Arkitektura Karolinge

Historia e Evropës Karolinge fillon me shfaqjen e një familje të famshme aristokratike në fillim të shekullit të VII. Dinastia Karolinge do të sundonte përgjatë Evropës që nga dekadat e viteve 750 deri në fund të shekullit të X dhe do të sendërtonte, me mbështetjen e papës, bashkimin e krishtërimit perëndimor nën sundimin e Karlit të Madh, të kurorëzuar perandor në vitin 800.

Pepinidët, paraardhësit e karolingëve, do të përfitonin nga kriza që goditi Galinë Merovinge, duke e imponuar gradualisht veten në Austraz dhe pastaj në të gjithë mbretërinë. Ata përfituan duke shërbyer si kujdestarë pallati të merovingëve nga emërimet e para laike në krye të peshkopatave dhe manastireve. Por pengesa themelore për ta mbeti legjitimiteti i merovingëve, që vetëm mbështetja e murgjëve anglo-sakson dhe papatit do tu mundësonte atyre ta anashkalonin. Ngjitja në mbretëri dhe perandori qe puna e përbashkët e fitoreve ushtarake të Pepin të Shkurtërit dhe Karlit të Madh si dhe njohja si e klerit frank ashtu dhe atij roman.

Rindërtimi i bashkimit perëndimor u zhvillua në tre drejtime: në jug-lindje në Itali, në jug-perëndim drejtë Spanjës dhe në lindje në Gjermani. Horizonti gjermanik dhe veçantia e horizontit sakson do ta tërhiqte Karlin e Madh drejtë lindjes dhe do të braktiste luginën e Senës, ku ishin vendosur merovingët. Ai ishte veçanërisht i shqetësuar për ripërtëritjen e Perandorisë së vjetër Romake duke qenë vetë kreu, duke ja lënë Perandorinë Lindore basileut bizantin. Dukej e rëndësishme të shënohej barazia dhe pavarësia përballë shtysës ikonoklaste të Perandoria Bizantine që do ti bënte frankët klan të ortodoksisë.

Në vitin 843, me Traktatin e Verdunit, perandoria do të ndahej në tre rajone: në perëndim, Francia occidentalis e Karlit Tullacit, mbret i shenjtë në vitin 848 në Orlins; në lindje, Francia orientalis e Ludvig Gjermanikut; dhe midis të dyjave, Media Francia e Lotarit të I që mbajti titullin e perandorit, duke ia përciellë atë të birit të tij më të madh, Ludvigut të II dhe duke e ndarë pjesën e mbetur të perandorisë së tij, Lotaringinë Lotarit të II dhe Provencën Karlit.

Në vitin 870, pas Traktatit të Meersen, do të shfaqeshin dy grupe mjaft të ndryshme: Franca dhe Gjermania.

Pas vdekjes së Ludvig Gjermanikut në vitin 888, bashkimi karoling do të degradonte me shpejtësi. Në Francia occidentalis, mbretëria do të kthehej prapë në zgjedhore, duke alternuar mbretërit karolingë dhe të familjes së Odonit, kontit të Parisit, hero i mbrojtjes së Parisit kundër normanëve në vitet [[885-886. Në Gjermani, Dinastia Karolinge do të shuhej në vitin 911, me Ludvigun II dhe kurora mbretërore i ra me zgjedhje Konradit të Frankonisë. Ai ia përcolli atë Henrikut të I të Saksonisë dhe të djalit të tij, Otonit të I që do të themelonin një vijë perandorake duke rimarë politikën karolinge dhe me ndihmën e papës do të krijonin Perandorinë e Shenjtë Romako-Gjermanike.

Nga shekulli V deri në shekullin e VII, feja e krishterë kishte qenë duke iu përshtatur mjedisit të saj, por ishte barbarizuar pas konvertimit të anglezëve në krishtërim dhe murgjit irlandezë do të vendosnin marrëdhënie me kontinentin që do të ndiqeshin nga pelegrinë dhe tregtarë. Lumenjtë e mëdhenj —Rin, Shkeld dhe Moza— do të ishin itineraret kryesore të depërtimit dhe kjo tregti e hershme Atlantike do të shënonte fillimin e një epoke të re. Qe veçanërisht Galia, në veri të Luarës, ajo që do të përfitonte nga këto shkëmbime.

Zhvillimi i jetës monastike qe eventi i madh i shekullit të VII në Gali dhe në të gjithë Perëndimin. Mbretërit, peshkopët, aristokratët vendosën murgj në tokat e tyre dhe i mbrojtën ata. Kisha e Leteranit do ta përsoste liturgjinë, që u kthye në një model për të gjithë Perëndimin. Shumë përpara se të formohej një aleancë midis karolingëve dhe papatit, papa tashmë shfaqej si pushteti më i madh moral në Perëndim.

Grimoaldi I i Vjetri, majordomi i pallatitë të Austrasisë, themeloi manastire të ndryshme dhe vendosi të afërmit dhe të njohurit e tij në to. Ai krijoi një politikë që do ta ndiqnin të gjithë karolingët: të zotëronin abacitë e veta, të kishin murgj që luteshin për familjen dhe ti ndihmonin ata ndërmarrjet e tyre.^[10][11][12] Nipi i tij, Pepini II, gjithashtu majordom i pallatit, e dinte se pushteti i tij do të ishte edhe më i madh, nëse ai do të mbështetej te kisha dhe manastiret e tij që filluan të shndërroheshin në zotërime familjare. Karl Marteli do ti shekullarizonte asetet e kishës.

I përballur me sjelljen katastrofike të kishtarëve, popullsia e krishterë do të rikthehej në paganizëm, por për ta shmangur këtë, Karlomani në vitin 744 thirri një këshill në Soissons, të cilin e ndoqën 23 peshkopë të Neustrisë. Kjo reformë vendosi hierarkinë brenda klerik frank, në krye të së cilës do të vendosej Bonifaci (ungjillizues i Gjermanisë), si udhëheqës i peshkopëve. Kleri ishte i detyruar të zhvillonte një jetë të denjë për funksionin, për të nderuar plotësisht rregullat e Shën Benediktit, peshkopët ishin të lidhur me një kishë peshkopale dhe autoriteti i dhënë mbi klerin dhe madje i shkarkonte me forcë ata që pengonin njerëzit të plotësonin mendësinë e shpëtimit.

Pepini i Shkurtri përpara grushtit të tij të shtetit kundër merovingëve u konsultua me papa Zaharian, se kush duhet të ishte mbret i frankëve, nëse duhet ta mbante ai që e ushtronte mbretërimin në praktikë apo ai që e mbante atë nominalisht. Papa e zgjidhi çështjen me këtë verdikt: «Ai që është në fakt, le të jetë edhe me ligj». Në vitin 751, Pepini u zgjodh mbret dhe u kurorëzua nga peshkopët, duke e forcuar kështu bashkimin e ngushtë midis monarkisë dhe kishës. Peshkopi Krodegang i Metzit do ta romanizonte kultin në e liturgjive galike dhe rëndësia në Gali e zakoneve liturgjike të Romës është e krahasueshme për zhvillimin kulturor të Perëndimit me rëndësinë e bashkimit të frankëve me papatin. Midis viteve 754 dhe 756, Krodegangu përpunoi rregullin e kanoneve që duhet të drejtonin një jetë të zakonshme si murgjit dhe organizoi një liturgji stacionare në kohën e Kreshmës.

Karli i Madh qe një princ i krishter që e vendosi pushtetin e tij në shërbim të fesë. Papët, duke bërë një aleancë me mbretërit frankë dhe duke u kërkuar atyre ta mbronin Kishën Romane, do të afirmonin fatin e familjes Karolinge dhe popullit frank. Ditën e krishtlindjeve të vitit 800, papa e kurorëzoi Karlin e Madh. U fut pagëzimi i fëmijve në shtëpi, detyrimi i pushtimit të së djelës, ndjekjen e shërbimeve dhe komunionit tre herë në vit. Karli i Madh donte bashkësi të qëndrueshme monastike të drejtuar nga abatë të denjë, me religjiozët të kushtua ndaj punës fizike, intelektuale dhe mbi të gjitha asaj liturgjike. Në vitin 813, ai do ta përhapte Rregullin e Shën Benediktit në të gjithë perandorinë.^[3]

Ludvigu i Përkushtuar, që donte të impononte unitetin fetar në perandori për të shënuar territorin e tij, thirri Benediktin e Anianes në Inden dhe e vendosi atë në krye të të gjithë murgjëve të vendit. Ai përgatiti tre sinode në Aix-la-Chapelle, në të cilët do të diskutohej reforma e monasticizmit në vitin 816, 817 dhe 818-819. U imponua Rregulli i Shën Benediktit të Nursisë me 83 artikujt e tij dhe zgjedhja e lirë e abatit. Nga missi monastici, ata do të kontrollonin vendimet dhe zbatimet e tij. Benedikti donte ti integronte abacitë në institucione të perandorisë dhe abati u shndërrua në kre të vërtetë të bashkësisë. Pas Ndarjes së Verdunit në vitin 843, kisha do të siguronte bashkimin perandorak.

Kolapsi i karolingëve qe fatal për Kishën Romane. Papati do të binte në duartë e aristokracisë dhe pastaj, nga viti 962, do të ishte subjekt i perandorëve otonianë.^[12]

Rilindja Karolinge qe kulminimi i një vargu ripërtëritjesh të vogla që do të ndodhnin pas vitit 680 në Korbi, [Tours]], Saint-Gall, Fulda, Bobio, Jork, Pavia dhe Romë. Këto kufizime vinin nga përgjigja e nevojave sipërfaqësore të një grupi të vogël shoqëror, për të cilin kultura ishte mbi të gjitha një instrument prestigji që shërbente për të qeverisur duke e befasuar vulgarin, jo duke e mësuar atë. Ishte një fazë në ndërtimin e mjeteve artistike dhe intelektuale të Perëndimit Mesjetar. Mbretërit karolingë do të shpiknin një ide të re të shtetit bazuar në respektin për ligjin fetar.^[10][11][12]

Mbretërit karolingë do ta zhvendosnin oborrin e tyre nga rezidenca në rezidencë të përfaqësuesve të tyre që kontrollonin shfrytëzimin e tokave (të konsideruara si Oborre Itinerante). Ndërtesat e kohës zakonisht bëheshin prej druri, por pallatet e destinuara të bujtnin mbretin formonin një kompleks më imponues.

