Nowy Pohost (gmina)
| gmina wiejska | |||||
| 1921–1939[1] | |||||
 | |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Województwo |
(1919–20: okręg wileński) | ||||
| Powiat |
do 1925: dziśnieński | ||||
| Siedziba | |||||
| Powierzchnia (1937) |
281,5[2] km² | ||||
| Populacja (1931) • liczba ludności |
| ||||
| • gęstość |
36 os./km² | ||||
| Szczegółowy podział administracyjny (1938) | |||||
| |||||
Położenie na mapie Polski w 1939 r.  | |||||
| 55°30′00,0000″N 27°28′48,0000″E/55,500000 27,480000 | |||||
Nowy Pohost (lub Nowy-Pohost) – dawna gmina wiejska istniejąca do 1945 roku w woj. nowogródzkim/Ziemi Wileńskiej/woj. wileńskim w Polsce (obecnie Białoruś). Siedzibą gminy było miasteczko Nowy Pohost (625 mieszkańców w 1921 roku[3])[4].
Na samym początku okresu międzywojennego gmina Nowy Pohost należała do powiatu dziśnieńskiego w woj. nowogródzkim[3]. 13 kwietnia 1922 roku gmina wraz z całym powiatem dziśnieńskim została przyłączona do Ziemi Wileńskiej[5], przekształconej 20 stycznia 1926 roku w województwo wileńskie. 1 stycznia 1926 roku gminę wyłączono z powiatu dziśnieńskiego i przyłączono do powiatu brasławskiego w tymże województwie[6].
1 kwietnia 1927 roku do gminy Nowy Pohost przyłączono część obszaru zniesionej gminy Czeressa[7].
1 kwietnia 1929 część obszaru gminy Nowy Pohost (wsie: Ostrowlany, Kozaki, Nowinka, kolonie: Halinowo, Puki, Krawczonki, Bujki, zaścianki: Nowinka, Kułaki, Mały Obrąb, Podrzeczki) włączono do gminy Szarkowszczyzna w powiecie dziśnieńskim[8].
Według stanu z 1 listopada 1938, gmina podzielona była na 18 gromad: Bielowce, Bildziugi, Biruki, Bordzieńce, Dzienisy, Koleśniki, Komarowo, Koty, Krasne, Kubliszczyzna, Kupczelewo, Milejki, Nowogrody, Nowy Pohost, Ostanówka, Stary Pohost, Terespole i Wozowniki[9].
Po wojnie obszar gminy Nowy Pohost został odłączony od Polski i włączony do Białoruskiej SRR.
Demografia
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku gminę zamieszkiwało 8 376 osób, 3 488 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 406 prawosławnego, 8 ewangelickiego, 1 145 staroobrzędowego, 322 mojżeszowego a 7 mahometańskiego. Jednocześnie 2 177 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 5 868 białoruską, 160 żydowską, 7 tatarską, 156 rosyjską i 8 łotewską. Było tu 1 595 budynków mieszkalnych[10].
Przypisy
- ↑ Od 1921 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. nowogródzkiego; w czasie II wojny światowej poza administracją polską; po II wojnie światowej poza granicami Polski.
- 1 2 Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom I - Województwo Wileńskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938
- 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VII - Część II - Ziemia Wileńska – Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923
- ↑ Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
- ↑ Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 (ISAP) – Art. 8.
- ↑ Dz. U. z 1925 r. Nr 67, poz. 472 (ISAP)
- ↑ Dz. U. z 1927 r. Nr 18, poz. 139 (ISAP)
- ↑ Dz. U. z 1929 r. Nr 22, poz. 224 (ISAP)
- ↑ Rozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie brasławskim (Wileński Dziennik Wojewodzki, 1938, nr. 14, poz. 143).
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 7, część 2, 1924, s. 62.