Bacytracyna

Bacytracyna

Wzór strukturalny bacytracyny A
Nazewnictwo Inne nazwy i oznaczenia farm. Bacitracinum, Bacitracinum zincum
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały lub prawie biały, higroskopijny proszek
Wzór Hilla	C66H103N17O16S
Masa molowa	1422,69 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	1405-87-4
PubChem	6714010
DrugBank	DB00626
Właściwości Rozpuszczalność w wodzie łatwo rozpuszczalna w innych rozpuszczalnikach etanol: łatwo rozpuszczalna Temperatura topnienia 221–225 °C[1][2] logP -0,8
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[3] Substancja nie jest klasyfikowana jako niebezpieczna według kryteriów GHS. Dawka śmiertelna LD50 2 mg/kg (świnka morska, doustnie)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC	D06AX05 R02AB04 J01XX10 S01AA32
Farmakokinetyka Działanie przeciwbakeryjne Procent wchłaniania 100% (domięśniowo) Wydalanie z moczem
Uwagi terapeutyczne Drogi podawania domięśniowo, miejscowo

Bacytracyna – mieszanina organicznych związków chemicznych z grupy antybiotyków polipeptydowych wytwarzanych przez pewne szczepy Bacillus subtilis lub Bacillus licheniformis. Głównymi składnikami są bacytracyny A, B₁, B₂ i B₃. Wykazują działanie bakteriobójcze wobec bakterii Gram-dodatnich. Nie działają na Pseudomonas aeruginosa i Enterobacteriaceae.

Zakłóca syntezę ściany komórkowej bakterii. Hamuje defosforylację nośnika lipidowego (baktoprenolu, inaczej undakarpenolu), który przenosi podjednostki peptydoglikanu do tworzonej ściany komórkowej^[4].

Bacytracyna nie wchłania się z przewodu pokarmowego i jest przeznaczona do stosowania miejscowego. Podawana ogólnoustrojowo jest bardzo nefrotoksyczna^[4]. Doustnie podaje się ją tylko w wyjątkowych przypadkach, gdy zachodzi potrzeba wyjałowienia przewodu pokarmowego.

Stosuje się miejscowo w zakażeniach skóry i błon śluzowych gronkowcami i paciorkowcami, w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Rzadko w gronkowcowym zapaleniu jelit. W dawce 500 j.m./g bazy maści (często w połączeniu z polimyksyną lub neomycyną) jest wskazana w zwalczaniu zmian wywołanych mieszaną florą bakteryjną w obrębie skóry, ranach powierzchniowych lub na błony śluzowe. Roztwory bacytracyny zawierające 100–200 j.m./ml w soli fizjologicznej mogą być stosowane do irygacji stawów, ran lub jamy opłucnowej^[4].

Niektóre z jej analogów wykorzystywane są w leczeniu wirusowych zakażeń – hamując powstawanie agregatów w dołeczkach opłaszczonych klatryną, przyczyniają się do zmniejszenia endocytozy cząstek wirusa.