Harpia-A1

Harpia-A1
Dane podstawowe
Państwo

 Rosja

Producent

Iżewski Elektromechaniczny Zakład „Kupol” (koncern Ałmaz-Antej)

Konstruktor

IEMZ „Kupol”

Typ

dron kamikadze

Konstrukcja

mieszana

Załoga

0

Historia
Data oblotu

2023

Lata produkcji

od 2023

Liczba egz.

ponad 2500

Dane techniczne
Napęd

1 × silnik tłokowy Limbach L-550E

Moc

ok. 50 KM

Wymiary
Rozpiętość

ok. 2,5–3 m

Długość

ok. 3–3,5 m

Masa
Startowa

ok. 300 kg

Osiągi
Prędkość przelotowa

180–200 km/h

Pułap

ok. 4000 m

Zasięg

do 1500 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
głowica bojowa ok. 150 kg (odłamkowo-burząca)
Wyposażenie
system nawigacji inercyjnej z korekcją GLONASS/GPS, anteny „Kometa-M”, naprowadzanie optoelektroniczne
Użytkownicy
 Rosja

Harpia-A1 (ros. Гарпия-А1, ang. Garpiya-A1) – rosyjski dron uderzeniowy dalekiego zasięgu, produkowany w zakładach IEMZ „Kupol” z koncernu Ałmaz-Antej.

Historia

Pierwsze wzmianki o nowym rosyjskim dronie kamikadze, odmiennym od dotychczas stosowanego Gerania-2, pojawiły się latem 2023 r., kiedy w meldunkach z Ukrainy zaczęto wskazywać na egzemplarze o nieco innym układzie i elementach stateczności[1].

We wrześniu 2024 r. ujawnione dokumenty i opracowania analityczne wskazywały, że IEMZ „Kupol” z koncernu Ałmaz-Antej uruchomił w 2023 r. produkcję seryjną dron o nazwie Harpia-A1 i w okresie lipiec 2023 – lipiec 2024 wyprodukował ponad 2500 egzemplarzy[2].

W 2025 r. opublikowano dalsze materiały dotyczące współpracy technicznej z chińskimi podmiotami (m.in. udział ekspertów w pracach rozwojowych i próbach) oraz dostaw elementów układów napędowych przez pośredników, co miało omijać reżimy sankcyjne[3].

Pierwsza publiczna prezentacja Harpii-A1 została odnotowana 9 maja 2025 r. podczas defilady na Placu Czerwonym, gdzie 7. samodzielny pułk wojsk systemów bezzałogowych (ros. 7-й отдельный полк войск беспилотных систем) zaprezentował bezzałogowce i wyrzutnie na podwoziu KamAZ[4].

Doniesienia śledcze i prasowe wielokrotnie wskazywały na pozyskiwanie komponentów z Chin (w tym samych silników lub ich części) poprzez firmy pośredniczące i maskowanie ładunków jako „urządzenia chłodnicze”, co miało umożliwiać kontynuację produkcji mimo sankcji[5].

Przeznaczenie

Harpia-A1 jest klasyfikowana jako jednorazowy środek rażenia (dron kamikadze) do zwalczania celów naziemnych – infrastruktury krytycznej, obiektów wojskowych i logistycznych – na dystansach przekraczających typowe możliwości taktycznych BSP. W praktyce wykorzystywana jest w atakach saturacyjnych razem z innymi środkami napadu powietrznego[2].

W opracowaniach analitycznych Harpię-A1 przedstawia się jako rozwinięcie rosyjskiej linii amunicji krążącej obok Gerania-2, z akcentem na większy zasięg i profil misji dalekiego uderzenia. Role obu typów mają się uzupełniać[6].

Użycie bojowe

Dron był stosowany przez Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej przeciwko ukraińskim celom wojskowym i cywilnym w trakcie wojny rosyjsko-ukraińskiej[2]. Informacje te łączono z materiałami fotograficznymi szczątków oraz danymi o skali produkcji. Niezależna weryfikacja poszczególnych incydentów bywa utrudniona ze względu na podobieństwo wizualne do Gerania-2.

Relacje z lat 2024–2025 wskazywały na miesięczny poziom użycia rzędu kilkuset egzemplarzy oraz wzrost zamówień na 2025 r.[7] Publikowano także materiały wideo przypisywane Harpii-A1 (np. Orłówka, obwód sumski), ilustrujące użycie w krótkim łańcuchu: wykrycie – rozpoznanie – uderzenie[8].

Konstrukcja

Dron jest zbudowany w układzie latającego skrzydła z dodatkowymi powierzchniami pełniącymi funkcję stateczników pionowych oraz wydłużoną częścią nosową mieszczącą głowicę bojową[2]. Napęd stanowi silnik tłokowy Limbach L-550E (licencyjny, produkowany w Chinach przez Xiamen Limbach) napędzający śmigło w układzie pchającym. Deklarowana masa startowa wynosi poniżej 300 kg, a zasięg lotu do ok. 1500 km[2].

W opisach technicznych wskazuje się prędkość przelotową ok. 180–200 km/h, wyposażenie obejmuje nawigację inercyjną z korekcją satelitarną (GLONASS/GPS, przeciw zakłóceniowe anteny typu „Kometa-M” oraz elementy korelacji optoelektronicznej w ostatniej fazie lotu. Część źródeł wymienia także wariant drona z głowicą bojową o masie rzędu 150 kg[9].

Przypisy

Linki zewnętrzne