Aymarodes striata

Aymarodes striata – gatunek motyla z rodziny Apatelodidae, jedyny z monotypowego rodzaju Aymarodes.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1906 roku przez Herberta Druce’a na łamach „Annals and Magazine of Natural History” pod nazwą Apatelodes striata. Miejsce typowe znajduje się nad Rio Huacamaya w peruwiańskim La Unión^[1]. W 2024 roku Elton Orlandin, Mônica Piovesan i Eduardo Carneiro na podstawie wyników molekularno-morfologicznej analizy filogenetycznej przenieśli ów gatunek do nowego, monotypowego rodzaju Aymara, nazwą nawiązując do ludu Ajmara zamieszkującego tereny występowania motyla^[2]. Nazwa ta okazała się jednak młodszym homonimem, w związku z czym ci sami autorzy w 2025 roku wprowadzili dla rodzaju nową nazwę Aymarodes^[3].

Według wyników wspomnianej analizy Orlandina i innych z 2024 roku omawiany takson zajmuje pozycję siostrzaną dla kladu tworzonego przez rodzaje Campesina, Tupac, Hygrochroa, Cecile i Apatelodes, tworząc z nimi klad siostrzany dla kladu tworzonego przez rodzaje Peabiru, Kaweskar, Asocia i Tapuia^[2].

Motyl o rozpiętości skrzydeł około 40 mm. Głowa wraz z czułkami, tułów wraz z tegulami oraz odwłok są płowobrązowe^[1]. Przednie skrzydło jest wąskie, podługowato-trójkątne z płytkim wklęśnięciem zaczynającym się u szczytu drugiej gałęzi żyłki medialnej. Sektor radialny wypuszcza cztery gałęzie. Wierzch jest brązowawy z kilkoma ciemnobrązowymi, kątowo pozaginanymi liniami, spód zaś jaśniejszy i bez takich linii. Tylne skrzydło z obu stron jest brązowawe^[2], na spodzie może mieć dwie jasne, faliste linie w okolicy środka^[1]. Cechuje się ono ponadto długim i zakrzywionym wędzidełkiem^[2]. Strzępiny są płowobrązowe^[1].

Samcze genitalia cechują się tarczowatym, w całości zesklerotyzowanym tegumenem, krótkim i niezmodyfikowanym unkusem o połowie nasadowej tak szerokiej jak tegumen, a połowie szczytowej wąskiej i dobrzusznie zakrzywionej, rozwiniętymi wyrostkami towarzyszącymi, brakiem gnatosa, oraz słabiej od unkusa zesklerotyzowaną i niemal dwukrotnie od niego dłuższą, prostokątną z zaokrąglonym szczytem walwą o słabo wykształconych koście i sakulusie. Walcowaty edeagus ma małe, ścięte, dobrzusznie wystające cekum i pozbawioną cierni wezykę^[2].

U samicy ósme tergum odwłoka ma trójkątną płytkę o szerokich ramionach bocznych niezrośniętych z zesklerotyzowaną płytką antewaginalną. Cienkie, walcowate, nieco szpatułkowato rozpłaszczone na szczytach przydatki przednie i tylne są równych długości. Torebka kopulacyjna ma jajowaty, błoniasty korpus, sercowate znamię z dowewnętrznie skierowanymi, przewężonymi kolcami oraz dwukrotnie dłuższy od korpusu, wszędzie niemal jednakowo szeroki, błoniasty ze zesklerotyzowanym pasemkiem przed korpusem przewód. Błoniasty kanał nasienny leży blisko kolikulum. Zesklerotyzowaną i grzbietobrzusznie wyciągniętą brodawkę odbytową porastają szczecinki^[2].

Owad neotropikalny, znany tylko z południowego Peru^[1][2].