Arkitektura Merovinge

Katedralja e Saint-Léonce në Fréjus

Arkitektura Merovinge do të zhvillohej në territoret evropiane të qeverisura nga frankët midis shekullit të V dhe të VIII Gali dhe Galinë Belge të lashta; emri rrjedh nga merovingët, një dinasti mbretërore Mesjetës së Hershme që do të niste me Meroveun rreth vitit 450 dhe do të përfundonte me dëbimin e të fundit, Kilderikut të III në vitin 751, për ti hapur rrugë në vijim Karolingëve me Pepin të Shkurtrin.[1]

Klodoveu I gjatë sundimit të tij (481-511) do të bashkonte një territor të madh nën kontrollin e tij dhe do të zgjidhte besim e krishterë, duke u pagëzuar në prag të shekullit të VI (më 496 ose më 506). Qoftë ai qoftë pasuesit e tij do të ngrinin ndërtesa të reja, mbi të gjitha manastire, që do të shërbenin si qendra kulturore, por edhe mbi të gjitha, si baza për rrezatimin e pushtetit qendror.[2][3][4][5]

Pagëzimorja e Saint-Jean të Poitiers

Shembujt e mbijetuar nuk janë të shumtë, si në përgjithësi për të gjithë Arkitekturën e Mesjetës së Hershme, por domethënëse. Sot, megjithë rimodelimet të pjesës më të madhe të strukturave, njihen karakteristikat kryesore mbi të gjitha falë arkeologjisë. Arkitektura Merovinge pasqyron vazhdimësinë e traditës arkitekturore romake, veçanërisht me plan bazilikor. Planimetria e kishave shpesh rimerr atë të bazilikave civile romake dhe të bazilikave të para të krishtera, me ndikime të arkitekturës bashkëkohës të Perandorisë Romake Lindore, mbi të gjitha siriane dhe armene.[6][7]

Në pjesën lindore të mbretërisë franke arkitektura shpesh ishte prej druri, ndërsa përdorimi i gurit ishte më i zakonshëm në pjesën perëndimore dhe jugore.[2] Fiset gjermanike, nga ana tjetër, kishin aftësi ndërtimore kryesisht në dru, gjë që i bënte shumë nga ndërtimet e tyre tu ngjanin kishave Stavkirke të Skandinavisë.[8]

Gregori i Tursit te Historia Francorum përshkruan Bazilikën e Shën Martinit në Tours, e ndërtuar nga Shën Perpeti, peshkop midis viteve 460 dhe 490, tashmë e shkatërruar në Periudhën e Gregorit: e dekoruar nga 120 kolona mermeri dhe nga mozaike, kishte kulla në krahun lindor.[2]

Një element tipik i Arkitekturës Merovinge, ndoshte me origjinë pikërisht nga Toursi, është prania e sarkofagut ose relikuarit të shenjtit të adhuruar në faltoret e vendosura në pozicion të ngritur brenda altarit, ndoshta në absidë, në mënyrë që të ishte e dukshme për besimtarët. Midis veprave të tjera të mëdha të periudhës, sot të humbura nga rindërtimet pasuese, janë Abacia e Saint-Denis në Paris, Kisha e Sankt Gereonit në Këln dhe Abacia e Saint-Germain-des-Prés, po në Paris, të përshkruara si të zbukuruara në mënyrë madhështore.

Midis ndërtesave të mbijetuara ka ndërtesa më të vogla dhe modeste, mbi të gjitha pagëzimore. Tre pagëzimore me baza tetëkëndore gjenden në Aix-en-Provence, Riez dhe Fréjus, secila e mbuluar nga një kupolë e mbajtur nga shtylla, që përngjasojnë për shembull Kishën e Shën Gjergjitë në Ezra'a të Sirisë.[8]

Ndërsa shembujt poitevinë janë të ndryshëm, si Pagëzimorja e Saint Jean në Poitiers (shekulli VI-VII), që ka formë drejtkëndore me tre absida dhe ruan, ndër të tjera, kapitelet origjinale prej mermeri.

Disa kripta kanë mbijetuar deri në ditët e sotme: në Bazilikën e Saint-Seurin në Bordo, në Kishën e Saint-Laurent në Grenoble dhe në Abacinë e Notre-Dame de Jouarre. Ato patën një rol të rëndësishëm sepse ruanin mbetjet fundore të shenjtëve, sende adhurimi të posaçëm.

Shiko gjithashtu

Citime fundore

  1. James Stevens Curl; Jane Turner (29 maj 2018). "Merovingian architecture". A Dictionary of Architecture and Landscape Architecture (në anglisht). Marrë më 31 dhjetor 2025 nëpërmjet Encyclopedia.com.
  2. 1 2 3 "Architecture under Merovingians". Art History – Early Mevieval Europe (në anglisht). Vëll. 16. Boundless. 23 nëntor 2025. fq. 819–822 nëpërmjet LibreTexts.
  3. George Gilbert Scott (1879). "Lecture II: Sketch of the Rise of Mediæval Architecture". Lectures on the Rise and Development of Mediæval Architecture (në anglisht). Vëll. 1. John Murray. fq. 37–68.
  4. Arthur Kingsley Porter (1909). Medieval Architecture: Its Origins and Development, with Lists of Monuments and Bibliographies (në anglisht). Vëll. 1. Baker and Taylor Company.
  5. Pascale Chevalier (2020). "30. Merovingian Religious Architecture: Some New Reflections". përmbledhur nga Bonnie Effros; Isabel Moreira (red.). The Oxford Handbook of the Merovingian World (në anglisht). Oxford University Press. fq. 657–692. ISBN 978-0-19-023418-8.
  6. Charles B. McClendon (2005). The Origins of Medieval Architecture: Building in Europe, A.D. 600–900 (në anglisht). Yale University Press. ISBN 978-0-300-10688-6.
  7. Ian Wood (2014). The Merovingian Kingdoms 450–751 (në anglisht). Taylor & Francis. ISBN 978-0-582-49372-8.
  8. 1 2 Wilfred Koch; Waldemar Baraniewski (2013). Style w architekturze: arcydzieła budownictwa europejskiego od antyku po czasy współczesne (në polonisht). Świat Książki. ISBN 978-83-7943007-9.

Bibliografia

Lidhje të jashtme