Zabardowice
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
218[1] |
| Strefa numeracyjna |
71 |
| Kod pocztowy |
55-200[2] |
| Tablice rejestracyjne |
DOA |
| SIMC |
0879653 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Oława ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu oławskiego ![]() | |
Zabardowice (niem. Seiffersdorf)[4] – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Oława.[5]
Podział administracyjny
W okresie pruskim Zabardowice były siedzibą gminy, a we wsi znajdował się urząd stanu cywilnego.[4] Od 1816 r. wieś znajdowała się na terenie powiatu oławskiego rejencji wrocławskiej pruskiej prowincji Śląsk,[6] a od 1919 r. na terenie wydzielonej prowincji Dolny Śląsk.[7] Do 1928 r. Zabardowice podzielone były na wieś-gminę jednostkową (Landgemeinde) oraz na obszar dworski (Gutsbezirk).[4][6][7] W 1928 r. w wyniku reformy administracyjnej likwidującej obszary dworskie na terenie Prus obszar dworski Zabardowice (Seiffersdorf) został połączony z wsią gminną o tej samej nazwie.[7][8]
Po ustanowieniu administracji polskiej w latach 1945-1954 wieś wchodziła w skład gminy Wierzbno.[9] W latach 1954-1972 wieś wchodziła w skład gromady Marcinkowice.[10][11] Od 1973 r. wieś jest częścią gminy wiejskiej Oława.[12][13][14] Do 1975 r. Zabardowice znajdowały się na terenie powiatu oławskiego województwa wrocławskiego.[15] W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do pomniejszonego terytorialnie województwa wrocławskiego, a w latach 1990-1998 podlegała urzędowi rejonowemu w Oławie.[16]
Historia
Wieś typu ulicówka, powstała na terenie dwóch starosłowiańskich osad „Bachowitz” i „Barowici” w XIII w. Po raz pierwszy jest wspomniana w 1253 r. jako własność Bertholda i Siffrida z rodu Suevi. W 1253 r. otrzymała lokację na prawie niemieckim. W 1360 r. we wsi znajdował się folwark o powierzchni 7 łanów. W 1425 r. wieś miała powierzchnię 9 łanów. Przed 1536 r. wieś znajdowała się w posiadaniu Leonharda von Rasselwitza, który utracił majątki w wyniku kary nałożonej przez księcia oławskiego z powodu dokonanych przez Leonharda oszustw. Po 1536 r. właścicielem wsi stał się Hans Czettritz. W 1585 r. i 1614 r. właścicielem wsi był ród von Poser.[4] Ród von Poser posiadał oprócz Zabardowic też Grodziszów (Rohrau)[17].
W 1626 r. wieś znajdowała się w posiadaniu rodu von Czyrn.[4] Następnie do ok. 1680 r. znajdowała się w rękach rodu von Pein, który oprócz Zabardowic posiadał wsie Żerniki Wielkie i Wysoka[17]. W 1680 r. wieś należała do rodu von Prittwitz[4]. Wieś należała następnie pod koniec XVII i przez większość XVIII w. do rodów von Riedel und Löwenstern, von Königsdorff i von Paczynsky[17]. W 1783 r. wieś należała do rodu Grund. W 1819 i 1830 r. majątek we wsi posiadał królewski radny sądowy (Königl. Justizrath) Vitzthum von Eckstädt z Teodorowa (Theuderau). W 1845 r. majątek był w posiadaniu porucznika Rudolpha Wilhelma Josepha Hoffmanna[4][17], który przed 1856 r. sprzedał majątek kupcom Schneiderowi i Müllerowi. W 1861 r. wśród właścicieli jest wspomniany tylko Schneider, który przed 1866 r. sprzedał majątek w Zabardowicach Wilhelmowi Schillerowi[17], który jest wspomniany jako właściciel dóbr rycerskich we wsi w 1894 r[4].
