Tamphana

Motyle niewielkich rozmiarów. Samce są nieco mniejsze od samic^[1].

Głowa samca ma czułki podwójnie grzebykowane aż po wierzchołek. U samicy czułki są w całości nitkowate, co jest cechą unikalną wśród rodziny^[1] – samice innych Apatelodidae mają zachowane grzebykowanie, choć o wypustkach krótszych niż u samców^[2][3].

Skrzydło przednie jest prawie trójkątne, długości od 10 do 16 mm^[1], węższe niż u innych przedstawicieli rodziny^[3], u samca o regularnie wypukłej krawędzi zewnętrznej, u samicy o tej krawędzi wklęśniętej od wierzchołka do pośrodkowej, ząbkowatej wypustki i dalej ponowie wklęśniętej od tej wypustki do kąta tylnego. Wierzch jego ma tło brązowe, czasem z marmurkowaniem w odcieniu kości słoniowej, wzór zaś cechuje się słabo zaznaczonymi lub całkiem zanikłymi liniami przedśrodkowymi i zaśrodkowymi, a czasem też jedną lub dwoma kremowymi kropkami w górnym końcu komórki dyskalnej. Spód tego skrzydła jest bledszy i z lekko zarysowanymi łatkami w odcieniu kości słoniowej. Użyłkowanie skrzydła przedniego charakteryzuje się obecnością tylko trzech gałęzi sektora radialnego (przypuszczalnie wskutek całkowitego zlania gałęzi pierwszej i drugiej) oraz odległością między pierwszą i drugą gałęzią żyłki medialnej niemal równą odległości między drugą a trzecią gałęzią tejże żyłki^[1]. Tylne skrzydło odznacza się obecnością łatki czy frędzla zmodyfikowanych, długich i grubych łusek na wewnętrznej krawędzi, w pozycji spoczynkowej sterczących ku górze^[3][1]. Wierzch tego skrzydła jest jednolicie brązowy, spód zaś bladobeżowy z parą ciemniejszych linii. Wędzidełko jest dobrze wykształcone. Przednie golenie pozbawione są ostróg, środkowe i tylne mają zaś po dwie ostrogi. W przednim odnóżu udo jest około dwukrotnie dłuższe od grubego biodra, a epifiza o połowę krótsza od goleni^[1]. Stopy mają pierwszy człon porośnięty długimi łuskami^[3].

Szczupły, dłuższy od skrzydeł odwłok zwieńczony jest zwykle W-kształtną, analną kępką łusek. Spód odwłoka ma odcień kości słoniowej^[1]. Samcze genitalia cechują się zredukowanym^[1][3], słabo zesklerotyzowanym lub całkiem błoniastym unkusem, parą dobrze wykształconych wyrostków towarzyszących^[1], nieco słabiej od tegumenu zesklerotyzowanym i ku tyłowi wystającym gnatosem^[3], wydłużoną i na szczycie zaokrągloną walwą^[1] z chropowatym sakulusem i bez kosty oraz obecnością zesklerotyzowanego miejsca na sakusie w okolicy pobliskiej walwie^[3]. Zrośnięty z fultura inferior edeagus ma zesklerotyzowany szczyt i przynajmniej jeden cierń w wezyce^[1].

Nauce znany jest pojedynczy okaz gąsienicy przyporządkowany do rodzaju na podstawie danych genetycznych, ale niesklasyfikowany do gatunku. Larwa ta ma ciało wyposażone w długie, białe szczecinki^[1].