6 Batalion Strzelców Karpackich

6 Batalion Strzelców Karpackich
Ilustracja
Odznaka 6 bsk
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

1942

Rozformowanie

1947

Dowódcy
Pierwszy

mjr Franciszek Borkowski

Ostatni

mjr dypl. Józef Chomiuk

Działania zbrojne
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

Piechota

Podległość

2 Brygada Strzelców Karpackich

6 Batalion Strzelców Karpackich (6 bsk) – pododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

Formowanie i zmiany organizacyjne

Batalion został sformowany w maju 1942 roku, w Palestynie, w składzie 2 Brygady Strzelców Karpackich, na podstawie zarządzenia dowódcy Wojsk Polskich na Środkowym Wschodzie L.dz.2130/I/Tjn./42. Zorganizowany ze stanu osobowego 27 pułku piechoty 10 Dywizji Piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, przybyłej podczas I ewakuacji z ZSRR[1].

Działania bojowe

Od wiosny 1944 roku do wiosny 1945 roku walczył w kampanii włoskiej. Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe w rejonie Foggia[2]. W 1946 roku został przetransportowany z Włoch do Wielkiej Brytanii i tam w 1947 roku rozformowany.

Żołnierze batalionu

Dowódcy batalionu
  • p.o. kpt. Łabanowski Jan (3 V 1942 - ?)
  • mjr Franciszek Borkowski (11 XI 1942 - 8 VII 1943[3])
  • mjr dypl. Kazimierz Różycki (9 VII 1943 - 20 VIII 1944[4])
  • mjr Andrzej Paluch (p.o. 16 XII 1943 - 26 II 1944[5])(20 - 27 VIII 1944)
  • mjr Karol Hareńczyk (27 VIII - 2 IX 1944)[6]
  • ppłk Marian Jasiński (3 IX 1944 - 2 VI 1945)[7]
  • mjr dypl. Józef Chomiuk (2 VI 1945 - 8 I 1946)[7]
  • mjr Stanisław Radajewicz (od 8 I - 12 VI 1946)
  • mjr Henryk Sucharski (od 12 VI 1946)
Zastępcy dowódcy batalionu
  • mjr Andrzej Paluch (10 XI 1942 - VIII 1944[4])[8]
  • mjr Karol Hareńczyk (od VIII 1944)[6]
  • kpt. Józef Różański (od X 1944[9])
  • mjr Stanisław Radajewicz (do 8 I 1946)[7]
  • kpt. dypl. Józef Zelniker (od 17 I 1946)

Odznaka batalionu

Odznaka specjalna wykonana z białego metalu, oksydowana na stare srebro. Odznaka ma formę kompozycji składającej się z ośmiu liści ostu ułożonych promieniście, na którą nałożony jest kolisty wieniec świerkowy. W środku koło obrzeżone ząbkami. Na wieńcu inicjały 2 BSK, w centrum cyfra 6. Odznakę noszono na berecie, na podkładce z ciemnozielonego sukna po lewej stronie, w odległości 10 cm od środka orzełka. Na patkach kołnierza zezwolono nosić oznaki o średnicy 2 cm, bez podkładki sukiennej[10]. Wykonywała je firma: F. M. Lorioli, Milano – Roma.

Dyslokacja marsze i walki

Przypisy

  1. ↑ Młotek (red.) 1978 ↓, s. 13.
  2. ↑ Żak 2014 ↓, s. 144.
  3. ↑ Kronika nr 1 3 Dywizji Strzelców Karpackich 3 V 1942 - 10 XII 1943
  4. 1 2 Młotek (red.) 1978 ↓, s. 100.
  5. ↑ Kirszak 2019 ↓, s. 348-349.
  6. 1 2 Panecki (red.) 1994 ↓, s. 236.
  7. 1 2 3 Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 86.
  8. ↑ Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 85.
  9. ↑ Młotek (red.) 1978 ↓, s. 575-576.
  10. ↑ Partyka 1997 ↓, s. 71.

Bibliografia

  • Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945, zeszyt nr 14. Londyn: 1973.
  • Tadeusz Panecki (red.): 2 Korpus Polski w bitwie o Monte Cassino z perspektywy półwiecza. Warszawa: 1994. ISBN 83-11-08291-X.
  • Zbigniew Wawer: 3 Dywizja Strzelców Karpackich w kampanii włoskiej 1944-1945. Białystok: 1994. ISBN 83-86232-40-4.
  • Mieczysław Młotek (red.): 3 Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1947. Londyn: Zarząd Główny Związku Karpatczyków, 1978.
  • Jerzy Kirszak: Generał Roman Szymański. Żołnierz pierwszej kompanii kadrowej. Zdobywca Monte Cassino. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2019. ISBN 978-83-8098-599-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.