji do kraju. 18 szeregowych wyjechało do kontynuowania nauki w II klasie gimnazjum. 25 lipca przybył na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu kpt. dypl. Antoni Rólski, mjr dypl. Pawlak odszedł do dowództwa korpusu. 26 lipca przybyło kolejne uzupełnienie 50 szeregowych. Na kursy gimnazjalne wyjechało 3 oficerów i 10 szeregowych. Do batalionu przybyło kolejnych dwóch oficerów z Murnau. 15 sierpnia w Święto Żołnierza udekorowano Krzyżem Walecznych kolejnych 10 szeregowych i 1 oficera. Prowadzone były dalej szkolenia, w tym strzelania z broni osobistej i zespołowej w kompaniach strzelców^[50].

25 sierpnia 1945 17 Lbs wyjechał na nowe miejsce stacjonowania po noclegu w Forli, 26 sierpnia batalion przybył do miasta Mestre i został zakwaterowany w koszarach karabinierów, w bardzo dobrych warunkach lokalowych. Zadaniem batalionu było wykonywanie w składzie wojsk okupacyjnych działań okupacyjnych. Głównym zadaniem było pełnienie służby wartowniczej w rejonie Mestre-Wenecja^[51].

Batalion pełnił służbę wartowniczą przy dużych magazynach żywności w porcie, składach amunicji, składach materiałów pędnych, składach sprzętu saperskiego, garażach i bazach samochodowych oraz wystawiał wartę przy Komendzie Miasta w Wenecji. Codziennie wartę dzienno-nocną pełniło 77 żołnierzy, natomiast tylko nocną kolejnych 86 żołnierzy. 17 batalion 21 września inspekcjonowali dowódcy brytyjscy, dowódca brytyjskiego XIII Korpusu i dowódca 86 Okręgu Okupacyjnego. Na czas urlopu mjr Kordasa, pełniącym obowiązki dowódcy batalionu został od 18 sierpnia przydzielony mjr dypl. Stanisław Orłowski-Żochowski, pełnił obowiązki do listopada 1945. 18 listopada 17 Lbs był wizytowany przez dowódcę Śródziemnomorskiego Rejonu Działań gen. Morgana. Do batalionu przybyło kolejne uzupełnienie 67 szeregowych nowo wcielonych, z którymi prowadzono szkolenie. W trakcie szkolenia 18 grudnia zginął w nieszczęśliwym wypadku jeden z podoficerów batalionu. Podczas tych działań realizowano zadania oświatowe, na dwóch turnusach szkoły powszechnej pobierało naukę 97 żołnierzy batalionu z zakresu pierwszych i drugich klas. W szkołach zawodowych 11 żołnierzy, w gimnazjach i liceum ogólnokształcącym 31 żołnierzy. Trzech oficerów podjęło naukę na studiach uniwersyteckich, na drugim i trzecim roku studiów. Celem zdobycia zawodów cywilnych przy batalionie zorganizowano 4 kursy rzemieślnicze: ciesielsko-stolarski, spawaczy, szewski i cukierniczy, ukończyło je 54 żołnierzy^[52].

W batalionie odbyło się 5 ślubów żołnierskich, dwa z ochotniczkami PWSK, a trzy z Włoszkami. Wolni od służby wartowniczej żołnierze wyjeżdżali na wycieczki do Wenecji. W trakcie Święta Narodowego 3-go Maja w zgrupowaniu 6 LBP gościł dowódca korpusu, dywizji i gen. bryg. pilot Ludomir Rayski. Dowódca korpusu inspekcjonował warty, w tym warty batalionu. Odbyły się zawody lekkoatletyczne i mecz piłkarski oraz uroczysty obiad. W rocznicę bitwy o Monte Cassino włoskie władze wojskowe udekorowały odznaczeniami 20 oficerów i 8 szeregowych. Rozpoczęto naukę języka angielskiego. 5 czerwca 1946 wyjechała do Wielkiej Brytanii grupa kwaterunkowa 1 oficer i 46 szeregowych. 13-14 lipca 1946 odbyły się rozgrywki sportowe o mistrzostwo 6 LBP w grach zespołowych i dyscyplinach lekkoatletycznych. Z końcem sierpnia 1946 zakończono pełnienie służby wartowniczej. Na wyjazd do Kanady zgłosiło się 155 szeregowych, którzy wyjechali w połowie września. Zdano broń i sprzęt ciężki. 26 września batalion pociągiem osobowym wyjechał z Mestre do Neapolu, skąd został załadowany na statki i odpłynął do Wielkiej Brytanii^[53].