Przed 1902 r. Wilhelm Schiller sprzedał majątek ziemski w Zabardowicach cukrowni „Zuckerfabrik Neugebauer & Co.” z Brzegu (Brieg)[17]. Cukrownia ta jest wspomniana jako właścicielka dóbr rycerskich we wsi w 1937 r[4]. Po II wojnie światowej majątek w Zabardowicach został zajęty przez Armię Czerwoną (Armię Radziecką), która posiadała majątek do ok. 1952 r., a następnie został przejęty przez państwowe gospodarstwo rolne w Polwicy[17][18].
W okresie PRL-u około 1955–1957 r. we wsi powstała szkoła podstawowa z trzema, a później czterema klasami. Ze względu na małą liczebność uczniów w klasach szkoła podstawowa w Zabardowicach została później zlikwidowana, a uczniowie przeniesieni do szkoły podstawowej w Sobocisku[19].
W nocy z 13 na 14 kwietnia 2019 r. we wsi wybuchł pożar, który zniszczył pałac w Zabardowicach[20][21][22]. Pożar gasiło około 80 strażaków z powiatu oławskiego, wrocławskiego i strzelińskiego[23].
Nazewnictwo
W ciągu swojego istnienia Zabardowice nosiły następujące nazwy[4]:
- do 1253 r.: Bachowitz i Barowici
- 1253 r.: Siffridowe
- 1350 r.: Siffridisdorph
- 1360 r.: Siffridiuilla
- 1612 r.: Seyffersdorf
- ok. 1783–1871 r.: Seifersdorf
- 1871–1945 r.: Seiffersdorf (niemiecka nazwa wsi)
- od 1945 r. pierwotnie Gorazdów,[24] a potem Zabardowice (nazwy nadane po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku)[4].
Gospodarka
W 1783 r. we wsi oprócz pałacu rodowego znajdował się folwark i młyn. W 1819 r. we wsi znajdowała się karczma, młyn i kuźnia. W połowie XIX w. we wsi oprócz pałacu rodowego i folwarku znajdowały się dwa młyny z wiatrakami, browar, gorzelnia, kuźnia, zakład krawiecki i sklep. We wsi odnotowano hodowlę 1200 owiec merynosów, uprawę rzepaku i działalność pszczelarską[4].
W 1885 r. powierzchnia katastralna wsi gminnej (Landgemeinde) wynosiła 64 ha, z czego pola uprawne stanowiły 60 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 23,89 marek niemieckich za hektar pola. Powierzchnia katastralna obszaru dworskiego (Gutsbezirk) w tym samym roku wynosiła 390 ha, z czego pola uprawne stanowiły 344 ha, łąki 12 ha, a lasy 19 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 26,24 marek niemieckich za hektar pola, 23,50 marek za hektar łąki i 9,40 marek za hektar lasu. W 1931 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 454,5 ha, a dochód netto z podatku gruntowego 25,12 reichsmarek za hektar.[4] Najbliższa wsi stacja kolejowa znajdowała się w Lizawicach[6].
W okresie PRL-u od 1952 r. i do 1993 r. we wsi działał zakład rolny należący do jednostki w Teodorowie będącej częścią państwowego gospodarstwa rolnego w Polwicy[18][25]. Zakład rolny we wsi miał powierzchnię 450 ha i do końca lat 50. XX w. korzystał z kolei folwarcznej łączącej folwark w Zabardowicach z stacją kolejową w Lizawicach. W zakładzie rolnym uprawiano przeważnie buraki cukrowe.[18] W pałacu w Zabardowicach znajdowały się z kolei mieszkania dla pracowników PGR-u i biura firmy[17].