Nga këto rezidenca mbretërore mbeten vetëm pak gjurmë: në një fush në Quierzy-sur-Oise; bazat e fronit mbretëror në Paderborn, Rini Verior dhe Vestfalia, në Saksoni; elemente në Ingelhajm rreth Majncit; dhe Pallati i Akenit, duke përfshirë kapelën mbretërore të filluar në vitin 785.

Kjo kapelë palatine gëzonte prestigj të madh dhe do të imitohej nga Teodulfi, peshkopi i Orlinsit dhe abati i Fleury (798-818) për të ndërtuar Oratorin e Germigny-des-Prés. Në Lotaringia, Kisha e Otmarshajmit e ndërtuar në fillim të shekullit të XI qe kopja e saj më e mirë. I biri i Karlit të Madh, Ludvigu i Përkushtuari, do të ndërtonte gjithashtu një kapelë në Thionville duke imituar atë të Aix; dhe në Ingelhajm; dhe Karli II Tullaci do ta bënte këtë në Compiègne.

Pas ndarjes së Verdunit në vitin 843, Ludvigu i II Gjermanikut do të ndërtonte një kapelë në Frankfurt mbi Majn në vitin 852 dhe Karli i II Tullaci e bëri Compiègne rezidencën e tij mbretërore, kun në vitin 877, do të riprodhonte atë të gjyshit të tij.

Pallati i Akenit

Pallati i Akenit (i quajtur edhe Aix-la-Chapelle apo Akuigrana) do të ndërtohej në një shesh prej njëzet e katër hektarësh, që të mund tu ngjasonte fushimeve romake me katër grupe ndërtesash. Në verilindje, salla e pritjes, aula regia prej 47 m. e gjatë me 20 m. gjerësi, që ishte një riprodhim i aula palatina të Tririt e ndërtuar gjatë Perandorisë së Vonë Romake. Në jugperëndim gjendeshin ndërtesat e kultit të organizuara në formën e kryqit latin me kapelën poligonale të arkitekt Odonit të Metzit në kryqëzim. Lindja e sheshit zihej nga një trekëndësh, fundi i të cilit çonte në banjat termale dhe në pishinë.

Kompleksi pallator ishte i rrethuar me mure dhe përtej tij ndodheshin shtëpitë e tregtarëve, tregu, bujtinat e peshkopëve, abatëve, vasalëve dhe dinjitarëve të mëdhenj. Më tej ndodhet parku i gjuetisë dhe kopshti zoologjik i rrethuar me mure.

Duke urdhëruar ndërtimin e Pallatit të Akenit, Karli i Madh donte të konkuronte me rezidencat e perandorëve bizantinë. Ai do të sillte kolona mermeri nga Ravena dhe shtatoren kalëruese të Teodorikut të Madh, hapi fonderi për të bërë shufrat e kapelës dhe dyert prej bronzi. Si në Bizant, pallati ishte një hapsirë e shenjtë, në njëfarë mënyre qendra e botës fetare.

Pallati dhe kisha formonin një tërësi. Salla e pritjeve ishte një bazilikë, kapela një dhomë e fronit. Por ndërsa ajo e bazileut gjendet në lindje në vendin e altarit, Karli i Madh do ta vendoste të tijin në perëndim përballë altarit të Shpëtimtarit dhe poshtë altarit të Virgjëreshës, përreth të cilit mblidhej shumësia e oborrtarëve.^[12]

Ka mbetje të pakta të pallateve të dinjitarëve karolingë: një sallë në Doué-la-Fontaine, në Anzhu; disa ndërtime të integruara në Kështjellën e Majene; dhe, ndërsa ato të Teodulfit, vetëm oratori mbetet me mozaikun e tij në Germigny des-Prés afër Orlinsit.^[15]

Salla e Doué-la-Fontaine

Në Doué-la-Fontaine, siti i kapelës me gjasa më parë i zënë nga galo-romakët dhe frankët dhe pastaj do të bujtëte pallatin karoling nga i cili nuk ka mbetur asgjë. Rreth vitit 900, do të ngrihej një ndërtesë drejtkëndore me përmasa 23.18x16.72 m. që përfshinte një kat të vetëm të ndarë nga një mur ndarës në dy pjesë të pabarabarta me një lartësi prej pesë metrash të mbuluar nga një çati trekëndore dhe pinionë. Pjesa më e vogël përdorej si kuzhinë, ndërsa pjesa tjetër salla princërore, ku vetëm dukë Roberti, koni i Anzhusë mund të hynte për të mbledhur oborrin e tij.

Në mesin e shekullit të X siti do të shkrumbohej, pastaj niveli i hyrjes në katin e parë do të bllokohej dhe kompleksi u shndërrua në një burg me hyrje pesë metra të lartë.^[16]

Qyteti i Germigny

Qyteti i Germigny-des-Prés u ndërtua nën nxitjen e peshkop Teodulfit të Orlinsit, abat i abacisë së Saint-Benoît-sur-Loire dhe studjues i arsimuar i thirrur nga mbreti i frankëve, Karli i Madh për të ripërtërirë studimet dhe letërsinë. Data e tij e ndërtimit është para vitit 806, nëse një mbishkrim i përurimit të kishës është i besueshëm, por me gjasa është para vitit 818, vit gjatë të cilit Teodulfi do të binte në fatkeqësi dhe pronat e tij do të konfiskoheshin.

Gjendet në një terren që i përket bashkësisë së abacisë së Saint-Benoît-sur-Loire (Fleury). Ai përfshin kishën me ndërtesat rezidenciale dhe varësitë në perëndim. Në vitin 843 ose 844, të mëdhenjtë e mbretërisë dhe prelatët do të kremtonin États généraux franceze të para në Germigny,^[18] pastaj mbreti i frankëve, Karli II Tullaci do ta vizitonte në vitet 854 dhe 855 këtë qytezë të etiketuar me emrin pallati mbretëror në akte. Në gjysmën e parë të shekullit të IX, një zjarr e dëmtoi seriozisht sitin dhe vetëm oratori i Teodulfit do të mbetej.^[19]

Reformat fetare dhe në veçanti, detyrimi i kanonikëve të qëndrojnë me peshkopin do të çonin në ngritjen e ndërtesave të reja. I ndihmuar nga mbretërit, ata e shndërruan planifikimin urban të qyteteve të tyre dhe si aristokratë të mirë rehatinë e pallateve të tyre. Nga mesi i shekullit të VIII Krodegangu i Metzit ngriti një manastir pranë Katedrales së Shën Stefanit në Metz për të shërbyer si sallë kapitullare, refektor, fjetina, dhoma të rezervuara për të sëmurët dhe oratorë të ndryshëm. Ai u imitua në Lyon në vitin 798 nga Leidradi bavarez. Në të njëjtën kohë, peshkopi i Vjenës kishte ndërtuar një kishë të përbërë prej tre kapelash afër grupit peshkopal për kanonikët. Në vitin 817, Ludvigu i Përkushtuari ndihmoi peshkopine Turnait të zgjeronte manastirin e tij dhe atë të Le Mansit për të ndërtuar një zonë kanonike me shtëpi, ndërtesa zyrtare dhe dy bujtina.

Asgjë nuk mbetet nga katedralet e shumta të ndërtuara në Periudhën Karolinge, por gërmimet kanë bërë të mundur të gjenden themelet dhe të restaurohen dyshemetë. Katedralja e Këlnit do të fillonte në vitin 800 me një plan me dy absida në skaje të kundërta, një transept të madh dhe një kriptë perëndimore reminishente të kishave romake. Katedralja e Reimsit mori parimin e altarit të lartë në perëndim, si në Bazilikën e Fuldës dhe veçanërisht në Bazilikën e vjetër të Shën Pjetrit në Vatikan.^[12]

Gërmimet e fundit në Thérouanne, në Pas-de-Calais, kanë nxjerë në pah ekzistencën e një grupi katedral të shekullit të VII ose të fillimit të shekullit të VIII, me kreun e një bazilike karolinge dhe, në një shtresë më të ulët, dy bazilika me vetëm një navatë, të vendosura përkrahë njëra-tjetrës, dhe në jug të ndërtesës me një plan qendror, me gjasa një pagëzimore.^[13][25]

Manastiret e mëdha qenë qytete të vërteta ku shiheshin karakteristikat arkitekturore të grupeve peshkopale. Mbretërit ndihmuan në ngritjen e ndërtesave të abacisë dhe emëruan bijtë e tyre dhe besnikët si abatë.

Një nga arritjet e para ishte Saint-Denis, ku janë varrosur mbretërit merovingë dhe Karl Marteli. Kisha, e përfunduar nën abatërinë e Fulradit në vitin 775, ka një kor të thellë, disa elemente të të cilit janë akoma të dukshme në kriptën e bazilikës së tanishme. Karli i Madh ndihmoi në ndërtimin e Abacisë së Saint-Riquier ku dhendri i tij Angilberti mbante 300 murgj në tre kisha të bashkuar nga galeri të projektuara në trekëndësh. Kisha kryesore kishte dy pjesë të kurorëzuara nga kulla, kushtuar Shën Rikarit dhe Shpëtimtarit. Faltorja kryesore ndodhej në perëndim, mbi një kriptë që bujtëte relikte nga të ardhura nga Jeruzalemi, dhe formonte një westwerk ose një masiv perëndimor. Në Abacinë e Fuldës, abatët përdorën shembullin e Romës dhe në perëndim të abacisë ndërtuan një transept, një absidë, një atrium, dy kripta, nga të cilat perëndimorja që bujt reliktet është kryesorja.

