Aldehyd mrówkowy
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
metanal |
| Inne nazwy i oznaczenia |
| farm. |
formaldehydi solutio (35 per centum) |
| inne |
formaldehyd |
|
| Ogólne informacje |
| Charakterystyka fizyczna |
| bezbarwny gaz[1] o charakterystycznym[2], nieprzyjemnym zapachu[3] |
|
| Wzór Hilla |
CH2O |
| Inne wzory |
HCHO, H2CO |
| Masa molowa |
30,03 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
50-00-0 |
| PubChem |
712 |
| DrugBank |
DB03843 |
|
|
| InChI |
InChI=1S/CH2O/c1-2/h1H2
|
| InChIKey |
WSFSSNUMVMOOMR-UHFFFAOYSA-N
|
|
|
|
|
|
| Niebezpieczeństwa |
| Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich [dostęp 2016-03-20] |
|
Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów |
| formaldehyd ≥25%, niestabilizowany[9] |
|
|
| Zwroty H |
H301, H311, H314, H317, H331, H341, H350 |
| Zwroty P |
brak wiarygodnych danych |
|
| formaldehyd 37%, stabilizowany metanolem[10] |
|
|
| Zwroty H |
H301+H311+H331, H314, H317, H335, H341, H350, H370 |
| Zwroty P |
P201, P260, P280, P301+P310+P330, P303+P361+P353, P304+P340+P310, P305+P351+P338, P308+P311, P403+P233 |
|
| NFPA 704[11] |
| formaldehyd 37%, stabilizowany metanolem |
|
|
|
| Temperatura zapłonu |
- 85 °C[12]
- 32–61 °C (roztwory wodne formaldehydu)[4]
|
| Temperatura samozapłonu |
424 °C[12] |
| Granice wybuchowości |
7,0–73%[12] |
| Numer RTECS |
LP8925000 |
| Dawka śmiertelna |
LD50 100 mg/kg (szczur, doustnie)[4] |
|
| Podobne związki |
| Pochodne |
acetaldehyd, formamid, kwas mrówkowy |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|
| Farmakokinetyka |
|
| Działanie |
przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze |
|
| Uwagi terapeutyczne |
|
| Drogi podawania |
miejscowo |
|
{{Związek chemiczny infobox}}
- Przestarzałe pola: "karta charakterystyki".
|
Aldehyd mrówkowy, formaldehyd, E240[13] (nazwa systematyczna: metanal), HCHO – organiczny związek chemiczny, pierwszy w szeregu homologicznym aldehydów. Został odkryty przez rosyjskiego chemika Aleksandra Butlerowa w 1859 roku[14]. W handlu najczęściej spotyka się jego 35–40% roztwór w wodzie, zwany formaliną. Produktem polimeryzacji formaldehydu jest polioksymetylen (zwany także paraformaldehydem)[2][3].
Formaldehyd powstaje podczas niepełnego spalania substancji zawierających węgiel[15] (na przykład podczas wędzenia pokarmów bogatych w białka[13]). Przemysłowo otrzymuje się go z metanolu przez utlenianie i odwodornianie, na katalizatorze tlenkowym (molibdeniany żelaza lub bizmutu) albo srebrowym[16][15].

Dobrze rozpuszcza się w wodzie, do stężenia około 40% (wagowo)[15]. Działa silnie bakteriobójczo oraz denaturująco na białka[2][3].
Zastosowanie
Aldehyd mrówkowy jest konserwantem[13][16][15] oraz środkiem odkażającym[2][3][13][15] stosowanym przy produkcji tuszów do rzęs, utwardzaczy i lakierów do paznokci, mydeł, odżywek do włosów i szamponów, kremów przeciw starzeniu się skóry, płynów do kąpieli, dezodorantów, fornirów, lakierów przemysłowych, wosków samochodowych, wypełniaczy szczepionek, środków zapobiegających pienieniu oraz karmy dla zwierząt[16]. Ponadto używa się go do wyrobu żywic syntetycznych, włókien chemicznych, barwników[3][15], a także do utrwalania preparatów anatomicznych[3].
Formaldehyd znajduje się na kanadyjskiej liście niezalecanych składników kosmetyków. W niektórych krajach jego stosowanie jest całkowicie zakazane, jest bowiem toksyczny dla wątroby, skóry oraz układów oddechowego, odpornościowego, rozrodczego i nerwowego. Wywołuje również podrażnienia oczu, nosa i gardła, krwawienie z nosa, kaszel, wysypkę oraz astmę. Podejrzewa się go także o teratogenność i kancerogenność[16]. Jego dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 0,15 mg/kg masy ciała[13].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Haynes 2014 ↓, s. 3-278.
- 1 2 3 4 Wielka encyklopedia zdrowia. Wojciech Twardosz (red.). T. I: Ab–Az. Poznań: Wydawnictwo HORYZONT, 2002, s. 35–36. ISBN 83-89242-01-X.
- 1 2 3 4 5 6 Mała encyklopedia medycyny. Wyd. 4. T. I: A–G. Warszawa: PWN, 1988, s. 321. ISBN 83-01-08835-4.
- 1 2 3 4 Formaldehyde, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 10520 [dostęp 2016-03-20] (niem. • ang.).
- 1 2 Formaldehyde, [w:] DrugBank [online], University of Alberta, DB03843 (ang.).
- ↑ Haynes 2014 ↓, s. 5-196.
- ↑ Haynes 2014 ↓, s. 5-94.
- ↑ Haynes 2014 ↓, s. 9-57.
- ↑ formaldehyde …%, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2016-03-20] (ang.).
- ↑ Formaldehyd, roztwór (nr 252549) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-03-20].
- ↑ Formaldehyde solution (nr 252549) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-03-20]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 16-18.
- 1 2 3 4 5 E240: Formaldehyd. Food-Info.net. [dostęp 2018-08-22]. (pol.).
- ↑ Friedrich Wöhler, Justus Liebig, Herman Kopp: Annalen der Chemie und Pharmacie. T. 111. Liepzig und Heiderberg, 1859, s. 242.
- 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M.W.M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, ISBN 978-1-4822-0867-2, OCLC 911557441 (ang.).
- 1 2 3 4 Bill Statham: E213: Tabele dodatków i składników chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2006, s. 222. ISBN 978-83-7243-529-3.