Teraźniejszość
Wieś posiada sieć wodociągową i jest skanalizowana.[26]
We wsi znajduje się cmentarz komunalny,[27] znajdujący się na terenie rzymskokatolickiej parafii św. Marcina Biskupa w Marcinkowicach dekanatu Oława archidiecezji wrocławskiej.[28]
We wsi funkcjonuje od co najmniej 2021 r. klub piłki nożnej Zorza Zabardowice, który w sezonie 2026/27 uczestniczył w meczach klasy A w grupie Wrocław IV i w Pucharze Polski w grupie Dolnośląski ZPN - Wrocław.[29]
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[30]:
- zespół pałacowy:
- pałac, trzykondygnacyjny pałac murowany z kamienia łamanego i cegły został zbudowany na planie prostokąta w końcu XIX w., ale początki zabudowy pałacowej sięgają jeszcze XVI w. Budynek wielokrotnie zmieniał właścicieli[31]. Przed 1902 r. pałac przejęła cukrownia Zuckerfabrik Neugebauer & Co. z Brzegu i prawdopodobnie do końca II wojny światowej kompleks był częścią majątku tej firmy. Potem wkroczyła tam Armia Czerwona, a od lat 50. XX wieku pałac wraz z przyległościami należał do Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Polwicy[31]. Po upadku PGR-ów przejęła go najpierw Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, a następnie Agencja Nieruchomości Rolnych (ANR).[17] Budynek pałacu nakrywa mansardowy dach z lukarnami i szczytami wolutowymi. Warto zwrócić uwagę na kamienne obramowania okien, które świadczą o renesansowym pochodzeniu obiektu. W dwóch salach w północnej części pałacu zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami. ANR w maju 2013 r. sprzedała kompleks pałacowo-parkowy[31]. W nocy z 13 na 14 kwietnia 2019 r. pałac uległ zniszczeniu na skutek pożaru.[20][21][22]
- park, z drugiej połowy XIX w.[30]
Ponadto według wykazu zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu na terenie wsi znajdują się (oprócz pałacu i parku pałacowego) następujące zabytki[32]:
- historyczny układ ruralistyczny wsi
- cmentarz katolicki we wschodniej części wsi
- cmentarz ewangelicki (obecnie miejsce pocmentarne) w zachodniej części wsi
- dom mieszkalny, cztery obory, magazyn zbożowy, lodownia (obecnie chlew) oraz historyczna nawierzchnia z kostki kamiennej i pozostałościami torowiska kolejki folwarcznej w zespole pałacowym.
- dom mieszkalny nr 1
Demografia
W 1783 r. wieś zamieszkiwało 198 osób. W 1819 r. w Zabardowicach mieszkało 271 osób, w 1830 r. 276 osób, a w 1845 r. 292 osoby. W 1871 r. wieś-gminę jednostkową (Landgemeinde) zamieszkiwało 188 osób, a obszar dworski (Gutsbezirk) 163 osoby. W 1885 r. wieś gminną i obszar dworski zamieszkiwało odpowiednio 161 i 161 osób, w 1895 r. 157 i 139 osób, a w 1905 r. 143 i 148 osób. W 1925 r. Zabardowice miały 362 mieszkańców, w 1935 r. 336 mieszkańców, a cztery lata później 347 mieszkańców.[4] W 2001 r. wieś zamieszkiwało 225 osób,[33] w 2011 r. 218 osób,[1] w 2021 r. też 218 osób, a w 2025 r. 234 osoby.[33]
W 1925 r. na 362 mieszkańców wsi 172 było mężczyznami, a 190 kobietami. We wsi mieszkało 170 ewangelików i 152 katolików. Ewangelicy należeli do zboru w Marszowicach (Marschwitz), a katolicy do parafii w Sobocisku (Zottwitz).[4]

Przypisy
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1578 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 154715.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Klaus Kunze, Familienforschung Ohlau: Seiffersdorf Kreis Ohlau [online], www.klauskunze.com [dostęp 2026-07-30] (niem.).
- ↑ Sołectwa » Gmina Oława [online], Gmina Oława [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- 1 2 3 Seiffersdorf 2), [w:] Erich Uetrecht, Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs, wyd. 5, t. 2, www.meyersgaz.org, Leipzig–Wien 1912, s. 796 [dostęp 2026-07-30] (ang. • niem.).
- 1 2 3 Jürgen Frantz, Kreis Ohlau | AGOFF [online], Arbeitsgemeinschaft Ostdeutscher Familienforscher, 1 czerwca 2014 [dostęp 2026-07-30] (niem.).