Ndërtimi i kriptave duhet të ketë qenë e lidhur me zhvillimin e kultit të relikeve, disa herë madje duke përfshirë grabitjen e atyre të shenjtërve romanë si Marcelini dhe Pjetri për ti vendosur në Kishën e Stajnbahut në Miçlstadt dhe Bazilikën e Seligenstadtit. Për vendet e sapo konvertuara, mbretërit autorizuan zhvendosje si ato nga Saint Liboire i Mansit në Katedralen e Paderbornit në Saksoni. Midis viteve 841 dhe 865, Konradi, abati laik dhe ungji i Karlit II Tullacit ndërtoi kishën abaciale të Saint-Germain de Auxerre. Abacia e Korvejit,^[26] e ndërtuar nga Vala, kushëriri i Karlit të Madh, do të zgjerohej në vitin 867. Tashmë nga ajo ruhet vetëm westwerk.

Pritja e mbretit në manastire zhvillohej nëpërmjet shërbesave në tribunën e westwerk si në Aken. Në Abacinë e Lorsch-it, porta triumfale mund të përdorej si sallë pritjeje gjatë vizitave mbretërore dhe në planin e Saint-Gall ishte parashikuar një apartament për perandorin dhe një bujtinë për vizitorët e shquar.^[12]

Abacia e Saint-Denis

Nga mesi i shekullit të VII veprimtaria arkitekturore tashmë kishte prodhuar një kryevepër mjaft monumentale, Abacinë e Saint-Denis-it. Guri i parë do të vendosej në vitin 754, duke u shenjtëruar në vitin 775. Kisha e Fulradit ka një navatë prej 36 metrash të gjatë dhe 22.4 metrash të gjerë, me gjasa nëntë kthina, mesore anësore prej 5.2 metrash të gjera, një transept katror prej 10 metrash që ishte pjesë e një transepti 28 metrash që shtrihej vetëm 9 metra nga navata. Kori i thellë prej shtatë veshjesh akoma i dukshëm në kriptën e tanishme ka formë unazore. Në skajin perëndimor, kundra-absida e vogël ndoshta do të hapte vargun e gjatë të atyre në veri të Alpeve.

Ndikimi i Italisë dhe veçanërisht i Romës është i dukshëm, siç janë format e një monumenti të vizituar nga abati i Saint-Denis në vitin 751, Abacia territoriale e Saint-Maurice d'Agaune.^[13]

Agaune, Romainmôtier, Myshtair, Mistail, Disentis

Kishat karolinge në Zvicër dhe në Italinë Alpine karakterizoheshin nga pasja e tre absidave që hapeshin në një navatë të gjerë. Të gjitha mund të datohen rreth vitit 800.

Bazilika karolinge e Agaunes pasoi një ndërtesë modeste me një absidë poligonale nga fillimi i shekullit të V dhe dy bazilikave të tjerë të shekullit të VI. Ndërtimi i shekullit të VIII me tre navata, me absida përkundrejtë unazave rrethore që çonin te reliktari i rrëfimit. Reliket e Shën Mauricit të depozituara në abacinë lindore u zhvendosën në atë perëndimore. Kjo prirje drejtë perëndimorizimit të kishave karolinge u zgjerua në fillim të shekullit të IX, veçanërisht në pjesët lindore dhe jugore të perandorisë.

Në vitin 753, papa Stefani II shenjtëroi altarin e abacisë së re të Romainmôtier, që thjeshtë përsëriste në një shkallë më të madhe skemën e ndërtesave të shekullit të VII, një navatë e thjeshtë e zgjeruar me dy elemente katrore dhe një absidë, imitim më i madh i kishës së mëparshme. Abacia e Myshtairit —e shpallur Trashëgimi e Njerëzimit nga UNESCO-ja në vitin 1983, «Konventi benediktin i Saint-Jean-des-Soeurs në Myshtair»—ruan disa afreske karolinge dhe, ndonjë afresk romanik. Në Kishën e Mistailit mund të shihen absida të trefishta dhe në Abacinë e Disentisit dy plane të absidash të trefishta, nga të cilat e para mbetet në lartësi të plotë, por e përfshirë në një rindërtim të shekullit të XIX.

Nëse Abacia e Romainmôtier nuk kishte një kriptë, kjo nuk do të vononte shumë për tu shfaqur në rajonet alpine afër Italisë dhe ajo e abacisë së Saint-Lucius të Chur-it është shumë origjinale. Një sallë drejtkëndore lehtësisht e groposur të çon në një korridor gjysmë-rrethor që të çon poshtë altarit.

• 
  Manastiri i Shën Gjonit të Myshtairit
• 
  Absida veriore e Manastirit të Myshtairit
• 
  Kisha e Mistailit
• 
  Interiori i Kishës së Mistailit

Abacia e Lorsch-it

Rreth vitit 760 do të themelohej Abacia e Lorsch-it, që do të shënonte një përparim në monumentalitetin që kishte filluar në Bazilikën e Saint-Denis. Ajo iu besua peshkopit Krodegang të Metzit. Brenda një sipërfaqe prej 25000 metrash katrorë të rrethuara, përgjatë një boshti perëndim-lindje 200 metra të gjatë, pason një atrium i madh me Torhalle-n, akoma ekzistues, një westwerk e fuqishme, me një kapelë të lartë kushtuar Shën Mihajlit; një atrium i vogël; dhe një bazilikë me tre navata me një transept dhe një kor lindor në formë drejtkëndore. Pallati abacial ndodhet në lindje afër një prej katër portave të abacisë.

Në vitin 876, në lindje do të shtohej një kriptë, mauzole për karolingët gjermanë, ndërsa në jug të kishës, një manastir. Nga ky kompleks monastik mbetet vetëm Torhalle, një nga kryeveprat e Arkitekturës Karolinge. Modeste në përmasa, prej 9.76 metrash e gjat me 6.09 metrash e gjerë, një kalim i trefishtë nën harqe të bukur që mbajnë një kapelë të vogël me dekorime jonike. Arrihet nëpërmjet dy shkallëve.

Një opus reticulatum me rafinim të madh mbulon façatat me një motiv katror, që kalon në diamante që vizatojnë kryqe dhe pastaj në hekzagon. Shtyllat me kapitele kompozite jonike, të rrallë në Periudhën Karolinge, e ritmojnë këtë sipërfaqe.^[13]

«Abacia dhe manastiri i vjetër i Lorsch-it» është shpallur Trashëgimi Botërore në vitin 1991 (ref. 515rev), që e përshkruan kështu: «Kompleksi i formuar nga abacia dhe hyrja e saj monumentale, “Torhalle” e famshme, është një nga dëshmitë e rralla arkitekturore të Periudhës Karolinge. Skulpturat dhe pikturat e saj, që datojnë gjithashtu nga kjo poeriudhë, janë në një gjendje të shkëlqyer koservimi».^[27]

Ka një lidhje stilistike midis dekorimit të Torhalles së Lorsch-it, Kriptës së Saint-Paul së Jouarre dhe kishave të shekullit të XI në luginën e poshtme të Luarës. Lidhja historike duket se është Roberti i Forti, me origjinë nga Lorsch-i dhe i përmendur në vitin 853 nga missus dominicus e mbretit Karli II Tullaci, për këto rajone.^[28]

• 
  Detaj i dekorimit të Torhalle të Lorsch-it
• 
  Detaj i kriptës së Jouarre-s

Centula - Abacia e Saint-Riquier

Ndërtimi i manastirit të Centulës, tashmë Abacia e Saint-Riquier, u zhvillua gjerësisht me ndihmën financiare të Karlit të Madh dhe të dhendrit të tij, Angilbertit, abat laik. Punimet e ndërtimit do të zhvilloheshin midis viteve 790 dhe 799. Manastiri kishte tre kisha të lidhura me galeri, kryesorja prej tyre kurorëzohej nga kulla kushtuar Shën Rikarit dhe Shpëtimtarit. Faltorja kryesore gjendjen në perëndim dhe formonte një westwerk ose një masiv perëndimor.

Nga tekstet që ruhen nga shekulli IX mund të njihet gjendja e pronësisë në vitin 831 dhe regullorja liturgjike e abacisë. Për shërbesat, murgjit shpërndaheshin afër dy faltoreve të vendosura në krahë të kundërt dhe këngët e tyre të alternuara mbushnin kishën. Për më tepër, Angelberti kishte planifikuar proçesione në dymbëdhjetë altarë të shpërndarë në abaci. Gjatë festiviteteve kryesore, organizoheshin proçesione që shkonin në dy kishat e tjera me pjesëmarrjen e banorëve të shtatë fshatrave të grupuara përreth manastirit. Simbolizmi i numrit shtatë të lidhur me këtë liturgji stinore që praktikohej në Romë në atë kohë u adoptua në funksion të shtatë hireve të Shpirtit të Shenjtë. Kompleksi i ndërtesave të abacisë formonte në njëfarë mënyre një Romën në miniaturë dhe gjithçka ishte e planifikuar për sendërtimin e një programi liturgjik.^[12]

Në pikat e trekëndëshit, aksi veri-jug i të cilit është të paktën 300 metra, në veri gjendet kisha abaciale me një vokacion të dyfishtë të Shpëtimtarit dhe Shën Rikerit; në lindje, kisha e vogël e Saint-Benoît, e rezervuar vetëm për bashkësinë monastike; dhe në jug-perëndim, kisha e Sainte-Marie-et-tous-les-Apôtres. Portikë me harkada i lidhnin tre ndërtesat. Navata shoqërohet nga navata mjaft të gjera me tre altare në veri dhe në jug, në navatën kryesore ndodhen dy altare kushtuar Shën Denisit dhe Kryqit të Shenjtë.

Në kor, altari i Shën Rikarit përdorej përditë gjatë proçesioneve të mëngjesit dhe të darkës të murgjëve. Gjatë disa pelegrinazheve liturgjike, sendërtoheshin stacione përballë imazheve prej stukoje të Lindjes së Jezusit, Ringjalljes, Pasionit dhe Ringjalljes së Jezusit. Në absidë, dymbëdhjetë relikarët ruanin reliket e apostujve dhe një i trembëdhjetë ato të Shën Rikarit. Carol Heitz krahasoi organizimin e Abacisë së Saint-Riquier me atë të Kishës së Varrit të Shenjtë të Jeruzalemit.^[13][29]

Anteiglesia

Anteiglesia, term që do të rrëzohet në westwerk, masivin perëndimor, kisha-portik, galilea, ishte e arritshme përgjatë aksit kryesor perëndim-lindje. Lozha ka një kriptë në katin përdhes ku ekzpozohet relikuari kryeosr i abacisë, që përmban 25 relike të Vendeve të Shenjta, një përmbledhje e jetës së Krishtit. Mbi këtë sallon të madh të përbërë nga shtylla dhe kolona, ndodhet një fron i Shpëtimtarit, do me thënë, një altar kushtuar Krishtit. Ky vend përdoret gjatë ditëve të Pashkëve për mbledhjen e bashkësisë monastike dhe tribunat marin korin. Disa, në vend të fronit të Shpëtimtarit shohin perandorin ose mbretin.

