S-71 Monochrom

S-71 Monochrom

Dane podstawowe
Państwo	Rosja
Producent	Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe
Konstruktor	Zjednoczona Korporacja Lotnicza
Typ	dron kamikadze
Załoga	0
Historia
Data oblotu	2024
Dane techniczne
Napęd	silnik turboodrzutowy TRDD-50
Wymiary
Masa
Użyteczna	100-150 kg
Osiągi
Prędkość przelotowa	0,95 M
Zasięg	200-350 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Rosja

S-71 Monochrom (ros. С-71 «Монохром») – rosyjski bezzałogowy statek powietrzny odpalany z pokładu statku powietrznego, posiadający cechy pocisku manewrującego.

Biuro konstrukcyjne Suchoja rozpoczęło prace nad nowym rodzajem bezzałogowego statku powietrznego w 2019 r. Dla ułatwienia obsługi i wdrożenia zdecydowano się na oparcie jego konstrukcji na koncepcji pocisku manewrującego zrzucanego z samolotu-nosiciela Su-57, na którym jest przenoszony na belkach AKU-58A lub BD3-USK-A^[1]. Prace zintensyfikowano w 2022 r. i w 2023 r. doprowadzono go do etapu testów w locie. Zjednoczona Korporacja Lotnicza 1 sierpnia 2023 r. złożyła wniosek patentowy na bezzałogowy statek powietrzny odpalany z powietrza z głowicą bojową. Opisano w nim bezzałogowy statek powietrzny zdolny do działania jako amunicja krążąca lub pocisk manewrujący. W marcu 2024 r. firma otrzymała patent o numerze RU2816326C1, w tym samym roku zakończono badania w locie^[2].

Na bazie opracowanej konstrukcji i doświadczeń zebranych podczas jej opracowania do produkcji wdrożono bezzałogowy statek powietrzny oznaczony jako S-71M Monochrom, zdolny do autonomicznego działania w wyznaczonym obszarze, wyszukiwania i identyfikacji celów. S-71 jest zdolny do samodzielnego podjęcia decyzji o ataku i jego przeprowadzenia^[3]. Doniesienia medialne mówią o przystosowaniu go do startu z pokładu ciężkiego drona S-70 Ochotnik oraz o opracowaniu uproszczonej wersji noszącej oznaczenie S-71K Dywan (ros. С-71К «Ковёр») o niskiej wykrywalności (RCS = 0,007–0,01 m²), ze zdolnością pokonania dystansu 200–350 km na niskich wysokościach rzędu 20–75 m nad ziemią i 5–15 m nad wodą^[4]. Głównym zastosowaniem S-71K jest atakowanie celów o ustalonych współrzędnych za pomocą głowicy kasetowej^[5]. Produkcja drona jest prowadzona w zakładach Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe (ros. «Тактическое ракетное вооружение»)^[6].

Pierwsze użycie bojowe miało miejsce podczas agresji Rosji na Ukrainę. Media rosyjskie informowały, że w styczniu 2026 r. w rejonie wsi Chłopianiki drony S-71 zniszczyły wyrzutnię rakietową HIMARS, która brała udział w ataku na cele w obwodzie briańskim^[7].

Dron został zbudowany w standardowym układzie samolotowym, mającym zmniejszać jego sygnaturę radarową. Kadłub o przekroju sześciokątnym zakończony usterzeniem motylkowym. Jego napęd stanowi silnik turboodrzutowy TRDD-50 (ros. ТРДД-50) lub jego modyfikacja i zapewnia mu możliwość długotrwałego lotu z prędkościami przydźwiękowymi na niskiej wysokości. Dysza wylotowa silnika została zaprojektowana tak aby zmniejszać jej sygnaturę cieplną^[3]. Dron jest uzbrojony w głowicę odłamkowo-burzącą o masie 100-150 kg^[4]. Wyposażony jest w bezwładnościowy system naprowadzania i moduł nawigacji satelitarnej GLONASS^[6]. Skrzydła są składane, ich rozłożenie następuje po zrzucie. Rozmiary S-71M pozwalają na przenoszenie czterech jego egzemplarzy w wewnętrznej komorze Su-57, S-71K musi być przenoszony na podskrzydłowych węzłach podwieszania uzbrojenia^[8]. Su-57 może przenosić cztery egzemplarze S-71K^[9].