Skulptura Longobarde

Altare del duca Rachis, gur istrian, 737-744. Cividale del Friuli, Museo Cristiano.

Skulptura Longobarde përfaqëson një nga shfaqjet më elegante të Artit të Mesjetës së Hershme. Tipike të skulpturës longobarde janë paraqitjet zoomorfe dhe me dizajne gjeometrike; mes shfaqjeve të tij të mbijetuara deri në ditët tona, përfshihen panele altarësh, burime pagëzimore dhe mbi të gjitha përmendore të shkëlqyera me basorelieve fitomorfe.

Një grup prej shtatë vendesh me dëshmi të dendura arkitektonike, piktorike dhe skulpturore e Artit Longobard, duke të përfshira në vargun e siteve "Longobardi in Italia: i luoghi del potere", është pranuar në Listën e trashëgimisë botërore të njerëzimit të UNESCO-s në qershor të vitit 2011.

Teknikat

Relievi

Relievi në gurë, mermer apo stuko ka funksion mbi të gjitha dekorativ për elementet arkitekturorë si kapitelet, kornizat, kamaret. Mbi sipërfaqe paraqiten elemente vegjetale në brendësi të të cilave shfaqen figura zoomorfe. Figura njerëzore shfaqet rrallë, në forma pak a shumë natyrore dhe pak të ngritura nga fundi. Struktura e dekorimit artikulohet në gërshetime komplekse elementesh vegjetale (spërdredhje).

Veprat

Pluteo di Teodote me grifonë të ardhur nga oratori i San Michele alla Pusterla, fillimi i shekullit të VIII. Musei Civici di Pavia

Plutejtë e Teodotes, të dy të ruajtur në Pavia, ishin pjesë e orendive liturgjike të oratorit të San Michele alla Pusterla në manastirin e Santa Maria Teodotes. I përkasin gjysmës së parë të shekullit të VIII dhe paraqesin, përkatësisht, Pemën e Jetës midis dragonjsh detar me krahë dhe pallonjsh që pinë nga një burim i kryesuar nga kryq (simbol i burimit të hirit hyjnor).[1]

Po në Pavia ruhet Pllaka e varrit të dukës Adaloaldo, që i përket vitit 718 dhe mban një mbishkrim të gjatë të pasuruar nga basorelieve me subjekt vegjetal, ndërsa i admirueshëm është rafinimi i ekzekutimit të Pllakës së varrit të San Cumiano-s, pranë muzeut të Abbazia di San Colombano të Bobios: që daton nga vitet e mbretërimit të Liutprandit, e cila bart edhe ajo një mbishkrim qendror, të vendosur midis një kornize të dyfishtë me motive gjeometrike (varg kryqesh) dhe fitomorfe (lastarë hardhie). Të shquara edhe, në brendësi ë bazilikës abaciale, një vaskë e vjetër pagëzimore me dekorime anësore (motive me thurje), ndërsa në kriptën e anëve të Varrit të Shën Kolumbanit, ndodhen dy pllaka varri (pluteus) të dy abatëve pasues të shenjtit irlandez Shën Atala dhe Shën Bertulfi; e para paraqet një Pemë të Jetës me dekorime kelte femërore dhe mashkulore të frutave të pemës, pluteu i dytë është më kompleks dhe etiketohet si Unaza e Jetës duke u përbërë nga dy rrathë të dekoruar që paraqesin jetën tokësore në të majtë të asaj të përtejme, në të djathtë të vendosura midis një rrethi të mëtejshëm në formë tete që simbolizon pafundësinë dhe universin dhe dekore të tjera longobardo-kelte.

Pllakë me pallua, gjysma e dytë e shek. VIII, Bresha, Museo di Santa Giulia.

Midis veprave skulpturore të mbijetuara deri në ditët tona, spikat në Tempullthin Longobard të Cividale del Friuli, Altari i Rachis, shembull tipik artistik i "Rilindjes Liutprandee": prirja, e njohur pikërisht duke nisur nga mbretërimi i Liutprandit, priret ta integroj Artin Longobard me ndikimet romake.[1] Altari, i realizuar në gjysmën e parë të shekullit të VIII, është i dekoruar me disa panele të skalitur me basorelieve që paraqesin skena nga jeta e Jezu Krishtit. Po në Cividale konservohet, pranë Museo archeologico nazionale, Fonte battesimale del patriarca Callisto, edhe ai i datuar nga shekulli VIII; tetëkëndor, bart disa basorelieve elegante në pjesën e poshtme (kryqi, simbolet e ungjilltarëve) dh i kryesuar nga një tegurio. Edhe ai tetëkëndor, ky i mbështetur nga kolona korintike dhe i ritmuar nga harqe të gjerë të plotë, të cilët janë zbukuruar nga mbishkrime dhe nga motive bimore, shtazore dhe gjeometrike.[2]

Fragment i pluteut me kokë qengji, Musei civici di Pavia

Midis shembujve më të mirë të Rilindjes Liutprandee është edhe fragmenti i pluteut me kokën e qengjit në aktin e zgjatimit drejtë një kantharosi të ardhur nga siti i ish Palazzo Reale të Corteolona-s (tashmë në Musei civici di Pavia), që karakterizohet përkundrejtë pjesës më të madhe të basorelieveve bashkëkohës për cilësinë e lartë: dalja e relieveve është shumë e thellë, sipërfaqet janë mjaft të lëmuara (edhe në pjesën e mbrapme) nëpërmjet limash dhe abrazivësh, sa që nuk dallohen shenja daltash, karakteristika të përhapura në skulpturën e vonë romake, por shumë të rralla në prodhimin e shekullit të VIII.[3] Po në Musei Civici di Pavia ruhet një nga shembuj mëse të rrallë të bronzistikës së Periudhës Longobarde: Bronzeti që paraqet një luftëtar që daton nga shekulli VIII.

Në San Giorgio di Valpolicella shënohen dekorimet e arkivoltave, ndërsa në Abacinë e San Pietro in Valle, qendër e rëndësishme fetare e Dukatit të Spoletos, ruhet Pllaka e Orso.

Në Bresha, në Kishën e San Salvatores, në brendësi të itinerarit ekspozitiv të Museo di Santa Giulia, gjendet një Pllakë me pallua me gjasa e ardhur nga një ambon, një nga përfaqsueset dhe shembujt e rafinuar të Skulpturës Longobarde të gjysmës së dytë të shekullit të VIII.[4]

Shiko gjithashtu

Citime fundore

  1. 1 2 De Vecchi, Pierluigi; Elda Cerchiari Necchi (1991). "Tomo II: I Longobardi in Italia". L'arte nel tempo (në italisht). Vëll. 1. Milano: Bompiani. fq. 311. ISBN 88-450-4219-7.
  2. ↑ De Vecchi, Pierluigi; Elda Cerchiari Necchi (1991). "Tomo II: I Longobardi in Italia". L'arte nel tempo (në italisht). Vëll. 1. Milano: Bompiani. fq. 316. ISBN 88-450-4219-7.
  3. ↑ Lomartire, Saverio. Commacini e "marmorarii". Temi e tecniche della scultura nella Langobardia maior tra VII e VIII secolo (në italisht). Marrë më 28 maj 2021 – nëpërmjet Academia.edu.
  4. ↑ Carlo Bertelli (2001). "I cicli pittorici e gli stucchi della basilica di San Salvatore". përmbledhur nga Renata Stradiotti (red.). San Salvatore - Santa Giulia a Brescia. Il monastero nella storia (në italisht). Milano: Skira. fq. 84.

Bibliografia

Lidhje të jashtme