Anteiglesia e Saint-Riquier mund të përfytyrohet falë westwerk të Abacisë së Korvejit, që mbahet në një gjendje befasuese dhe tribunat anësore të Notre Dame e Jumièges e shekullit të XI, një organizim që ishte origjina e transepteve normane.

• 
  Tribuna të westwerk të Korvejit
• 
  Westwerk dhe tribunat e Jumièges
• 
  Sallë e westwerk e Korvejit
• 
  Interiori i Torhalles së Lorsch-it

Arkitektura dhe programi liturgjik

Korniza arkitekturore i adaptohej një programi të përcaktuar liturgjik, veçanërisht për abacinë nga Angelberti, që lë një hapsirë të gjerë për proçesione, të përditshme si dhe të jashtëzakonshme dhe për dashurinë e kohës për simbolizmin që aty gjen shprehjen e tij të plotë. Autonomia e kishës së Shpëtimtarit është veçanërisht e nevojshme për disa ditë festash, veçanti kjo që haset në Jeruzalem. Akoma shekuj më vonë, anteiglesia-t e fuqishme të Burgonjës, Turnus, Romainmôtier, por edhe në galileat kluniacense ose kishat-lozha të Luarës, të Poitou dhe të Limousin e gjejnë burimin e tyre te Abacia e Saint-Riquier.

Vitaliteti i kësaj forme është e pabesueshme, besnike e konceptit të saj të parë deri në shekullin e XII dhe madje edhe përtej, duke modeluar disa façata romonike. Kishat alsaciane të Marmoutier, Lautenbah dhe Sélestat mbanin akoma rreth vitit 1150 një formë të atrofizuar të westwerk. Silueta triumfuese e kullave-façata të kishave të fortifikuara të Thiérache-s, Prisces, Burelles, Saint-Algis, Englancourt, Plomion, Gronard... edhe këto të fundit ruajnë gjithashtu gjurmë të tij.^[30]

Duke nisur nga Saint-Riquier, kërkimi i vetëdijshëm i monumentalitetit u imponua për të befasuar turmat dhe për të evokuar gëzimet qiellore përmes ndjenjës estetike. Arkitektura, dekorimet e rafinuara, liturgjia e koreografuar lejuan turmat të parandjenin gëzimet e jetës qiellore. Sfondi simbolik vjen në një masë të madhe nga Apokalipsi që krijon ura midis Zotit dhe Përjetësisë.^{[13][31][32][33]}

• 
  Abacia e Shën Filibertit të Turnusit
• 
  Abacia e Marmoutier-it
• 
  Kisha e Saint-Jean-Baptiste të Lautenbahut
• 
  Kisha e Sainte-Foy de Sélestat
• 
  Kisha e fortifikuar e Gronardut

Fulda

Në fund të mbretërimit të Karlit të Madh dhe në fillim të atij të Ludvigut të Përkushtuarit, u shpall një ndryshim i rëndësishëm në arkitekturën fetare me Shën Benedikitin e Anianes dhe këshillin e Akenit (Aix-la-Chapelle) në vitet 816-817.

Abacia e Fuldës

E themeluar në vitin 744, Abacia e Fuldës mori një kishë të parë dhe pastaj do të ndërtohej një bazilikë e re, që do të përfundonte në vitin 819. Më vonë, në perëndim, do të ngrihej një manastir dhe një imitim i Varrit të Shenjtë të Jeruzalemit: rotonda e varrezës së Shën Mihajlit. Veprat do të përfundoheshin midis viteve 822 dhe 842.

«Tempulli» lindor ka një absidë të madhe rrethore me një parajsë që hapet drejtë lindja përmes një portali të trefishtë me dy kulla anash. Ndërsa «tempulli» perëndimor formohet nga një transept i madh romanik me të njëjtën gjatësi si transepti i Romës dhe nga absida e saj perëndimore. Pastaj u krijuan dy kripta-salla nën dy absidat. Interiori është 33.4 metra i gjerë, me navatat anësore dhe rreth 100 metra gjatësi.

Abacia e Fuldës mbetet si Abacia e Saint-Riquier, një ndërtesë bipolare. Ajo tashmë nuk është më e orientuar, por ka një zgjidhje perëndimorizuese, në mënyrën e bazilikave romake të San Giovanni di Leterano dhe Shën Pjetrit. Westwerk, e cila nuk kishte më funksion për praninë, u zëvendësua nga absida e madhe gjysmë-rruzullore perëndimore që hapet si në bazilikat paleokristiane drejtpërdrejtë mbi transeptin. Dy krahët e transeptit me gjasa kishin tribuna.

Favorizimet e gëzuara nga ky lloj kishe perëndimore janë pothuajse të barabarta me atë të anteiglesia-s. Katër shekuj më vonë, në vitin 1258, një kundër-absidë monumentale u shenjtërua në Katedralen e Vormsit. Përveç katedraleve të Notre Dame de Verdun dhe të Bezanson me prejardhje karolinge, ajo e Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte de Nevers ka gjithashtu një transept të madh perëndimor me një absidë të thellë mbi një dhomë-kriptë.

Rotonda e Shën Mihajlit

Pak më vonë se bazilika do të ndërtohej një cymeterium rotondë me një kushtim që specifikonte se u ndërtuar si Varri i Krishtit që Shpëtimtari të vinte në ndihmë të murgjëve gjatë Gjykimit Përfundimtar.

Një kriptë me një bërthamë qarkore qëndron mbi një kolonë të vetme qendrore, të kurorëzuar nga një kapitel jonik. Në ambulator ndodhen varre. Rotonda e sipërme përbëhet nga një plataformë qendrore qarkore, e kufizuar nga tetë kolona, katër nga të cilat kanë kapitele nga Periudha Karolinge.^[13]

• 
  Kisha e Shën Mihajlit në Fulda
• 
  Rotonda e sipërme e Shën Mihajlit
• 
  Kripta e Shën Mihajlit
• 
  Volta e rotondës së Shën Mihajlit
• 
  Ambulatori i Shën Mihajlit
• 
  Ambulatori i Shën Mihajlit

Plani i Sankt Gallenit

Plani karoling i Sankt Gallenit është projekti më i vjetër arkitekturor perëndimor i mbijetuar që ruhet dhe në këtë mënyrë një monument i rëndësishëm i kulturës evropiane.

Në pesë fletë pergamene ky plan origjinal i një abacie me 52 ndërtesa, 333 shënime shpjeguese në latinisht dhe një shënim kushtimor. Ai do të kryehej në Abacinë e Rajshënaut nga Gozberti i Sankt Gallenit (819-rr. 827/830).^[34] Është një plan skematik që synonte ndërtimin e Abacisë së Sankt Gallenit, drejtuar nga abat Gozberti nga viti 816 deri në vitin 837. Ai përfshin gjithçka që përbën një konvent, por pa u shqetësuar rreth terrenit, me indikacione dhe papërshtatshmëri rreth ngritjeve të harkadave të manastirit dhe bujtjen e abacisë.

Ajo që e karakterizon planin e Sankt Gallenit është distrikti qendror me kishën abaciale dhe rrethimin monastik. Kisha duket se respekton vijat rregullatore me hapsira katrore që përsëriten në transept, kor, krahët e transeptit dhe disa herë navatën. Ky parim gjendet dy shekuj më vonë në kishat romanike të Gjermanisë, si absidat e vendosura në skaje të kundërta, kaq tipike në vend. Në këtë mënyrë, ky plan i Sankt Gallenit duket se përmban farat e artit të ardhshëm, duke përfshirë edhe nëse dy kullat e izoluara të strukturës së kishës mbeten arkaike.

Sipas teksteve, punimet ndërtimore të Abacisë së Sakt Gallenit nuk i respektuan absidat e vendosura në skaje të kundërta që nuk mundësojnë një hyrje monumentale përgjatë aksit të ndërtesës, por do të adoptonte një zgjidhje që në të njëjtën kohë sendërtohej në Abacinë e Saint-Riquier, ku për herë të parë, faltorja perëndimore zhvendosej mbi shkallë, në katin përdhes dhe përgatitej një kriptë një-katëshe për akses nga vizitorët.^[35]

Organizimi i manastirit

Plani i Sankt Gallenit, i vizatuar pas këshillit të Akenit në vitin 817, përkon me një abaci kushtuar lutjeve, punës fizike dhe intelektuale, pritjes së mysafirëve, kujdesin e të sëmurëve në përputhje me normat monastike që mbretërit i poërshkruanin si të denja për zotërimet e tyre.^[12] Ky organizim duket aq i ngulitur, sa duhet të jetë rezultat i evolucionit përgjatë dekadave. Formula e përmbajtur në planin e Sankt Gallenit u kthye në një formë standarde që mund të gjendet në Fontenay rreth vitit 1140, në Puatu në fund të shekulit të XI dhe fillim të shekullit të XII. Përcjellja u sigurua nëpërmjet Klunit, manastiri i të cilit do të fillonte në shekullin e XI, është rreshtuar me parashikimet e planit.

