Shahed 236

Shahed 236
Dane podstawowe
Państwo

 Iran
 Rosja

Typ

dron wielozadaniowy

Konstrukcja

mieszana

Załoga

0

Historia
Data oblotu

2024

Lata produkcji

od 2024

Dane techniczne
Napęd

1 × silnik spalinowy

Moc

50 KM

Wymiary
Rozpiętość

3,5 m

Długość kadłuba

3 m

Masa
Użyteczna

50 kg

Startowa

250 kg

Osiągi
Prędkość maks.

170 km/h

Pułap

4500 m

Zasięg

2000 km

Długotrwałość lotu

12 h

Dane operacyjne
Użytkownicy
 Iran,  Rosja

Shahed 236 – irańska amunicja krążąca produkowana w Rosji.

Historia

Publiczna demonstracja bezzałogowego statku powietrznego Shahed 236, z udziałem Władimira Putina, odbyła się 19 września 2024 r. w Centrum Technologii Specjalnych w Petersburgu. Konstrukcja została opracowana w wyniku transferu technologii z Iranu do Rosji i otrzymała rosyjskie oznaczenie MS-236. Stanowi ona rozwinięcie drona Shahed 136, zmodyfikowanego poprzez integrację głowicy bojowej z głowicą optoelektroniczną. Zastosowane dodatkowe wyposażenie umożliwia kierowanie innymi dronami-kamikadze atakującymi cele w promieniu do 220 km od stanowiska kontrolnego. Szacunkowy koszt jednego egzemplarza wynosi około 900 000 dolarów[1].

W fabryce dronów w Jełabudze podjęto prace przygotowawcze celem uruchomienia produkcji seryjnej drona[2]. Dron został użyty bojowo przez Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej podczas agresji Rosji na Ukrainę[3]. Odnalezione szczątki drona miały oznaczenie w alfabecie łacińskim (m.in. numer seryjny MS001) co sugeruje na wczesną partię produkcyjną pochodzącą z bezpośredniej dostawy z Iranu[4]. We wrześniu 2025 r. dronów Shahed-236, działających z wykorzystaniem retransmisji sygnału, użyto do zniszczenia pociągu transportującego paliwo. Cel znajdował się w odległości około 200 km od linii frontu[5].

Konstrukcja

Dron jest zbudowany w układzie aerodynamicznym latającego skrzydła. Masa startowa wynosi 250 kg z czego 50 kg przypada na ładunek bojowy. Rozpiętość skrzydeł wynosi 3 m., a długość kadłuba 3,5 m. Maksymalny deklarowany pułap operacyjny sięga 4500 m, a prędkość lotu dochodzi do ok. 170 km/h. Napęd stanowi silnik spalinowy o mocy 50 KM z dwułopatowym śmigłem ciągnącym, który umożliwia do 12 godzin lotu[6].

Shahed 236 wyposażono w rozbudowany zestaw systemów nawigacyjnych i celowniczych, umożliwiających autonomiczne działanie. Otrzymał zmodernizowany układ nawigacji satelitarnej Tallysman z czteroelementową anteną CRPA, zwiększającą odporność na zakłócenia. W zakresie wykrywania i identyfikacji celów zastosowano kamerę termowizyjną współpracującą z wbudowanym minikomputerem NVIDIA Jetson, co pozwala na wykorzystanie algorytmów sztucznej inteligencji do samodzielnego rozpoznawania i wyboru celów, zwłaszcza emitujących ciepło, także w warunkach nocnych lub ograniczonej widoczności. Prawdopodobnie integracja systemów AI ogranicza zależność drona od sygnału GPS i umożliwia działanie przy minimalnej łączności z operatorem. Zestaw uderzeniowy obejmuje sam bezzałogowiec, stanowisko kierowania oraz przekaźnik sygnału. Podczas testów deklarowano celność trafienia rzędu 3–5 m. Jednocześnie napęd i głowica bojowa pozostały zasadniczo zbliżone do wcześniejszych modeli[7].

Przypisy

Bibliografia

  • Marek Dąbrowski: Drony powietrzne w wojnie na Ukrainie. Ilustrowany leksykon. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2025. ISBN 978-83-7339-425-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.