- ↑ Amtsblatt der Regierung in Breslau : mit öffentlichem Anzeiger Bd. 119, Stück 38 (22 September 1928) + S.-Beil., „Amtsblatt der Regierung in Breslau mit öffentlichem Anzeiger”, 119 (38), polona.pl, Breslau, 22 września 1928, s. 362 [dostęp 2026-07-30] (pol. • niem.).
- ↑ Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa
- ↑ Ustawa z dnia 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych., isap.sejm.gov.pl, 25 września 1954 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Uchwała Nr 24/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu oławskiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71)
- ↑ Ustawa z dnia 29 listopada 1972 r. o utworzeniu gmin i zmianie ustawy o radach narodowych., isap.sejm.gov.pl, 29 listopada 1972 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Uchwała Nr XIX/109/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1972 r., Nr 8, Poz. 165)
- ↑ 1973 - powstanie gminy Oława » Gmina Oława [online], Gmina Oława [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny – Biuro Spisów, 1971.
- ↑ Rozporządzenie Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 1 sierpnia 1990 r. w sprawie określenia siedzib i terytorialnego zasięgu działania urzędów rejonowych. [online], isap.sejm.gov.pl, 1 sierpnia 1990 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Zabardowice, [w:] Damian Dąbrowski, Pałace Śląska, www.palaceslaska.pl, czerwiec 2019 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- 1 2 3 Szyler 2021, s. 4
- ↑ Szyler 2021, s. 4–5
- 1 2 Ogromny pożar w Zabardowicach. Spłonął zabytkowy pałac. VIDEO Z DRONA - Olawa24.pl [online], olawa24.pl, 14 kwietnia 2019 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- 1 2 Spłonął zabytkowy pałac w Zabardowicach [online], PolsatNews.pl, 14 kwietnia 2019 [dostęp 2026-07-30].
- 1 2 Marcin Rybak, Pożar pałacu w Zabardowicach. 16 zastępów straży w akcji [online], Gazeta Wrocławska, 14 kwietnia 2019 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Spłonął zabytkowy pałac na Dolnym Śląsku [online], tvn24.pl, 14 kwietnia 2019 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Szyler 2021, s. 2 i 4
- ↑ Paweł Poławski oraz inni, Monografia powiatu oławskiego, s. 11 i 13
- ↑ Woda, kanalizacja » Gmina Oława [online], Gmina Oława [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Cmentarze komunalne » Gmina Oława [online], Gmina Oława [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- ↑ Marcinkowice, [w:] Archidiecezja Wrocławska, www.archidiecezja.wroc.pl [dostęp 2026-07-30] [zarchiwizowane z adresu 2025-11-18] (pol.).
- ↑ Skarb - Zorza Zabardowice [online], www.90minut.pl [dostęp 2026-07-30] (pol.).
- 1 2 Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 135. [dostęp 2012-09-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-31)].
- 1 2 3 XIX-wieczny pałac pod Oławą sprzedany za prawie 1,2 mln zł. wroclaw.gazeta.pl. [dostęp 2013-08-30].
- ↑ dawne województwo wrocławskie - Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu [online], wosoz.ibip.wroc.pl [dostęp 2026-07-30] [zarchiwizowane z adresu 2026-06-07] (pol.).
- 1 2 Liczba mieszkańców gminy Oława, [w:] Biuletyn Informacji Publicznej, bip.gminaolawa.pl [dostęp 2026-07-30] (pol.).
Bibliografia
- Erich Quester, Der Kreis Ohlau in Urkunden der Jahre 1331 – 1398, "Heimatblatt Strehlen/Ohlau", nr. 11/1965-8/1966 (seria artykułów)
- Heinz Quester, Ortslexikon des Kreises Ohlau/Schlesien, Alfter 2007, s. 140
- Paweł Szyler, Historia Zabardowic, Zabardowice 2021 (dostęp 2026-07-30)
- Paweł Poławski, Zuzanna Brzozowska, Marta Kiełkowska, Agata Komendant, Piotr Wieczorek, Monografia powiatu oławskiego [załącznik nr 2c w:] Departament Analiz Ekonomicznych i Prognoz, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Rynki pracy na obszarach popegeerowskich. Raport z badań, Warszawa 2008 (dostęp 2026-07-30)