Të gjitha ndërtimet janë të vendosura përreth kishës, vendi i lutjeve. Është një ndërtesë monumentale prej më shumë se një qint metra e gjatë, e pajisur me dy absida të kundra-vendosura me një mbizotërim të absidës lindore. Ka një nga sallat e para kripta karolinge që bujt sarkofagun e Shën Galit dhe një transept. Kisha u rinovua në dy pika të rëndësishme: një modul i përpiktë prej 40x40 këmbësh, përmasat e kuadratit qendror të transeptit dhe të cilit i binden të gjitha të dhënat numerike të planit. Ai numër 40 simbolizonte durimin dhe pendesën. Fakti tjetër i rëndësishëm është se absida perëndimore, kushtuar Shën Pjetrit, zë vendin e westwerk të shumicës së kishave të mëdha karolinge. Kjo zhdukje përkon me dobësimin e pushtetit mbretëror dhe vokacionit që lidhej më shpesh me të, ai i Shpëtimtarit.^[37]

Në jug të kishës abaciale, përreth një kolonade të përbërë nga harkada, gjenden fjetinat dhe ngrohëset drejtpërdrejtë të lidhura me transeptin me akses të lehtë për shërbesat e natës; paralel me kishën ndodhet refektori me vendin e leximit dhe tavolinën e të ftuarëve; në perëndim, kuzhina dhe vendet e depozitimit të ushqimeve. Në veri të kishës, shtëpia e abacisë është e pavarur dhe vërehet prania e një stalle bashkangjitur për të parandaluar vjedhjen e kuajve. Shkolla përbëhet nga klasa të përbashkëta dhe një varg dhomash të vogla për më shumë punë individuale. Scriptorium-i dhe biblioteka ndodhen në kompleksin monastik. Në secilën anë të kishës abaciale, pritja e vizitorëve diferencohet gjerësisht me një bujtinë për të ftuarit e shquar dhe ajo për udhëtarë dhe pelegrinët e varfër.

Periferia rezervohej për rishtarët, infermieria dhe bujtina për religjozët e vjetër, shtëpia e mjekut me izolimin e pacientëve infektues, kopshti i bimëve mjeksore, varreza me pemë frutore të mbjella, kopshti perimeve, ferma dhe ndërtesa e pulave dhe rosave, një shtëpi artizanësh me të gjitha specialistët dhe madje dhe një argjendar për zbukurimet e kultit dhe ndoshta një dyqan, mulliri, birrari, furrë dhe të gjitha anekset e punishteve të dobishme për manastirin. Ka katër dhoma larjeje të rezervuara për abatin, murgjit, rishtarët dhe të sëmurët në infermieri. Dhomat janë të bollshme dhe të ngrohura në mes me hipokauste dhe oxhakë.^[38]

Ishulli monastik i Rajçënaut

Ishulli monostik i Rajçënaut, i vendosur në Liqenin e Konstancës me tre kishat e tij mesjetare: Mittelzell, Oberzell dhe Niederzell, që ruajnë elemente të Arkitekturës Karolinge, Otoniane dhe Salinge, është i rëndësishëm në historinë e arkitekturës. Kompleksi i «Ishullit monastik të Rajçënaut», është shpallur në vitin 2000 Trashëgimi Botërore nga UNESCO-ja (n.º ref. 974), që e përshkruan në këtë mënyrë:

«I vendosur në liqenin e Konstancës, Ishull i Rajçënaut ruan mbetje të një manastiri benediktin, të themeluar në vitin 724, që ushtroi një ndikim të madh shpirtëror, intelektual dhe artistik. Tre kishat e Shën Mërisë dhe Shën Markut, Shën Pjetrit dhe Shën Palit, si dhe Shën Gjergjit, të ndërtuar midis shekujve të IX dhe të XI, ofrojnë një vizion të kompleksit arkitekturor monastik në Evropën Qendrore. Muralet e tij të shumta dëshmojnë ekzistencën e një veprimtarie të jashtëzakonshme artistike.» — UNESCO^[39]

Mittelzell

Abacia e Rajçënau-Mittelzell-it, e themeluar në vitin 724, njohu një përparim të vazhdueshëm deri në vitin 1048. Kisha e parë, 21 metra e gjatë dhe 7.50 metra e gjerë, do ta zgjeronte në mënyrë të konsiderueshme navatën e saj të vetme në vitin 746, praktikisht e dyfishuar (15.5+15.5 m) për një ndërtesë të re, që përfshinte korin dhe narteksin, me përmasa gati 43 metra gjatësi.

Peshkopi i Bazilesë, Heito, që qe gjithshtu abat i Rajçënaut, ndërmori ndërtimin midis viteve 799 dhe 816 të ndërtesës pasuese, me navatë të trefishtë, transept dhe kor të thellë. Moduli katror i kryqëzimit të transeptit 11.14 metra në secilën faqe, shërbeu si plan rregullator në të gjitha drejtimet e kishës siç tregohet në planin e Sankt Gallenit. Ka një ndryshim të mbështetjeve: shtyllat dhe kolonat në navatë, kori kryesor është formuar nga absida binjake, që hapen në të seksion qendror, që është shumë e rrallë. Kjo kishë e re abaciale ka praktikisht të njëjtën gjatë si dhe e mëparshmja, por shtrirja e saj me një transept prej 29.35 metrash të gjatë, me një gjerësi të navatës, duke përfshirë navatat anësore prej 20.12 metrash, është shumë më e rëndësishme dhe pasqyrohet pjesërisht në kishën e tanishme.

Pasuesi i peshkop Heitos, abat Erlebaldi (823-838) e vazhdoi kishën drejtë perëndimit me ndërtimin e një westwerk, kulla e fuqishme katrore e të cilit ka një shtrirje qendrore porej 10.6 metrash gjatësi me një gjerësi prej 7.65 metrash. Në fund të shekullit të IX, një kor katror dhe një transept i gjerë perëndimor, të barasvlefshme me presbiterin e përkundrejtë, zëvendësojnë anteiglesia-n. Muri lindor i weswerk u ruajt për të ndarë shenjtëroren nga besimtarët e jashtëm. Rreth vitit 925, do të ndërtohej një kapelë e rrethore në lindje të absidave binjake për të pritur reliket e Gjakut të Shenjtë. Në vitin 988, kisha u zgjerua dhe u shndërrua, por në vitin 1006 do ta shkatërronte një zjarr. Abat Bernoni (1008-1048) do të rindërtonte traseptin e tanishëm perëndimor.

Kjo kisha abaciale nga themelimi i saj në vitin 724 deri në vitin 1048 do të rinovohej vazhdimisht në përputhje me prirjet kryesore arkitekturore. E vendosur në qendër të këtij kazani shkrirës të qytetërimit të krishter, Mittelzell përbënte një çast pasurie të pazakontë.

Oberzell

Kisha tjetër në ishullin e Rajçënaut, Kisha e Sankt Georg të Oberzell ndjek udhëzimet e planit të Sankt Gallenit. Kripta e vogël sallë ishte e destinuar për të pritur reliket e Shën Gjeorgjit në vitin 896 dhe duket se ishte ngushtësisht e lidhur me korin që me gjasa është vepër e Heitos III (888-913). Midis viteve 1060 dhe 1080, në absidën perëndimore u vendos një narteks dhe në një kamare do të pikturoheshin afresket e Gjykimit Përfundimtar dhe të Kryqëzimit.

Niederzell

Në pjesën lindore të ishullit të Rajçënaut, gërmimet nën kishën e tanishme të Shenjtëve Pjetër dhe Pal të Niederzell-it kanë zbuluar ekzistencën e një ndërtese të mëparshme me navatë të vetme me një absidë gjysmë-rrethore të themeluar në vitin 799 nga Egino, peshkopi i Veronës.^[13]

• 
  Navata dhe absida perëndimore e Mittelzell
• 
  Westwerk e Mittelzell
• 
  Manastiri i Shën Mërisë dhe Shën Markut, Mettelzell

Inden - Stajnbah - Seligenstadt

Inden

Abacia e Indenit, e themeluar nga Benedikti i Anianes, pranë Pallatit të Akenit për të shërbyer si një vend qëndrim për perandorin Ludvig i Përkushtuari, u shenjtërua në nder të Shpëtimtarit të Shenjtë në vitin 817, pak para sinodit të madh perandorak.^[40] Kjo kishë abaciale ndodhet poshtë ndërtesës së tanishme. Organizimi i planit është i qartë dhe i përpiktë. Me një gjatësi të përgjithshme prej 26.03 metrash, interiori i saj është më i gjerë se i gjatë ( 10,70 x 9,22 m.) me tre navata, qendrorja duke u hapur me tre harqe anësore.

Në perëndim, duke ecur nga navata, një lozhë është ndarë në tre pjesë me të mesmen që zgjatet. Façata drejtohen në një atrium të kufizuar me ndërtesa, që përfshin një kapelë drejtkëndore prej 6.05 metrash të gjatë dhe 2.1 metrash të gjerë. Disa ia atribuojnë atë një martyrium-i. Ky presbiter i konceptuar me një projekt rregullator duke nisur nga katrori i përkryer i kryqëzimi i transeptit që pasqyrohej në seksionin e djathtë të korit dhe ndërkolonat e navatës, ka një absidë qendrore gjysmë-rrethore dhe dy absida anësore më të cekta.

Ky presbiter me formë pothuajse romanike me tre absidat e tij organizohet në të gjithë gjerësinë e ndërtesës, përpjesëtimet e përgjithshme dhe plani rregullator i bazës katrore e bëjnë këtë kishë një tip të imituar në vijim duke nisur nga Abacia e Saint-Martin të Ligugé në Puatu, Neustadt am Main dhe veçanërisht në bazilikat e Frankonisë.

Stajnbahu

Në vitin 827, Eginhardi në vendin e një kishe të vogël prej druri të vitit 815 do të ndërtonte një një godinë guri me tre navata me një transept dhe tre absida. Në perëndim kishte një lozhë me tre pjesë identike me atë të Indenit. Përmasat ishin modeste, navata kishte një gjatësi prej 21.30 x 7.3 metra plus një seksion prej 5 metrash, që i paraprinte absidës qendrore. Elementi më interesant është kripta në formë kryqi që degëzohet poshtë më shumë se gjysmës së kishës. Një korridor transversal me volta shtrihet përmes transeptit nga veriu në jug, duke vizatuar dy kryqe në skaje.