6 października 1946 17 Lwowski batalion strzelców przybył do Glasgow w Wielkiej Brytanii, skąd transportem kolejowym dotarł do Malmesbury i został zakwaterowany w pobliskim obozie wojskowym Charlton Park. Po przybyciu prowadzono naukę języka angielskiego. Rozpoczęto demobilizację batalionu. Wydzielona kompania z batalionu pełniła służbę wartowniczą przy magazynach amunicyjnych w rejonie Horsham. Warunki pobytu były dość surowe, brakowało opału, żołnierze podejmowali różnorodne prace fizyczne jako pracownicy niewykwalifikowani. Jednocześnie trwały zapisy do służby w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Żołnierze którzy się zapisali ze stanu 17 batalionu strzelców do PKPiR wstąpili do 517 Basic Unit. Jest to kres istnienia batalionu. W maju 1947 oddział wyjechał do obozu Holmes Park koło Ashburton w Devonshire. Sukcesywnie część żołnierzy odchodziła do brytyjskich obozów przejściowych celem repatriacji do kraju lub do Argentyny. Niektórzy dotarli do USA. Duża grupa żołnierzy podejmowała pracę w pobliskiej kopalni gliny, w fabryce narzędzi rolniczych oraz w usługach hotelowych. Oficerowie pozostali w oddziale odeszli do obozu oficerskiego koło Reading, gdzie nabywali umiejętności w zawodach: zegarmistrzów, tapicerów, ogrodników, mechaników samochodowych oraz pogłębiali naukę języka angielskiego. Ostatecznie obóz 517 BU został zlikwidowany w listopadzie 1948^[54].

Dowódcy batalionu

• ppłk dypl. Andrzej Hytroś (do VII 1943)
• mjr / ppłk Mieczysław Anzelm Baczkowski^[55]. (do 10 I 1945 → zastępca dowódcy 4 BP)
• kpt./mjr Ludwik Kordas (24 XII 1944 – V 1947)^[56]
• p.o. kpt. dypl. Felicjan Pawlak (15 I – 10 II, 14 -19 III, 23 III – 16 IV 1945)^[57][58]
• p.o. mjr dypl. Stanisław Orłowski-Żochowski (18 VIII - XI 1945)^[59]

Zastępcy dowódcy batalionu

• mjr Mieczysław Baczkowski^[5]
• mjr J. Harner^[60]
• kpt. Wacław Kwiatkowski (do 17 V 1944)^[60]
• mjr dypl. Stanisław Tomaszewski (VI – 4 VII 1944)^[58]
• kpt. Kasper Ślepokura (4 – 26 VII 1944)^[58]
• kpt. Ksawery Wojciechowski (30 VII 1944 -)^[58]
• kpt./mjr dypl. Felicjan Pawlak (15 I – 4 VIII 1945)^[61]
• kpt. dypl. Antoni Rólski (od 25 VII 1945)^[62]

Kapelan – ks. kpl. Łucjan Łuszczki

Obsada ważniejszych stanowisk w czasie pobytu w Iraku^[a]

• dowódca – ppłk dypl. Andrzej Hytroś
• l adiutant – por. Jerzy Pałuski
• 2 adiutant – por. Tadeusz Dyderski
• szef sztabu – mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski
• kwatermistrz – mjr Ludwik Henryk Wilczyński
• dowódca 1 kompanii – kpt. Aleksander Matusiewicz
• dowódca 2 kompanii – kpt. Józef Cader
• dowódca 3 kompanii – kpt. Michał Pieślak
• dowódca plutonu sztabowego – por. Jan Malinowski

dowództwo batalionu^[63]

• dowódca batalionu - ppłk dypl. Andrzej Hytroś
• zastępca dowódcy batalionu - mjr Mieczysław Baczkowski
• adiutant batalionu - ppor./por. Bolesław Kucharek
• oficer informacyjny - por. Tadeusz Dyderski.

dowództwo batalionu^[64]

• dowódca batalionu - ppłk dypl. Andrzej Hytroś (do 19 VII 1943), mjr Mieczysław Baczkowski
• zastępca dowódcy - mjr Mieczysław Baczkowski (do 20 VII 1943), mjr J. Harner (do I 1944), kpt. Wacław Kwiatkowski
• adiutant batalionu - kpt. Jan Niedzielski (do 3 IX 1943), por./kpt. Edward Michalak (17 V 1944)
• oficer informacyjny - por. Tadeusz Dyderski
• kwatermistrz - ppor. Zdzisław Bajkiewicz
• lekarz batalionu - por. lek. Roman Żyznowski (do 3 IX 1943), ppor. lek. G. Weber
• oficer oświatowy - ppor. Julian Semeniuk
• kapelan - ojciec L. Łuszczka (od IX 1943)

kompanie:

• dowódca kompanii dowodzenia - mjr Józef Cader (do 7 VIII 1943), kpt. Kasper Ślepokura
  • dowódca plutonu łączności - kpt. Kasper Ślepokura (do 7 VIII 1943), ppor. Bolesław Budzyński
  • dowódca plutonu rozpoznawczego - por. Edward Michalak (do 3 IX 1943), por. Zenon Pietrucki
  • dowódca oddziału przeciwpancernego - ppor./por. Franciszek Budzicz
  • dowódca plutonu moździerzy - ppor./por. Antoni Cetkowski
• dowódca 1 kompanii strzelców - kpt./mjr J. Harner (do 3 IX 1943), kpt. Jan Niedzielski
• dowódca 2 kompanii strzelców - por./kpt. Jan Leśkiewicz
• dowódca 3 kompanii strzelców - por. P Popiel, kpt. Jan Król (do 3 IX), kpt. Leonard Królak
• dowódca 4 kompanii strzelców - por./kpt. Leon Michalewski

dowództwo batalionu^[65]

