Arti dhe Arkitektura Merovinge

Pagëzimorja e Katedrales Saint-Léonce në Fréjus.

Arti dhe Arkitektura Merovinge përfshin artin dhe arkitekturën e Dinastisë Merovinge të frankëve, i cili do të zgjaste nga shekulli V deri në shekullin e VIII në Francën e sotme, Beneluks dhe një pjesë të Gjermanisë. Ngjitja e Dinastisë Merovinge në Gali në shekullin e V do të çonte në ndryshime të rëndësishme në fushën e arteve. Skulptura konsistonte në zbukurimin e sarcophagi, altarëve dhe orendive kishtare. Argjendaria dhe mjeti i ri i dorëshkrimeve të iluminuara do ta integronin stilin shtazor barbar të dekorimit, me motive të antikitetit të vonë dhe kontribute të tjera që nga Siria ose Irlanda duke formuar Artin Meroving.

Arkitektura

Pagëzimorja e Saint-Sauveur të Aix-en-Provence

Bashkimi i Mbretërisë Franke nën sundimin e Klovisit të I (465511) dhe pasuesve të tij, përkon me nevojën për ndërtimin e kishave dhe veçanërisht kishave manastire, pasi ato tashmë ishin shtëpitë e pushtetit të Kishës Merovinge. Planet shpesh vijonin traditën e bazilikave romake, por gjithashtu me ndikime të largëta që nga Siria dhe Armenia. Në Lindje, shumica e strukturave ishin prej druri, por guri përdorej më shumë zakonisht për ndërtesa domethënëse në Perëndim dhe në zonat veriore që më vonë do të ishin nën sundimin meroving. Shumica e kishave madhore do të rindërtoheshin, zakonisht më shumë se një herë dhe shumë prej planeve merovinge do të rindërtoheshin nga arkeologjia.

Pagëzimorja Saint-Jean e Poitiersit

Përshkrim nga peshkopi Gregori i Tursit Historia e Frankëve të bazilikës së Shën Martinit, të ndërtuar në Turs nga Shën Perpeti (peshkop në v. 460490) në fillim të periudhës dhe në skaj të territorit frank, jep shkak keqardhjes për zhdukjen e kësaj ndërtese, një nga kishat më të bukura merovinge, që ai thotë se kishte 120 kolona mermeri, kulla në skajin lindor dhe mjaft mozaikë: "Shën Martini shfaq theksin vertikal dhe kombinimin e njësive të blloqeve që formonin një hapsirë të brendshme komplekse dhe që përkonte me siluetën e pasur të jashtme, e cila do të ishte simbol i Romanikut".[1] Një veçori e Bazilikës së Shën Martinit që do të bëhej një simbol i arkitekturës kishtare franke, ishte sarkofagu ose reliktuari i shenjtit i ngritur për të qenë i dukshëm dhe i vendosur në mënyrë aksiale mbrapa altarit, ndonjëherë në apsidë. Nuk ka pararendëse romake për këtë risi franke.[2] Kisha e Shën Pjetrit në Vienne është e vetmja e mbijetuar. Disa ndërtesa të tjera, tashmë të humbura, përfshijnë themelet merovinge të Saint-Denis, Shën Gereonin në Këln dhe Abacinë e Sent-Zhermen-des-Prés në Paris, janë përshkruar si të zbukuruara në mënyrë të ngjashme.

Disa ndërtesa të vogla kanë mbijetuar, veçanërisht pagëzimoret, të cilat do të dilnin nga moda dhe kështu do të kurseheshin nga rindërtimi. Në Aix-en-Provence, Riez dhe Fréjus, tre pagëzimore tetëkëndore, secila e mbuluar me një kupolë mbi shtylla, janë dëshmi të ndikimit të arkitekturës orientale (Pagëzimorja e Riezit, në Alpes-de-Haute-Provence, përgjason atë të Shën Gjergjit, Ezra, Siri). Shumë të ndryshme nga këto pagëzimore Provençale, përveç asaj katërharkëshe të Venasque, që Shën Jean në Poitiers (shekulli VI) ka formuar në një drejtëkëndësh me tre apsida anash. Ndërtesa origjinale me gjasa ka pësuar disa ndryshime, por ruan në dekorimin e saj (kapitelet prej mermeri) një karakter meroving.

Midis shumë kriptave, të shumta për shkak të rëndësisë së kultit të shenjtëve në atë kohë, vetëm ato të Shën Seurinit, Bordo, Shën Laurent, Grenoble, kripta e Abacisë së Shën Medard në Soissons dhe Abacia e Jouarre (shekulli VII) mbijetojnë.

Një kupë e artë nga Thesari i Gourdon, Saône-et-Loire

Arte të tjera

Sacramentarium Gelasianum, ballina dhe fillimi i dorëshkrimit të Vatikanit

Nga shekulli VII, aftësitë e zejtarëve merovingë duhet të kenë qenë vlerësuar mjaft, pasi ata do të çoheshin në Angli për të rifutur aftësitë e prodhimit të qelqit dhe muratorët merovingë përdoreshin për të ndërtuar kishat angleze.[3] Muratorët merovingë përdornin gjithashtu opus gallicum gjerësisht dhe janë përgjegjës për sjelljen në Angli dhe transmetimin e saj te normanët, që do të sillnin atë në Itali.

Shumë pak dorëshkrime në miniaturë merovingë mbijetojnë, nga të cilët i dekoruari në mënyrë më të pasur është Sacramentarium Gelasianum i shekullit të VIII në Bibliotheca Apostolica Vaticana, që ka dekorime gjeometrike dhe shtazore, më pak të ndërlikuara se të Artit Insular të Ishujve Britanikë, por si ai të rrjedhur nga motive të punimit të metaleve, me disa ndikime nga Antikiteti i Vonë dhe Lindja e Afërt. Qendrat kryesore ishin Abacia e Luxeuil, një themelim irlandez dhe më vonë shtëpia bijë e saj në Abacinë Korbi.

Një koleksion i madh arti meroving në Berlin u çua nga trupat sovjetike në Rusi, ku qëndron edhe sot.[4][5][6]

Galeri shëmbëlltyrash

Shiko gjithashtu

Citime fundore

  1. V. I. Atroshenko; Judith Collins (1985). The Origins of the Romanesque (në anglisht). Londër: Lund Humphries. fq. 48. ISBN 0-85331-487-X.
  2. Werner Jacobsen (tetor 1997). "Saints' Tombs in Frankish Church Architecture". Speculum (në anglisht). 72 (4): 1107–1143.
  3. Bede i Venerueshmi (1843). "III. The Lives of the Holy Abbots of Wearmouth and Jarrow". përmbledhur nga John Allen Gilles (red.). The Bibliographical Writings and Letters of Venerable Bede (në anglisht). Vëll. II. James Bohn. fq. 83–102.
  4. Effros, Bonnie (14 qershor 2012). Uncovering the Germanic Past: Merovingian Archaeology in France, 1830–1914 (në anglisht). Oxford University Press. fq. 298. ISBN 978-0-19-969671-0.
  5. "Germany Worried About Losing Out in Looted Art Row". DW.COM (në anglisht). Deutsche Welle. 16 gusht 2007.
  6. Harding, Luke (13 mars 2007). "Russia Displays Looted German Treasure". The Guardian (në anglisht).

Bibliografia

Lidhje të jashtme