Seligenstadt

Eginhardi, i pakënaqur me formën në të cilën paraqiteshin reliket e shenjtëve Marcelin dhe Pjetër në kriptën e Stajnbahut, do të ndërtonte një bazilikë të bukur për to midis viteve 830 dhe 840 në Seligenstadt me një kriptë unazore identike me kriptat romake. Shtesat baroke do të çmontoheshin në vitin 1955, në këtë mënyrë interiori ofron një imazh të përkryer të një bazilike karolinge postkonciliare. Përpjesëtimet e navatës janë vitruviane (33.16 x 20.08 m.) si ato të Fuldës dhe Höchst-it dhe transepti (29.60 x 9.16 m.) ndjek një projekt katërkëndor që do të shndërrohej në të zakonshëm në çerekun e dytë të shekullit të IX.^[13]

• 
  Eksteriori i bazilikës së Einhardit në Stajnbah
• 
  Navata e bazilikës së Stajnbahut
• 
  Plani i bazilikës së Stahnbahut
• 
  Navata e Bazilikës së Shën Marcelinit dhe Shën Pjetrit të Seligenstadtit

Zhvillimi i kriptave

Shekulli IX qe veçanërisht krijues në drejtimin e kriptave, e shtytur nga përparimi i përkushtimit dhe veçanërisht nga kulti i relikeve. Kjo do të shkaktonte shndërrime të thella në anën e presbiterëve të kishave. Ishte gjatë Periudhës Karolinge kur do të zhvillohej një risi që do të rezultonte thelbësore dhe që do të ishte origjina e ambulatorëve me kapitele rrezatuese që gjenden në ndërtesat e mëdha romanike dhe gotike.

Pika e nisjes do të ishte kripta e Bazilikës së Shën Pjetrit në Romë dhe lindja e kriptave liturgjike në fund të shekullit të VI. Përmirësimi i presbiterit dhe altari i vendosur mbi varrin e shenjtit. Një qarkullim periferik lejonte të shihej dhe madje të prekej elemnti i shenjtë. Ky lloj kripte qarkore do të zhvillohej me shpejtësi në Itali dhe shembulli më i vjetër i Francës është kripta e Bazilikës së Saint-Denis e përcaktuar nga projektuesi i ndërtesës në kohën e Karlit të Madh. Sistemi do të evoluonte dhe në vitet 816-817, në kriptën e Saint-Médard de Soissons, një korridor i madh me dy hyrje anësore të paraqet tre kapela qendrore dhe dy kapela në skaje.^[41]

Zgjerimi progresiv i presbiterit që mund të shihet në Abacinë e Saint-Philbert-de-Grand-Lieu mund të matet në dy kisha në Burgonjë, abacitë e Saint-Germain de Auxerre dhe Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain, që janë dëshmitë më të rëndësishme të Arkitekturës Karolinge në atë rajon. Një kor me një fillim të thjeshtë zgjerohet dhe madje përfshin një rotondë, abacia e Okserit i paraprin asaj të Flavigny që daton nga viti 864.^[42]

Saint-Philbert-de-Grand-Lieu

Kisha abaciale e Saint-Philbert-de-Grand-Lieu është shembulli që pasqyron më mirë arkitekturën e periudhës së Ludvig të Përkushtuarit në Francë. Nga kisha e parë me tre navata, e ndërtuar midis viteve 814 dhe 819, mbetet katrori i transeptit, një pjesë e dy krahëve dhe një fragment i navatës anësore veriore. Në vitin 836, reliket e Shën Filbertit u transportuan aty dhe u ndërmorën punime të rëndësishme për ti akomoduar. Kori i tanishëm dhe kripta i përkasin kësaj reforme.

Façata është kthyer drejtë perëndimit dhe e rrafshon korin e vitit 819 për ta zëvendësuar atë me një kompleks më të madh. Absidat e transeptit i hapin rrugën kapelave anësore. Përballë seksionit të gjatë drejtkëndor të korit, u ndërtua një bsidë e gjysmë-qarkore mjaft e thellë, nën të cilën është vendosur kripta. Korridorët shtrihen përgjatë aksit veri-jug të masivit që përmban korridorin transversal të kriptës. Korridori qendror ka tre kapela, me dy kapelat anësore të mbyllura në një gjysmë-rreth. Ky organizim duket se është burimi i të njëjtave plan-vendosje në Abacinë e Korvejit dhe në kishën e Zonjës Sonë në Halberstadt. Në fillim të shekullit të XI navata u rikonstruktua me shtyllat e saj të trasha kruçiforme.^{[44][45][46][47]}

• Kisha abaciale e Saint-Philbert-de-Grand-Lieu (Países de la Loire)
• 
  Façata e kishës
• 
  Pamje anësore e kishës, me kopshtin e rindërtuar
• 
  Navata dhe porta
• 
  Kori dhe kripta
• 
  Sarkofagu i Shën Filibertit
• 
  Hyrja e kriptës

Auxerre dhe Flavigny-sur-Ozerain

Saint-Germain d'Auxerre

Kriptat e Abacisë së Saint-Germain d'Auxerre u ndërtuan midis viteve 841 dhe 859 rreth një konfesionaleje merovinge ose karolinge që vazhdoi të jetë qendra gravitacionale e abacisë. Navatat e saj përfundojnë në perëndim nga tre harkada që hapen në një absidë fillimisht prej rrobe të prerë. Në qendër, një dritarez lejon një kalim vizual me kishën e sipërme.

Do të ishte aty që në vitin 859 do të vendosej sarkofagu i Shën Gjermenit. Navata e rrëfimit, prej 8.2 metrash gjatësi me 7.2 metra gjerësi, është e mbuluar me tre volta barrela, të mbajtura nga arkitrarë lisi të mbështetura nga katër kolona galo-romake. Në lindje, dy korridore karolinge i bashkohen korridorit të jashtëm.

Një altar i lejon priftit të shërbej nga lartë poshtë, drejtë perëndimit dhe varrit të shenjtit. Korridorët anësorë kufizohen nga kapela, e para nga të cilat në veri i ruan pikturat e saj dekoruese. Një kalim prej tre seksionesh i navatave anësore lidhet me pjesën perëndimore të kriptës me një rotondë që gjendet në lindje. Pas ndërtimit të kriptave, kisha karolinge do të merte një paranavatë të llojit kishë-lozhë pa kriptë.

Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain

Evoluimi i presbiterit të Abacisë së Saint-Germain de Auxerre ka paralelen e saj në kishën abaciale të Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain. Bërthama e kriptës, salla e vogël gjysmë-qarkore nën absidën kryesore mund të datohet midis viteve 755 dhe 787, por kripta dhe kapitelet i përkasin mesit të shekullit të IX. Njëlloj si në Auxerre, presbiteri i ri zhvillon të njëjtin organizim në veri, jug dhe lindje. Në vitin 878, papa shenjtëroi shtatë altarë të shpërndarë përgjatë cryptae inferiores dhe superiores si në Flavigny, duke pasur një cirkuit të dyfishtë liturgjik. Crpytae inferiores janë konceptuar njëlloj si ato të Auxerre. Në Flavigny, ngjashmëria e katit të sipërm dhe të poshtëm është befasues. Cryptae superior e Flavigny gjendet në lartësi përkundrejtë korit kryesor, një zgjidhje që mund të gjendet plotë një shekull më vonë në Abacinë e Saint-Bénigne de Dijon.^[48][13]

• Kripta e Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain
• 
• 
• 
• 

Saint-Bénigne de Dijon

Cirkuiti i dyfishtë liturgjik i krijuar në këtë mënyrë nuk është fjala e fundit në organizmin gjithmonë e më të komplikuar të presbiterëve lindorë. Në Periudhën Romanike dhe përballë zgjidhjeve të tyre karolinge, midis viteve 1002 dhe 1018 Guiglielmo da Volpiano do të ndërtonte Kishën e Saint-Bénigne de Dijon. Është një përmbledhje e hipertrofizuar e zgjidhjeve karolinge me ndërtimin e një kati të tretë përgjatë gjithë itinerarit liturgjik. Rotonda e Saint-Marie përbëhet nga një kriptë katin përdhes dhe pastaj në një pozicion lehtësisht të ngritur, niveli kryesor, ai i liturgjisë dhe proçesioneve të përditshme dhe në fund, tribunat që të çojnë në skajin lindor të rotondës, në kapelën e Saint Michael, e bujtur siç duhet në vendin më të lartë të kishës. Qarkullimi është periferik përreth varrit dhe altarit, duke u shërbyer kapelave lindore.

Gjendet në një para-formulim të ambulatorit me kapela rrezatuese që në të njëjtën kohë po ndërtoheshin në Saint-Philibert de Tournus dhe në prag të zhvillimit të të gjithë problemeve të qarkullimit të zhvilluara dhe propuzuara në Periudhën Karolinge që nuk përfshihen më si elemente të veçuara dhe të vendosura përballë njëri-tjetrit, por në një ansambël arkitekturor që është tërësisht pjesë e ndërtesës ku gjithçka bashkërendohet në ekuilibër. Periudha Romanike sintetizoi elementet karolinge, por nga kisha e shenjtëruar në vitin 882 do të mbeteshin vetëm themelet masive.^[13][41]

• Kriptat e Katedrales së Saint-Benigne de Dijon
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Spolia

Një pjesë rëndësishme e Arkitekturës Karolinge është termi spolia. Ky term, që do të thotë plaçkitje, është një term i sajuar në ditët e sotme për t’iu referuar pjesëve të shkulura ose të zhvendosura në një tjetër ndërtesë, origjina e të cilës vjen nga fjala latine spolium që do të thotë "lëkurë e rjepur nga një kafshë", e cila është kureshtare, pasi pjesës së shkulur i jep të njëjtën vlerë si një lëkure, që nuk është pa vlera monetare dhe kulturore.

Në Periudhën Karolinge spolia përmbanin një imazh pushteti, një lloj besimi ontologjik se pushteti vjen nga pasja e asaj pjese si pjesë të një ndërtese të re, duke dashur të tregoj madhështinë mbi të cilën një vepër e re qëndronte lënien e shenjës së pushtetit të madh të mbresuar në histori, për një qëllim praktik propagande. Nuk duhet harruar se idea e arritjes së një gjendjeje madhështie nëpërmjet imitimit, diçka që ne tashmë mund ta studiojmë me mimesis greke dhe megjithëse idea “nëse imitoj këtë, do të marë vetitë e saj” mund të rezultojë një ide pak arkaike, kishte rëndësi të madhe në periudhën do të përcaktonte konfigurimin arkitekturor të shumë veprave.

