Azotyn potasu

Azotyn potasu

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) addyt. dioksydoazotan(1−) potasu Inne nazwy i oznaczenia półsyst. azotyn potasu Stocka azotan(III) potasu inne daw. azotyn potasowy
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwne do żółtawego, krystaliczne, higroskopijne ciało stałe[1]
Wzór Hilla	KNO2
Masa molowa	85,10 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	7758-09-0
PubChem	516910
InChI InChI=1S/K.HNO2/c;2-1-3/h;(H,2,3)/q+1;/p-1 InChIKey BXNHTSHTPBPRFX-UHFFFAOYSA-M
Właściwości Gęstość 1,915 g/cm³[1]; ciało stałe Rozpuszczalność w wodzie 3000 g/l (20 °C)[1] w innych rozpuszczalnikach rozpuszczalny w alkoholach i amoniaku Temperatura rozkładu powyżej 350 °C[1]
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[2] Niebezpieczeństwo Zwroty H H272, H301, H400 Zwroty P P220, P273, P301+P310 Numer RTECS TT3750000 Dawka śmiertelna LD50 200 mg/kg (królik, drogą pokarmową)[2]
Podobne związki
Inne aniony	azotan potasu
Inne kationy	azotyn sodu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Azotyn potasu, nazwa Stocka: azotan(III) potasu, KNO₂ – nieorganiczny związek chemiczny z grupy azotynów, sól kwasu azotawego i potasu.

Otrzymuje się go poprzez redukcję ołowiem azotanu potasu:

lub w wyniku termicznego rozkładu azotanu potasu:

Azotyn potasu jest białą lub żółtawą, higroskopijną substancją stałą. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Roztwór ma odczyn lekko zasadowy. Powyżej 350 °C azotyn potasu staje się niestabilny. Powyżej tej temperatury rozkłada się:

Jest utleniaczem, choć w pewnych warunkach może wykazywać właściwości redukujące (por. właściwości azotynów).

Azotyn potasu jest w większych ilościach toksyczny. LD₅₀ (królik, doustnie) wynosi 200 mg/kg. TD_Lo dla człowieka (doustnie) wynosi 1,428 mg/kg. W wyniku reakcji KNO₂ z aminami powstającymi w wyniku rozkładu białek w organizmie mogą tworzyć się rakotwórcze nitrozoaminy.

Azotyn potasu jest używany do nitrozowania, w produkcji barwników azowych, w chemii analitycznej do określania rzędowości amin, w fotografii jako sensybilizator (uczulacz), a także do konserwacji mięsa (lista E – E249), gdyż zapobiega tworzeniu się jadu kiełbasianego. Ze względu na szkodliwość azotynów sugeruje się ograniczenie ich używania jako konserwantów, jednak całkowite zastąpienie innymi związkami nie jest możliwe.