• dowódca batalionu - mjr/ppłk Mieczysław Baczkowski (do 9 I 1945), kpt. Ludwik Kordas
• zastępca dowódcy batalionu - kpt. Wacław Kwiatkowski (+ do 17 V 1944), mjr Stanisław Tomaszewski (do 4 VII 1944), kpt. Kasper Ślepokura (4-26 VII1944), kpt. Ksawery Wojciechowski (od 30 VII 1944), kpt. Ludwik Kordas (od 12 XI 1944), kpt. dypl. Felicjan Pawlak (od 12 I 1945), kpt. dypl. Antoni Rólski (od 25 VII 1945)
• adiutant batalionu - kpt. Edward Michalak (do 17 V 1944), por./kpt. Tadeusz Dyderski
• oficer informacyjny - ppor./por. Paweł Paliświat
• oficer oświatowy - ppor./por. Julian Semeniuk
• kwatermistrz - ppor./por. Zdzisław Bajkiewicz
• kapelan - ks. Julian Łuszczki

+ 23 szeregowych

kompanie

• dowódca kompanii dowodzenia - kpt. Kasper Ślepokura (do 26 VII 1944), kpt. Jan Niedzielski (od 23 VIII 1944)
  • zastępca dowódcy - por. Wacław Czerwiecki
  • dowódca oddziału przeciwpancernego - por./kpt. Franciszek Budzicz 3 ofic.+67 szer.
    • dowódca I plutonu - ppor. Kazimierz Walczak
    • dowódca II plutonu - ppor./por. Zygmunt Konopacki
  • dowódca plutonu moździerzy - por. Antoni Cetkowski 2 ofic.+35 szer.
    • zastępca dowódcy - ppor. Tomasz Piesakowski
  • dowódca plutonu rozpoznawczego - por./kpt. Zenon Pietrucki 2 ofic.+47 szer. ppor. Wiaczesław Bauer (od III 1945)
    • zastępca dowódcy - ppor. Marian Blicharski
  • dowódca plutonu łączności - ppor. Bolesław Budzyński 1 ofic.+33 szer., (+ do 17 V 1944), ppor./por Bolesław Keller
  • dowódca plutonu ckm - ppor. Marian Zarębski 2 ofic.+34 szer. (do VI 1944), ppor./por. Jakub Filip
    • zastępca dowódcy - ppor. Bazyli Puszko (+do 17 V 1944)
  • dowódca plutonu gospodarczego - ppor./por. Józef Krassowski 5 ofic.+56 szer.
    • oficer żywnościowy - ppor. Mieczysław Chwojnicki, oficer broni - ppor./por. Wacław Sadowski, oficer płatnik - ppor. Julian Mojsiewicz
  • drużyna sanitarna - ppor. lek. Eugeniusz Gibel 1 ofic.+23 szer.
• dowódca 1 kompanii strzelców - kpt. Jan Adam Niedzielski 5 ofic.+87 szer.(do 23 VIII 1944)
  • zastępca dowódcy - por. Kazimierz Sulik (+ do 17 V 1944), por. Dionizy Jan Raycheld
  • dowódca I plutonu - por. Paweł Wargocki (+ do 17 V 1944),
  • dowódca II plutonu - ppor. Kazimierz Korzeniowski
  • dowódca III plutonu - ppor./por. Jan Szczerepa
• dowódca 2 kompanii strzelców - kpt. Jan Leśkiewicz 4 ofic.+89 szer. (do 14 X 1944), por. Dionizy Jan Raycheld (do 16 I 1945)
  • zastępca dowódcy - por. Maksymilian Klich
  • dowódca I plutonu - ppor./por. Wacław Drobniak
  • dowódca II plutonu - ppor. Henryk Szklarek
  • dowódca III plutonu - sierż. pchor./ppor. Roman Żurawicki
• dowódca 3 kompanii strzelców - kpt. Leonard Królak 5 ofic.+87 szer.(r. do 17 V 1944), por. Stanisław Ichilczyk
  • zastępca dowódcy - por. Stanisław Ichilczyk, ppor./por. Wilhelm Snopek
  • dowódca I plutonu - ppor. Jan Adamarczuk (+ do 17 V 1944)
  • dowódca II plutonu - ppor. Wilhelm Snopek
  • dowódca III plutonu - ppor. Adam Patała
• dowódca 4 kompanii strzelców - kpt. Leon Michalewski 5 ofic.+95 szer. (+ do 17 V 1944), por. Antoni Pałka (+ do 4 VII 1944), ppor./por. Zygmunt Kaczmarzyk (do 24 XI 1944), por. Zygmunt Konopacki (od 25 XI 1944)
  • zastępca dowódcy - por. Antoni Pałka (do 19 V 1944)
  • dowódca I plutonu - ppor. Antoni Korzeniowski
  • dowódca II plutonu - ppor./por. Zygmunt Kaczmarzyk
  • dowódca III plutonu - ppor. Józef Brejwo.