Megjithatë, nuk duhet harruar se oborri i Karlit të Madh ishte një oborr itinerant dhe për shkak të kësaj zhvendosjeje të vazhdueshme ata zakonisht nuk ngrinin shumë ndërtesa, duke qenë përjashtim Pallati i Akenit. Për më tepër, duhet vërejtur se plçkitja në vetëvete përfshinte një përpjekje të madhe ekonomike dhe politike, kështu që duhet patur parasysh se Karli i Madh nuk kishte të njëjtën lehtësi për të udhëruar plaçkitje siç bënte për shembull, Teodoriku i Madh, në Ravena, për të cilin shtysa për të legjitimuar pushtetin politik të Akenit nëpërmjet plaçkave është shumë më i theksuar.^[49]

Për ta kuptuar më mirë rolin propagandistik të luajtur duhet të mos harrojmë kontekstin në të cilin erdhi në pushtet vetë Karli i Madh. Territori i qeverisur nga perandori gjendej në mes të një Evrope të rrethuar nga të gjitha anët nga kultura të ndryshme, arabët në jug, popujt “barbarë” aziatikë të veri-lindjes dhe një Perandori Bizantine e izoluar gjatë revolucionit ikonoklast. Kjo nënkuptonte se populli karoling ishte larg nga detet dhe kështu nga tregtia, duke u mbështetur vetëm në atë që ata prodhonin. Kur pushtimet e Karlit të Madh filluan, doli nevoja për të përforcuar imazhin e tij si perandor, duke dashur të rimëkëmbëte vlerat romake, të cilat, do të prireshin qartësisht të arriheshin nëpërmjet kulturës, politikës dhe fesë, si dhe një mënyre për ta bërë këtë është nga krijimi i një imazhi identitar, një perandorie për të cilën njerëzit mund të ndiheshin të përfshirë, por në të njëjtën kohë të intimiduar nga ajo. Veprat me cilësi të larta bëheshin me synimin për të befasuar, ta bënin popullin që nuk dinte të lexonte të kuptonte pushtetin e madh që gjendej pas këtyre veprave publike.^[50]

Shembuj të shquar të spolia të përfshira në Arkitekturën Karolinge janë Pallati i Akenit dhe kapela palatine. Duke urdhëruar ndërtimin e Pallatit të Akenit, Karli i Madh donte të konkuronte me rezidencat e perandorëve lindorë. Ai i bëri kërkesë papa Adrianit të zhvendoste vepra nga Ravena që ishin në rezidencën e tij të mëparshme. Ai solli kolona mermeri nga Ravena, shtatoren kalëruese të Teodorikut të Madh, mozaikë dhe hapi fonderi për të bërë hekurat e kapelës dhe dyert prej bronzi. Ndërtesat që rrethonin oborrin janë të mëvonshme, në të cilat janë përdorur materiale të rekuperuara nga mbetjet e fabrikës së vjetër.^[51]

Ndërtesa në tërësinë e saj evokon idenë e Lashtësisë Klasike, mbi të gjitha të Romës Perandorake, megjithë ngjashmërinë e saj me Bazilikën e San Vitales së Ravenës. Edhe me dekorimet madhështore me origjinë bizantine si mozaiku i voltës qendrore, organoja e tipit bizantin (tashmë e humbur) apo fari në formë kurore i dhuruar nga Frederik Barbarosa, elemente konstructive si voltat barrela dhe ripërdorimi i gurëve nga rrënoja romake e bëjnë kompleksin më afër frymëzimit romak sesa bizantin.^[52]

Në Itali, megjithëse tranzicioni politik nga mbretëritë barbare në perandori ishte mjaft i befasishëm, ndryshimet në fushën artistike nuk qenë shumë të shpejta dhe në fakt, ndërveprimi midis të riut dhe të konsoliduarit qe gradual, gjithashtu pasi klasa e re sunduese përdori të njëjtit mjeshtra artizanë. Në Gadishullin Italik kishte mbetur gjithmonë e gjallë njëfarë trashëgimie e lashtësisë dhe tashmë në shekullin e VIII pati një ripërdorim në rritje të materialeve arkitekturore romake (kolona, kapitele...) dhe modeleve të ndërlidhura arkitekturore, por aspak një dituri e vetëdijshme dhe ripërtëritje sistematike e lashtësisë siç do të ndodhte në qendrat e mëdha dhe në abacitë gjermanike.

Midis veprave të kësaj periudhe, ku ka një rikuperim të modeleve klasike ruhet Manastiri i San Zenos në Bardolino, ku ndodhet një kupolë e vendosur mbi kolona intuitivisht të frymëzuara nga stili jonik nëpërmjet dizajnit në reliev të volutave (gjysma e dytë e shekullit të IX), apo Sacello di San Satiro në Milano, i ndërtuar rreth vitit 876 nga peshkop Ansperti, ku rikrijohet një lojë hapsirash të plota dhe të zbrazëta, të dhënë nga kamaret e shumta të vendosura në katin qendror, që përkujtojnë komplekset termale romake të lashtësisë. Kisha e San Salvatores në Spoleto përfaqëson ndoshta rezultatin më të mirë në shekullin e IX në kuadrin e riprodhimit të modeleve stilistike të lashtësisë: struktura arkitektonike monumentale është organizuar në mënyrë mjeshtërore nëpërmjet materialeve të plaçkitura, duke përfshirë kolonat madhështore korintike, të plotësuara me trabeacionin.

Në Romë, veçanërisht pas kurorëzimit perandorak në ditën e krishtlindjeve të vitit 800, ndikimi bizantin do të ndihej më pak, për të rikuperuar rrënjët e veta "perëndimore" në programet kulturore të perandorisë. Veprimtaria e Karlit të Madh dhe pasuesve të tij, megjithatë, do të përshkonin rrugë të ndryshme përkundrejtë nismave artistike të promovuara, për shembull, nga papa Paskali I (pontifikati nga viti 827 deri në vitin 834).

Pati një rizbulim të modeleve të para të krishtera, me themelimin e një bazilike monumentale, e para që nga ditët e Bazilikës së Santa Sabinas (shekulli V), Bazilika e Santa Prassede-s. E frymëzuar nga Bazilika Vatikane, me një "rinovim" të parë të transeptit, tregon jë ndjesi të gjerë hapsinore. Sacello di San Zenone, në të njëjtën bazilikë, shënoi rikuperimin e teknikës së mozaikut, shumë e dëshiruar nga vetë papa: mozaikët në absidë dhe në harkun e Santa Prassedes datojnë nga ajo periudhë, ashtu si veprat e ngjashme në Bazilikën e Santa Cecilia in Trastevere, në Bazilikën e Santa Maria in Domnica dhe afresket në bazilikën e poshtme të San Clemente-s.

Karakteristika e këture ndërtimeve qe një rikthim në përdorimin e ngjyrave të pasura, pasi mozaikët në shekujt e mëparshëm ishin reduktuar në përdorimin e guralecëve të ngjyrosur thjeshtë, që më vonë ata do ta sakrifikonin, për të arritur kombinime të baraspeshuara dhe të gjalla të zonave të ngjyrosura, përdorimi i hijeve dhe kështu intensifikimi i formave, tashmë më të sheshta dhe konvencionale në krahasim, për shembull, me mozaikët e mëparshëm të Bazilika e Santi Cosma e Damiano (fundi i shekullit të IV, fillimi i shekullit të V).

• Arkitektura Karolinge në Itali
• 
  San Zenone di Bardolino
• 
  Kisha e San Satiros, Milano
• 
  San Satiro në Milano
• 
  San Satiro në Milano
• 
  Plani i Bazilikës së Santa Prassedes në Romë
• 
  Interiori i Santa Prassedes
• 
  Bazilika e shenjtëve Kozma dhe Damian në Romë
• 
  Bazilika e Santa Sabina all’Aventino
• 
  Façata e Bazilikës së Santa Sabina all’ Aventino
• 
  Brendësia e Bazilikës së Santa Sabina all’Aventino
• 
  Mozaik i Sacello di San Zenone
• 
  Mozaik i Sacello di San Zenone
• 
  Mozaik i kapelës së San Zenones
• 
  Mozaikë të absidës së Santa Maria in Domnica
• 
  Pieve di San Lorenzo, shekulli IX, Settimo Vittone, Provinca e Torinos

Kalimi nga karolinge në romanike është kontrovers. Disa autorë e konsiderojnë fillimin e paraqitjes dhe krijimit të Artit Romanik nga viti 980 deri në vitin 1060 dhe të shpërthimit dhe maturisë nga viti 1060 deri në vitin 1140. Të tjerë mendojnë se kalimi midis Artit Karoling dhe evolucioneve romanike të shekujve të XI dhe të XII mer komponentet karolinge të presbiterëve, të pjesëve perëndimore, të navatës me artikulimet e çatisë dhe mbështetjeve të saj, të plasikës së jashtme murale.^[53]

Një analizë e Arkitekturës Karolinge të vonë përballet me mungesën e datave, të dëshmive, për shkak të rrethanave të paqëndryeshme të periudhës, por ka dëshmi të shumta se pas inkursioneve normane në Perëndim dhe inkursioneve hungareze në Lindje, ato rajone nuk mbetën inaktive.

Fillimi i evolucionit të rëndësishëm të presbiterit të lidhur me shfaqjen e ambulatorit absidial me kapela rrezatuese mbetet i paqartë. Abadcitë e Saint-Philbert-de-Grand-Lieu, Saint-Germain d'Auxerre dhe të Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain përbëjnë pa dyshim pararendjen e këtij zhvillimi. Kripta e Katedrales së Clermont-Ferrand me ambulatorin e saj që hapet përgjatë kapelave rrezatuese me një plan drejtkëndor duket se është shembulli më i vjetër. Në Thérouanne, mbi grupin katedralor të shekujve të VII dhe të VIII, presbiteri i kishës me korin e tij poligonal të rrethuar nga një ambulator që hapet në tre kapela me plan katror mund të datohen nga shekulli X.

