2 Batalion Strzelców Karpackich
 Odznaka 2 bsk | |
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1940 |
| Rozformowanie |
1947 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
mjr Antoni Michalik |
| Ostatni |
mjr Marian Osiczko |
| Działania zbrojne | |
| |
| Organizacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
| Odznaczenia | |
 | |
2 Batalion Strzelców Karpackich (2 bsk) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych.
Formowanie i zmiany organizacyjne
Batalion został sformowany 12 stycznia 1941 w obozie wojskowym pod Aleksandrią w Egipcie, na bazie II batalionu 2 pułku strzelców karpackich zorganizowanego w Homs, w Syrii, wiosną 1940 w składzie Brygady Strzelców Karpackich. Po przybyciu Brygady Strzelców Karpackich na teren Palestyny do dnia 30 czerwca, po ześrodkowaniu się w Samakh nad jeziorem Genezaret, brygada przeszła do obozu wojskowego w Latrun i tam prowadziła szkolenie. Od października 1940 rozbudowywała pozycję obronną pod Aleksandrią w rejonie Dikheila. Od grudnia 1940 brygada objęła straż nad obozami jeńców włoskich w Dikheila, Agami i w Seagull, łącznie pięć obozów[1]. W styczniu 1941 podjęto reorganizację brygady z organizacji francuskiej na brytyjską, w wyniku czego rozwiązano oba pułki strzelców, a z nich zorganizowano trzy bataliony strzelców i batalion ckm, a brygada otrzymała nazwę Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich. Powyższe zagadnienie regulował rozkaz dowódcy SBSK L.dz.50/I/Tjn./41 z dnia 12 stycznia 1941, w którym określono etat batalionu strzelców na 33 oficerów i 635 szeregowych. 2 batalion strzelców karpackich powstał z pododdziałów 2 i 1 pułków strzelców karpackich. Kompania dowodzenia 1 pułku strzelców karpackich stała się kompanią dowodzenia 2 batalionu, II batalion 2 pułku strzelców karpackich przeformowano w 2 batalion strzelców karpackich. Poszczególnym kompanią zmieniono numery, dotychczasowe 5 i 6 kompanie strzeleckie otrzymały numery 1 i 2 kompanii strzeleckich, 4 kompania strzelecka pozostawiła dotychczasowy numer. Do 2 bsk włączono jako 3 kompanię strzelecką 6 kompanię strzelecką 1 psk. Dowódcą 2 bsk został mjr dypl. Julian Michalik, zastępcą dowódcy kpt. Stanisław Koziar[2][3].
W czerwcu 1941 stan faktyczny batalionu to 40 oficerów i 624 szeregowych. Zastępcą dowódcy batalionu został przybyły z Ośrodka Zapasowego mjr Bolesław Raczkowski 12 sierpnia 1941 przed wyjazdem SBSK do Tobruku dowództwo batalionu przejął mjr Tytus Brzosko[4].
W maju 1942 roku, w Palestynie, został włączony w skład 1 Brygady Strzelców Karpackich. W kampanii włoskiej 1944–1945, walczył między innymi pod Monte Cassino, Ankoną i Bolonią.
Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 strzegł obozów jeńców niemieckich w rejonie Ballaria[5].
W 1946 roku został przetransportowany do Wielkiej Brytanii i tam w następnym roku rozformowany.
11 listopada 1966 roku nadano batalionowi Order Virtuti Militari[6]
Żołnierze batalionu
- Dowódcy batalionu
- mjr dypl. Antoni Michalik (12 I−12 VIII 1941)
- mjr / ppłk Jerzy Tytus Brzosko (12 VIII 1941−31 V 1944)[7]
- kpt. / mjr dypl. Jan Bielecki (9 VI−23 XI 1944)[8]
- mjr dypl. Zygmunt Węgorek (24 XI 1944−3 VIII 1945)[8]
- mjr Marian Michał Osiczko (3 VIII 1945−1947)[7]
- Zastępcy dowódcy batalionu
- kpt. Stanisław Koziar (12 I−VI 1941)[9]
- mjr Bolesław Raczkowski (VI 1941−V 1942)[9]
- mjr Antoni Gębski (29 VI 1942−31 V 1944)[7]
- mjr Marian Michał Osiczko (1 VI 1944−9 V 1945)[10]
- Kawalerowie Orderu Virtuti Militari[11]
- kpt. Józef Zgoła
- por. Franciszek Bętkowski †12 V 1944
- ppor. Kazimierz Dzięciołowski †1 IX 1944
- chor. Józef Golonka
- sierż. Antoni Adamus
- plut. Leon Fedorowicz
- kpr. Florian Bartman
- st. strz. Józef Julian Brzeziński
- Oficerowie
- por. Feliks Perekładowski
- Podoficerowie
- st. sierż. Antoni Tyszarski
- kpr. Ryszard Szkubacz
Odznaka batalionu
Odznaka specjalna: wykonana z białego metalu, oksydowana. Posiada formę szarotki, a nakładana była na granatowe patki z żółtą wypustką. Na łodydze cyfra „2”.
Odznakę noszono na kołnierzach i na beretach, w odległości 5 cm po lewej stronie, ukośnie łodygą w stronę orzełka[12]. Wykonywała ją firma: F. M. Lorioli, Milano - Roma.
Marsze i walki
 |
 |
 |
 |
 |
Przypisy
- ↑ Janczak 2023 ↓, s. 32, 38, 40-42.
- ↑ Janczak 2023 ↓, s. 48-50.
- ↑ Dyrcz 2025 ↓, s. 93-97.
- ↑ Dyrcz 2025 ↓, s. 100.
- ↑ Żak 2014 ↓, s. 144.
- ↑ Krząstek i Żak 1997 ↓, s. 168.
- 1 2 3 Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 76.
- 1 2 Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 77.
- 1 2 Dyrcz 2025 ↓, s. 97.
- ↑ Wawer 1994 ↓, s. 44.
- ↑ Spis żołnierzy 1991 ↓.
- ↑ Partyka 1997 ↓, s. 71.
Bibliografia
- Spis i fotografie żołnierzy 3 Dywizji Strzelców Karpackich. W: Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942–1987. Władysław Maciejczyk (red.). T. 2. Londyn: Zarząd Główny Związku Karpatczyków 3 DSK, 1991.
- Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
- Rafał Dyrcz: W drodze do wolnej Polski. Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich 1940-1942. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2025. ISBN 978-83-8376-330-9.
- Bartosz Janczak: Organizacja i wyszkolenie Armii Polskiej na Wschodzie w latach 1942–1944. Łódź-Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Łodzi, 2023. ISBN 978-83-8229-867-3.
- Tadeusz Krząstek, Andrzej Żak: Z ziemi włoskiej do Polski. Warszawa: Wydawnictwo Marrow SA, 1997. ISBN 83-907396-5-8.
- Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
- Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
- Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
- Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
- Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945, zeszyt nr 14. Londyn: 1973.
- Tadeusz Panecki (red.): 2 Korpus Polski w bitwie o Monte Cassino z perspektywy półwiecza. Warszawa: 1994. ISBN 83-11-08291-X.
- Zbigniew Wawer: 3 Dywizja Strzelców Karpackich w kampanii włoskiej 1944-1945. Białystok: 1994. ISBN 83-86232-40-4.