Në perëndim të Francës, në kontekstin e një jete të ripërtëritur gjenden në numër i madh kishash të ndërtuara me pak mjete, shpesh me një navatë të vetme, pa narteks, ose anteiglesia dhe me pak kulla. Saint-Pierre-les-Églises, afër Shinonit, e ilustron mirë këtë kuadër të një arti tashmë Para-Romanik duke ruajtur disa afreske. Në kolegjin e Saint-Mexme de Chinon, një basoreliev tregon një kryqëzim para-romanik në stilin e afreskut të Saint-Pierre-les-Églises. Me kishën e Touraine të Cravant-les-Côteaux, kisha e Saint-Généroux që përngjason me të në ndërtimin e saj, konsiderohet gjithmonë karolinge, megjithëse datimi i saj nuk bazohet në asnjë tekst. Në Burgonjë mund të përmendet presbiteri i Abacisë së Klynit II, si një përkthim rustik i Abacisë së Saint-Pierre de Flavigny-sur-Ozerain dhe Kishës së Saint-Vorles të Chatillon-sur-Seine, që përmbledhin mirë Artin e fundit Karoling. Gërmimet e Basse-œuvre de Beauvais, e ngritur midis viteve 987 dhe 998, zbuluan një navatë me navata anësore, një narteks pak të thellë dhe një ndërtesë të vogël të përkohshme të një abside gjysmë-qarkore, karakteristikat teknike të së cilës janë karolinge.^[13]

Metzi ka 37 pjesë të presbiterit të kishës së Saint-Pierre-aux-Nonnains, një bazilikë e vjetër civile e kthyer në një kishë për murgjit. Vendosja e presbiterit duhet të jetë zhvilluar në kohën e Krodegangut, peshkopit të Metzit midis viteve 742 dhe 766, kancelar i Pepinit të Shkurtrit. Motive me origjinë të paleokristiane, kornukopie, pemë jete, arkitektura simbolike alternohen me një gamë më barbare sesa tregohet në gërshetime të shumta gjarpëruese. Pllaka që tregohet para Krishtit duke mbajtur eukaristinë, krahasohet me Artin Longobard të periudhës, gjë që provon se lidhjet me Italinë shtriheshin gjithashtu në fushën e artit.^[13]

Në katedralen e Saint-Etienne de Metz^[55] gjenden elemente të tjera të presbiterit dhe të ciborium-it të së njëjtës periudhë të Krodegangut.

• Dekorime nga Saint-Pierre-aux-Nonnains
• 
  Panele të presbiterit të Saint-Pierre-aux-Nonnains
• 
  Pema e jetës
• 
  Dekorime të Saint-Pierre-aux-Nonnains në Musée de La Cour d’Or të Metzit
• 
  Panele të korit të Saint-Pierre-aux-Nonnains
• 
  Krishti me Eukaristinë
• 
  Dekorime të presbiterit të Saint-Pierre-aux-Nonnains
• 
  Panele të korit të Saint-Pierre-aux-Nonnains

Periudha Karolinge qe periudhë mjaft prodhimtare për punimet në stuko, por ka pak shembuj të mbijetuar të këtyre dekorimeve ekonomike dhe të shpejta, por të brishta. Ato janë të lidhura në komplekse monumentale me piktura murale në kompozime me pasuri dhe virtuozizëm të madh.

Në Germigny-des-Prés, Abacinë e Saint-Benoît-sur-Loire dhe kishën e Saint-Pierre-aux-Nonnains në Metz, janë befasisht të afërta me pararendëseve të tyre paleokristiane. Në Abacinë e Saint-Germain de Auxerre, stukoja zëvendëson një nga kapitelet në vestibulin qendror të kriptës. Ansamblet e famshme të Shën Benediktit të Mals dhe westwerk i Abacisë së Korvejit me figurat e tyre të mëdha paraqesin dimesionin monumental të këtyre dekorimeve të lidhura me pikturat murale ngjashmërisht me Santa-Maria in Valle të Cividale del Friuli, kulmi i Artit Longobard të stukos.

Eugène Viollet-le-Duc në veprën e tij Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe siècle au XVIe siècle [Fjalori i Arkitekturës Francezë nga shekulli XI deri në shekullin e XVI] e ilustron artikullin e tij «stuc» me një shembull të kullës së Germigny-des-Prés.^[56] Pas shkatërrimit në vitin 1867 vetëm pak sende në Musée des Beaux-Arts të Orlinsit, të rregjistruara nga Prosper Mérimée. Në katin e dytë të kullës, krijohet një sistem shumë i rrallë zbukurues nga një arkivoltë dhe kolonëza prej stukoje që dekorojnë dritaret. Këta elemente të skalitura apo modeluara janë mbi të gjitha arkivolta me karakter të lashtë, megjithë mangësitë që janë më shumë reminishente të Perandordisë së Vonë Romake, të tjetërsuara por akoma persistente si në fillimet e tyre dhe në përpjekjet e para të Arkitekturës Romanike.^[57]

Në Manastirin e Shën Gjonit në Myshtair, gjendet prania e njëkohshme e stukove karolinge dhe romanike në të njëjtin kompleks monumental dhe kuptohet ajo që Arkitekturën Romanike në përdorimin e stukos i detyrohet sendërtimeve karolinge.^[58][59]

Në fillim të shekullit të IX, subjekti i imazheve vazhdonte ti magjepste karolingët dhe Ludvigu i Përkushtuari do të shqyrtonte problemin në Këshillin e Parisit, që konfirmoi rolin pedagogjik të imazheve për ata që nuk kishin akses në libra. Shpirtrat e thjeshtë që vështirë të silleshin në besim me fjalë, shpesh shiheshin të prekur nga pikturat e Pasionit ose të mrekullive. Kishat karolinge janë të pikturuara me afreske të frymëzuara nga Bibla apo nga jeta e shenjtorëve. Kisha e Shën Gjonit të Myshtairit, e ndërtuar me ndihmën e Karlit të Madh, paraqet Besëlidhjen e Vjetër në njëzet tablo dhe Ungjillin në gjashtëdhjetë e dy. Oratori i San Benediktit të Malsit ruan figuras shenjtësh dhe portretin e themeluesit të kapelës.^[12]

• 
  Kisha e Shën Gjonit të Myshtairit, Darka e Herod Antipas me kërcimin e Salomesë
• 
  Oratori i Shën Benediktit, themeluesi
• 
  Abacia e Saint-Germain de Auxerre, vrasja me gurë e Shën Stefanit
• 
  Afresk i absidës jugore, varrimi i Shën Stefanit
• 
  Ikja në Egjipt, afresk i façatës jugore
• 
  Pilati lan duart, afresk i façatës jugore
• 
  Shërimi i shurdh-memecit, afresk i kishës së Shën Gjonit të Myshtairit, rr. 830
• 
  Kryqëzimi i Shën Pjetrit, afresk i manastirit të Shën Gjonit në Myshtair

Mozaiku mural, më mbresëlënës sesa afresket, u praktikua në arkitekturën e krishter nga periudha paleokristiane deri në shekullin e IX, si në Itali ashtu dhe bë Gali. Fatkeqësisht, mozaiku i madh i kapelës palatine të Akenit, siç u pa tashmë, i cili qëndronte përballë kamares perandorake dhe që paraqiste një figurë të Zotit të rrethuar nga njëzet e katër pleqtë e Apokalipsit është i njohur vetëm nga një gravurë, një vizatim dhe disa përshkrime.^[60]

Mozaiku i oratorit karoling të Germigny-des-Prés, megjithë rinovimet e shumta, ruan akoma disa pjesë që janë pa dyshim nga fillimi i shekullit të IX dhe që paraqesin një interes të madh ikonografik dhe teknik.^[61]

Tema përcaktohet nëpërmjet një mbishkrimi në bazë, i cili mund të përkthehet: «Kalimtar, shiko këtu dhe sodit Orakullin e Shenjtë dhe kerubinët e tij, dhe shiko Arka e Besëlidhjes Hyjnore që shkëlqen. Duke ndjerë këto gjëra, përpiqu të prekësh me lutjet e tua Gjëmuesin dhe, të lutem, ta lidhësh emrin e Teodulfit me lutjet e tua».^[60][62] Ky mozaik dëshmon gjendjen e mozaikëve pas luftërave ikonoklaste.^[63][64]

Arka e Besëlidhjes, që rrallë shfaqet në dekorimet e kishave, paraqitet në formën e një arke drejtkëndore të vendosur në tokë. Nëpërmjet dy unazave kalon një nga hunjtë e përdorur nga levitët për ta bartur atë. Dy kerubinë qëndrojnë në këmbë, të veshur me një tunikë të praruar. Flokët janë të kuq flakërues dhe breroret janë ngjyrosur në të argjendtë. Dy statujëz janë ngulitur brenda arkës dhe mbulojnë Tabelat e Ligjit me krahët e tyre. Në pjesën e sipërme të voltës, dora e Zotit tejkalon një ylber të kuq dhe të artë shtrihet mbi Arkën e Besëlidhjes. Dy engjëjt e mëdhenj me përmasa 1.96 metra nga floku deri te këmbët janë breruar në arë, të rrethuar me të kaltër. Janë praktikisht simetrikë, duke mbajtur nga një tunikë të gjatë dhe mbajnë sandale. Me gishtin tregues të dorës, tregojnë Arkën e Besëlidhjes. Dy krahë të mëdhenj, të shpalosur gjerësisht, përqafojnë njëri-tjetrin në mes të lartësisë të konturit të breroreve.

Mozaicisti dhe mbrapa tij Teodulfi i Orlinsit, duket se qëndrojnë midis ikonklastisë dhe pozicionit të mbështetësve bizantinë të imazheve (Gjoni i Damaskut dhe Teodor Studiti për shembull). Ky pozicion i ndërmjetëm ishte saktësisht ai i teologëve të Karlit të Madh, të Këshillit të Frankfurtit të vitit 794, i cili i dënoi ikonoklastët dhe librat karolingë të cilët Teodulfi qe autor për shumicën e historianëve. Ai nuk ishte i paranuar, në atë kohë, nga asnjë papë.^[65][66][67]

Nga mozaikët e dyshemesë mbeten vetëm pak pjesë fragmentare. Ato që gjenden në kriptën e kishës kolegjiale të Saint-Quentin dhe në Aken dëshmojnë mbijetesën ose ripërtëritjen e praktikave të lashta.^[38]

• 
  Mozaiku i Oratorit karoling të Germigny-des-Prés
• 
  Detaj i engjëllit të madh në të djathtë